Vijf jaar geleden kon men in het Gemeentemuseum van Temse naar een overzichtstentoonstelling van fotografen Erik Westerlinck (derde van links) en Raoul De Graeve (derde van rechts) gaan kijken. Bij de aanwezigen was ook Katrien Kochuyt (ja, wie zou dat kunnen zijn op de foto, denk je?), destijds een studiegenote in de Germaanse en in die tijd ook de levensgezellin van striptekenaar Marc Sleen.

Hieronder vindt u de openingsspeech van journalist Fred Smet (tweede van rechts) over de fotograaf waarmee hij jarenlang heeft samengewerkt, namelijk Erik Westerlinck. De toespraak waarmee burgemeester Luc De Ryck (uiterst rechts) het werk van Raoul De Graeve inleidde hoopte ik u eveneens te kunnen presenteren, maar die is blijkbaar in de pijplijn blijven steken…

Het doet mij bijzonder veel plezier hier vanavond het werk van een gewezen collega, medewerker en vriend, op deze tentoonstelling te mogen inleiden. Ik had het genoegen de start van Erik Westerlinck als fotograaf, in 1976 in de regionale weekbladpers en twee jaar later, in 1978, in de dagbladpers van nabij te mogen meemaken. Gedurende vele jaren hebben we samen – letterlijk – heel wat lief en leed met elkaar gedeeld. Erik als fotograaf, ikzelf als redacteur bij Het Volk… zaliger.
Erik kwam bij zijn debuut als persfotograaf niet onbeslagen op het ijs. Hij was vanaf zijn 16 bijzonder actief in de fotoclub van jeugdclub ’t Broebelke en hij volgde daarnaast ook heel wat cursussen waarin hij zich schoolde tot een bekwaam amateurfotograaf.
Maar niet alleen die schoolse kennis kneedde hem als fotograaf, hij leerde de knepen van het vak vooral van Alex Suanet, een meester in de fotografie, terwijl hij zijn eerste foto-opdrachten kreeg toebedeeld door zijn jeugdvriend scenarist Ronny De Schepper. Ten slotte zal het lot van Erik Westerlinck ook altijd verbonden blijven met dat van de minzame Jerome Smet, wiens taken hij overnam, eerst bij Het Vrije Waasland en later bij Het Volk en Het Nieuwsblad.
Erik richtte zich aanvankelijk als persfotograaf vooral op het nieuws langs de Scheldekant, al zou zijn werkgebied zich spoedig uitbreiden over heel het Waasland. Bovendien bleven zijn opdrachten niet beperkt tot het gewone nieuws en tot wat wij in vaktermen: de fait-divers, de gebroken armen en benen noemen, maar meer en meer verplaatste zijn actieterrein en zijn interesse zich naar de sport in al haar verscheidenheid.
Niet verwonderlijk dat het werk dat hij hier vandaag exposeert, de hele regio omvat, maar – voor deze gelegenheid – toch met een bijzondere kijk op zijn geliefd Temse. Daarbij was zijn betreurde vriend André Brijs meestal de geknipte gangmaker. Samen vormden ze gedurende vele jaren een stevig tweespan voor de nieuwsgaring in Het Volk. Maar even geducht waren ze als quizduo, want zij wonnen niet minder dan drie keer na elkaar de legendarische quiz van het NCMV in Temse, eind de jaren ’80.
De tentoongestelde werken van Erik Westerlinck, dames en heren, zijn meer dan een nostalgische verzameling van hoogtepunten uit het Wase verleden, al is een vleugje nostalgie in sommige beelden niet ver weg. Al de foto’s die vandaag en in de komende weken te zien zijn, vormen een fraai mozaïek van grote en kleine gebeurtenissen van de voorbije drie decennia in deze regio en in deze gemeente. Wij verwijzen naar de beelden van de bezetting van de Scheldebrug in 1980, de stakingen op de Boelwerf en de dramatische ondergang van Temses kroonjuweel. Er zijn ook foto’s te zien van de kaaiperikelen in Temse, de wielertriomfen van Janneke Bogaert, de voettochten naar Scherpenheuvel, de feestelijkheden rond 100 jaar Internationale Vliegweek in Temse twee jaar geleden. Verder ook een fotogalerij van allerlei sportevenementen: atletiek, voetbal, wielerkoersen, veldrijden, basket, volleybal, judo, turnen, tot en met beelden van de Memorial Yvo Van Damme, de Tour 2014 over de kasseien van Parijs-Roubaix en euforische herinneringen aan de glorieperiode van SK Beveren met Jean-Marie Pfaff, Jean Janssens e.a.
Daarnaast kreeg Erik ook ruimere algemene opdrachten zoals de exclusieve reisreportage naar Egypte in 1991 of het Gouden Oog van VTM in 1997. Zo werd hij ook de huisfotograaf van Nekka, het jaarlijks festival van het Nederlandstalige lied. Het waren de vrolijke momenten uit het leven van een persfotograaf.
Maar er waren ook de minder aangename, soms riskante opdrachten. Zoals in 1983, toen wij er als eersten bij waren na de moorddadige inval van de Bende van Nijvel in het textielbedrijf Wittock Van Landeghem, waar de overvallers het gemunt hadden op de kogelvrije vesten die in de fabriek lagen opgestapeld en waarbij de huisbewaarder het leven liet. Vijf jaar eerder in de kerstperiode van ’78 waren we in de kerstperiode dagen en nachten samen op pad, nadat twee leden van de VMO een mislukte aanval hadden gepleegd op voetbalspeler Lubanski van Lokeren (per vergissing kwamen ze bij een andere speler terecht) en zich nadien gedurende twee weken schuilhielden, in een woning in Temse.
Een greep uit het veelzijdig werk van Erik Westerlinck kunt u op deze tentoonstelling bekijken. De bedenking die wellicht bij velen onder u opborrelt, is ongetwijfeld: ‘Is dat nu kunstfotografie?’. Neen, dat is het niet. En dat is ook de bedoeling niet. Al deze foto’s hebben een ander doel. Zij zijn geïnspireerd door de actualiteit en krijgen daardoor een belangrijke nieuwswaarde, ze bezitten tegelijk een blijvende heem- en geschiedkundige waarde. Zij maken deel uit van het historisch erfgoed van deze regio en van de gemeente Temse.
Al het materiaal dat u hier verzameld ziet, geachte dames en heren, is geen studiowerk, maar het werk van een actie-fotograaf. Een fotograaf die soms uren staat te wachten tot het hoofdpersonage dat hij wil vastleggen, naar buiten komt; die regen, kou en sneeuw trotseert op de winterse sportvelden of die tot over zijn enkels in de modder staat op een wieler- of loopcross. Het is het werk van een fotograaf die aan zijn acteurs niet kan vragen om eerst even het haar te kammen, na te gaan of hun dasje en hun jasje wel goed zitten, of eens glimlachend naar het vogeltje te willen kijken.
Neen, het zijn meestal opnames die genomen zijn in een flits van een seconde, net op het gepaste moment, zonder truckendoos of photoshop. En in het pre-digitale tijdperk nog gevolgd door soms uren labeur in de geheimzinnige donkere kamer.
Al deze elementen maken dat het fotografisch werk van Erik – en ongetwijfeld ook dat van zijn kompaan Raoul – zo waardevol en uniek is. Daarvoor wil ik beiden – en ook de initiatiefnemers van deze tentoonstelling – van harte prijzen. Over het werk van Raoul mag ik niets zeggen. Raoul heeft een meer getalenteerde, een meer welsprekende… maar wellicht ook een duurdere inleider ingehuurd om zijn werk voor te stellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.