Het is vandaag 75 jaar geleden dat Glenn Miller opsteeg van een Engelse militaire luchtmachtbasis om naar Parijs te vliegen, maar hij kwam daar nooit aan. Officieel was het toestel in zeer slecht weer terechtgekomen en neergestort in Het Kanaal. Aangezien zijn lichaam en het wrak van het vliegtuig niet werden teruggevonden gaf zijn dood aanleiding tot speculaties. Een bewijs voor een andere dan de officiële doodsoorzaak zou kunnen worden gevonden in de verklaring die bommenwerperpiloten aflegden. Op de dag dat Glenn Miller verdween zagen zij eenzelfde type vliegtuig onder zich vliegen op het ogenblik dat zij boven het Kanaal hun bommen dropten na een afgebroken missie. Een aantekening in een notitieboekje van de toen 17-jarige vliegtuigspotter Richard Anderton werpt echter een ander licht op de vliegtuigcrash. Hij spotte op 15 december 1944 een Norseman (het vliegtuigje waarmee Glenn Miller zich verplaatste) ten oosten en ten westen van Londen. Volgens deze gegevens bevond het vliegtuig zich ver verwijderd van de zone boven zee waar vliegtuigen hun overbodige bommen konden lossen en vloog het ook niet in de richting van dit gebied. Richard Anderton, die in 1982 overleed, maakt het aannemelijk dat het vliegtuig van Miller neergestort is als gevolg van een fout van de piloot of een mechanisch mankement, zoals ook de officiële verklaring toentertijd was. (Wikipedia)

Wie anno 2014 jazz wil horen, moet afstemmen op Klara. En dan nog enkel in de late avond. Dat zegt op zich reeds voldoende hoezeer deze muziek stilaan gemarginaliseerd is. Wij kunnen ons dan ook nog moeilijk voorstellen dat tot in de jaren dertig jazz de dansmuziek bij uitstek was. De nazi’s bestreden deze “Entartete Musik”, maar het is zeker niet zo dat zij verantwoordelijk zijn voor die dalende populariteit van de jazz. Integendeel. Na afloop van de Tweede Wereldoorlog werd de bigband-muziek geassocieerd met de geallieerden en kende de jazz een nieuwe bloeiperiode wat populariteit aangaat (denken we maar aan Glenn Miller en consoorten), maar dan kwam rock’n’roll “and a crowd of young boys, they’re fooling around in the corner, drunk and dressed in their best brown baggies and their platform soles. They don’t give a damn about any trumpet playing band. It ain’t what they call rock and roll,” zoals Mark Knopfler van Dire Straits zingt in “Sultans of swing”. Ironisch genoeg is Dire Straits zelf een typische guitar band

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.