Malcolm Arnold was een trompettist uit Northampton, die vooral als (film)componist bekendheid verwierf. Hij overleed op 84-jarige leeftijd, op dezelfde dag dat zijn laatste werk The Three Musketeers in Bradford in première ging.

Malcolm Arnold studeerde met een beurs compositie en trompet aan het Londense Royal College of Music, waarna hij bij het London Philharmonic Orchestra als trompettist kwam te werken. In 1942 werd hij daar eerste trompettist. Na een jaartje bij het BBC Symphony Orchestra, keerde hij in 1946 terug bij de Philharmonic als directeur.
Later legde hij zich volledig toe op componeren. Zijn oeuvre bestaat onder meer uit het ballet Solitaire, toneelmuziek voor The Tempest van Shakespeare, de ouverture Beckus the Dandipratt, de “traditionele” (*) negen symfonieën, concerto’s voor hoorn, klarinet en hobo, viool- en pianosonates, enz. Bij het grote publiek is hij echter vooral bekend door zijn vele composities van filmmuziek. Voor de muziek van The Bridge on the River Kwai van David Lean kreeg hij in 1958 een Oscar.
Op die manier wordt hij ook beschouwd als componist van de mars die de Engelse krijgsgevangenen daarin fluiten, maar dat is helemaal niet waar! Een misverstand dat in de hand werd gewerkt doordat er op de aftiteling helemaal niet werd vermeld dat deze mars als “Colonel Bogey March” werd gecomponeerd door lieutenant F.S.Ricketts, toen die nog korpsdirigent was bij het Tweede Bataljon Argyll & Sutherland Highlanders. Hij publiceerde zijn compositie voor het eerst in 1914 onder het pseudoniem Kenneth W.Alford. Het werd door hemzelf op plaat gezet in 1916 en in 1920 volgden er nog versie van The Columbia Band en Henry Miro. In “The lady vanishes” van Alfred Hitchcock uit 1938 werd het ook al fluitend gebruikt. Maar nog opvallender is dat bij ons Tony Bell het reeds uitbracht in 1955 als Charel, ik heb uw kat gezien, wat in de volksmond al snel Charel, ik heb uw gat gezien werd volgens de aloude traditei van het soldatenrepertoire: hoe grover de teksten, hoe liever… Dat was dus een volle twee jaar voor de River Kwai film! Na de film was het vooral de versie van Mitch Miller die een wereldsucces werd. Een jaar later volgde Annie Cordy met Hello! Le Soleil brille! In 1962 was er Dudley Moore en in 1967 zelfs The Who in John Mason’s Cars op The Who Sell Out. Tot tweemaal toe zelfs!

Referenties
Wikipedia en The Originals van Arnold Rypens

(*) Sedert de negende van Beethoven doet de legende de ronde dat geen enkele componist nog meer dan negen symfonieën “durft” schrijven. Ongetwijfeld klopt dit niet helemaal, maar het is wel een feit dat Arnold naast zijn negen symfonieën ook nog een “symfonie voor strijkers” heeft geschreven (dus geen tiende als zodanig)…

Een gedachte over “Malcolm Arnold (1921-2006)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.