Op 19 november was het tien jaar geleden dat de Zuid-Afrikaanse atlete Caster Semenya (foto YouTube) haar gouden medaille mocht behouden die ze had behaald op de 800 meter heeft gewonnen op de wereldkampioenschappen atletiek in Berlijn. Voor mij de aanleiding om een aantal gevallen van transgenderisme, geslachtsoperaties en andere sekstesten te bekijken.

De affaire van de zeer viriele 800m-kampioene Caster Semenya verbleekt in het niets bij het seksschandaal dat sinds de zomer van 2012 de Indiase topsport teisterde. Sprintster Pinki Pramanik won in 2006 op de Aziatische Spelen nog de gouden medaille met het Indiase aflossingsteam, maar twee jaar later werd ze door de politie beschuldigd de vrouw met wie ze samenleefde verkracht te hebben. Volgens de Indiase autoriteiten bewijzen medische tests dat Pinki Pramanik genetisch een man is. Bij haar verdediging zwaaide Pramanik met een medisch rapport dat ze wel degelijk een vrouw zou zijn en dus geen andere vrouw kan verkrachten in de strikte zin van de term, maar latere onderzoeken leken de autoriteiten toch gelijk te geven. Ook de verkrachte vrouw zegt dat Pramanik een man is die terugkwam op de belofte om met haar te trouwen.

Een typische quizvraag: wie was de enige vrouwelijke deelnemer aan de Olympische Spelen die de zogenaamde sekstest niet moest ondergaan? (*) Maar wat ons hier op de eerste plaats bezighoudt: wat is die sekstest en waarom is hij nodig?
In 2007 zorgde de 32-jarige Nathalie van Gogh voor ophef door een regionale wielerwedstrijd te winnen. Toen bleek immers dat zij oorspronkelijk als man was geboren. Voor de wielerfederatie is echter alles in orde, als ze op haar paspoort als vrouw staat vermeld. Men gaat er immers van uit dat de mannelijke spierkracht die ze vroeger bezat door de hormonenkuur is verdwenen.
En hiermee zitten we dus bij de noodzakelijkheid van zo’n sekstest en komen we met name in de buurt van een ander probleem dat te maken heeft met mensen die bij de geboorte geen uitgesproken geslacht hebben. Als dan uiteindelijk voor het vrouwelijke geslacht wordt geopteerd, dan kunnen die in hun sporttak nogal eens bevoordeeld worden. Voor het eerst was daarover sprake bij de Russische zussen Press (Tamara en Irina) die in het begin van de jaren zestig de medailles opstapelden in zware disciplines als kogelstoten, discuswerpen of de vijfkamp. Zij verdwenen echter nog voor de sekstests werden ingevoerd.
Deze dateren van het Europese kampioenschap atletiek 1966 en meteen diende de Poolse sprintster Eva Klobukowska haar medailles in te leveren. Anticommunisme in de zin van “die staatsamateurs die kost wat kost moeten zegevieren voor het regime” zal wel meegespeeld hebben (net als bij de Tsjechische 400m-loopster Kratochvilova), want achteraf werd er wel gereserveerder gereageerd op dergelijke maatregel. Klobukowska was immers ten zeerste ontdaan over de behandeling die haar te beurt viel en men is er nu wel van overtuigd dat er geen kwaad opzet in het spel was.
Daarna was er de Poolse Stanislawa Walasiewicz, die in 1932 goud won op de 100 meter. Pas in 1980, toen zij als Stella Walsh op 69-jarige leeftijd bij een schietpartij in een warenhuis om het leven kwam, werd duidelijk (zelfs voor haar ex-echtgenoot) dat zij eigenlijk een man was.
HEIDI KRIEGER
We hebben het hier dus over het précommunistische Polen, maar desondanks duiken nog geregeld anticommunistische verhalen op in deze context. Zo is er de DDR-atlete Heidi Krieger die in 1986 Europees kampioen kogelstoten werd. Ondertussen is dat Andreas Krieger geworden. “Ik moest een ingreep ondergaan door de neveneffecten van al de hormonen die ik nam,” verklaart hij/zij, maar dit wordt tegengesproken door Hans Vandeweghe in Het Nieuwsblad van 7/11/2009: “De officier van justitie wilde op grond van de ingewonnen informatie een zaak kan aanspannen tegen de vroegere functionarissen van de DDR-sport. De aanklacht luidde: het aanzetten tot, of ongewild toedienen van doping aan jonge atleten in de DDR met lichamelijke schade als gevolg.
De reactie van de atleten was lauwtjes. Driehonderd atleten zouden de bewuste vragen hebben beantwoord. Twintig wilden een zaak aanspannen, maar slechts in drie gevallen was er echt iets mis gegaan.
Roland Schmidt verloor zijn proces. Die had vrouwenborsten gekregen, maar was geopereerd toen de DDR nog bestond. Men achtte de schade niet bewezen want Schmidt werd goed gerepareerd. Vervolgens was er Rika Reinisch die iets met de eierstokken aan de hand had en ook ene Katrin Menschner. Een probleemgeval, want geen DDR-trainer herinnerde zich Menschner en zij kende geen enkele trainer meer bij naam.
Later zou Heidi Krieger, geboren als Andreas, de wereld rondgaan en in alle kranten opgevoerd worden als een slachtoffer van de DDR-spierversterker Oral-Turinabol, maar haar/zijn proces tegen de fabriek Jenapharm verloor Mr. of Mevr. Krieger glansrijk. De kans dat er onder de 20.000 topatleten die in een kwarteeuw DDR-sport de revue waren gepasseerd een transseksueel zat, was reëler dan dat het probleem van de blauwe pilletjes kwam
.”
FOEKJE DILLEMA
De allereerste sekstest is afgenomen n.a.v. het “geval” Foekje Dillema. Het begint allemaal in Londen 1949, als de Friese Foekje Dillema (1926-2007) Sylvia Cheeseman verslaat zowel op de 100 als op de 200 meter. Cheeseman zegt in mei 2008 in een documentaire van de NPS: “I couldn’t get away from these men.”
Als ze spreekt over mannen gaat het eigenlijk over Foekje. Maar Cheeseman doelt ook op twee Françaises waarvan ze in 1946 verloor. “Beide Franse atleten ondergingen later een geslachtsoperatie, een naamsverandering en een van beiden werd later vader. Het staat allemaal in de biografie over Foekje: het verwoeste leven van Foekje Dillema,” aldus de auteur van dit boek, Max Dohle op zijn website.
Uit die Nederlandse documentaire “Andere tijden” uit 2008, een jaar na Foekjes dood dus, blijkt echter dat zijzelf zeker géén man was. Met instemming van de nabestaanden van Foekje werd er immers postuum een DNA-onderzoek gevoerd en, jawel, er werden wel degelijk ook mannelijke xy-chromosomen gevonden, maar in veel mindere mate dan de vrouwelijke xx-chromosomen. Zeker in die mate dat Foekje op het huidige ogenblik zonder enig probleem zou kunnen deelnemen aan wedstrijden voor vrouwen. Postuum werden de records die ze had gevestigd dan ook nog erkend (maar ze zijn ondertussen uiteraard alweer gesneuveld). Die records waren haar ontnomen op aandringen van de toenmalige vedette Fanny Koen en haar trainer-echtgenoot Jan Blankers.
Op 23 oktober 1963 verbeterde de Noord-Koreaanse atlete KIM SIN DAN het wereldrecord 400 meter met liefst anderhalve seconde tot 51.9. Het record zou zeven jaar standhouden, maar bleef al die tijd verdacht. In bepaalde wedstrijden weigerden andere vrouwelijke atletes zelfs tegen Kim te lopen omdat ze vermoedden dat zij eigenlijk een man was. Dat gerucht werd heviger toen een Zuid-Koreaan beweerde dat Sin Kim Dan eigenlijk zijn zoon was die tijdens de oorlog verdween.
HEINRICH RATJEN
Ondertussen was er ook reeds “het geval” Heinrich Ratjen geweest. Hij werd in Bremen geboren als Dora Ratjen op 20 november 1918. Volgens Wikipedia “the midwife at first said it was a boy, but after some pondering over the appearance of the baby’s genitalia, reversed herself and declared it a girl. Thus the baby was registered as Dora, a common German name for girls at the time. The child then grew up as a girl, although the father later stated that he once asked a physician, who treated one of the children, to look at little Dora’s genitalia and give a diagnosis. The physician simply said that there was nothing one could do about it. Growing up, Dora got interested in sports and from an early age on competed in school high jump contests.
Ratjen competed for Germany in the Women’s High Jump at the 1936 Summer Olympics, finishing fourth. In 1938, (s)he won the gold medal at the European Championships in Vienna, setting a world record for the ladies high jump with a 5 feet 5.75 inches jump.
On September 21, 1938, (s)he took an express train from Vienna to Cologne. The conductor of the train reported to the police at the station in Magdeburg that there was “a man dressed as a woman” in the train. Ratjen was ordered out of the train and questioned by the policeman. Ratjen showed genuine documents which said (s)he was a woman, but after some hesitation, admitted to be a man, and told his story. A physician was summoned and after an examination pronounced Ratjen to be male. However, the physician described the genitalia as having a “coarse scarred stripe from the tip of the penis to the rear,” and stated his opinion that with this organ sexual intercourse would be impossible. At birth the penis and scrotum seem to have been split in the middle, which, with the still undescended testicles hidden in their cavities, caused to the midwife the impression of a vulva with an abnormally long clitoris.
After a lengthy investigation, Ratjen was found innocent of any wrongdoing, being rather a victim of the circumstances. In 1939, his personal register was officially changed to Heinrich Ratjen and he received an invalid’s certificate. He returned to Bremen and later took over his father’s saloon. He never talked to the press and never answered any questions about his past. He died April 22, 2008. In fabricated sensational newsmedia reports, he was erroneously referred to as Hermann Ratjen and Horst Ratjen.”

Het artikel in Humo van 8/6/2010 valt blijkbaar ook onder “fabricated sensational newsmedia reports“, niet zozeer omdat zij ook over Hermann Ratjen spreken, maar wel omdat erin geopperd wordt dat de nazi’s opzettelijk vals spel speelden: “Op de voorgaande Spelen hadden de Duitse hoogspringsters er niks van gebakken, en dus waren de nazi’s op het briljante idee gekomen een mannelijk lid van de Hitlerjugend in te schrijven voor de vrouwencompetitie. De genitaliën van Hermann Ratjen werden uitermate strak ingebonden, zijn hoofd werd van een zo vrouwelijk mogelijke coupe voorzien en Dora Ratjen kwam tevoorschijn.”
De terechte afkeer voor het nazisme heeft er voor Humo blijkbaar toe geleid dat de journalistieke normen i.v.m. het checken en dubbelchecken van bronnen even terzijde werd gezet.
INVOERING VAN DE SEKSTEST
Ook op de Olympische Winterspelen van Grenoble 1968 viel er een “slachtoffer” te noteren: de Oostenrijkse wereldkampioene skiën 1966 Erika Schinegger werd als “jongen” geïdentificeerd. Erika werd na een operatie een volwaardige Erik (die nu zelfs een dochter heeft) en overhandigde in 1988 zijn gouden medaille uit ’66 aan de tweede, Marielle Goitschel. Eigenlijk vond hij het een hele “geruststelling”, want hij had zich tijdens de competitie (toen “zij” 18 was) reeds aangetrokken gevoeld tot ploeggenoten.
1968 was overigens het eerste Olympisch jaar dat de sekstesten werden toegepast en meteen bleven er niet minder dan vijftig deelneemsters (deelnemers?) weg!
Zelfs in Atlanta 1996 deed er zich een probleem voor met de 19-jarige Braziliaanse judoka Edinanci Fernandes da Silva. Uiterlijk ziet ze er helemaal als een vrouw uit, maar inwendig heeft ze twee teelballen i.p.v. eierstokken. En wij die dachten dat het tijdens het Braziliaanse carnaval vooral moeilijk was om de jongens te ontdekken die zich in een minuscuul tangaatje als meisje voordoen! Maar goed, da Silva liet de teelballen verwijderen en mocht toch meedoen bij de vrouwen. Zonder succes evenwel.
Dat dan in tegenstelling tot de Canadese downhillster Michelle Dumaresq die in 2002 op 32-jarige leeftijd voor het wereldkampioenschap werd geselecteerd na twee overwinningen en twee tweedeplaatsen in de selectiewedstrijden. Zes jaar eerder was Michelle echter nog een Michel en de “echte” meisjes die buiten de selectie vielen protesteerden dan ook hiertegen. En misschien wel terecht want is transseksualiteit geen probleem van de geest en niet van het lichaam? Met andere woorden behoudt Michelle niet haar “mannelijke” spieren? Ik wil bovendien niet zo ver gaan om te beweren dat ze zich opzettelijk heeft laten “ombouwen” omdat het in de mannencompetitie niet zo wilde lukken, maar wie weet welke risico’s sporters bereid zijn om te nemen (denk bijvoorbeeld aan gevaarlijk dopingspul) om toch maar te kunnen winnen, komt beter niet op dergelijk idee… (Robert Millar zal toch geen comeback plannen, zeker?)
Een heel ander geval is dat van de travestieten-volleybalploeg uit de provincie Lampang in Thailand. Zij brachten het in 1996 immers tot kampioen van hun land, maar toch werden zij niet opgenomen in het nationale team. De meeste leden hebben weliswaar opgespoten borsten, maar zijn nog altijd man. Daarom klaagt kapitein Patphong Srinutham terecht deze discriminatie aan. Waarom niet trouwens? Zelfs op de Olympische Spelen speelde men volleybal met opgespoten borsten. Het betrof hier dan wel het voyeuristische beachvolley en het ging over een vrouw, met name de Amerikaanse Holly McPeak. Ze haalde echter niet de finale. Die werd gespeeld door twee Braziliaanse teams. Met piepkleine borstjes. Maar de voyeurs genoten toch. Al waren het dan àndere dan de siliconen-gluurders…
Een Thaise kick-bokser heeft dan weer de toelating gekregen om een beha te dragen tijdens zijn kamp, op 11 juni 1999 in het Korakunen-stadion van Tokio. Parinya Viatbusaba (18), die kort daarna een geslachtsverandering zou ondergaan, heeft al enkele hormonenkuren achter de rug. Daardoor is zijn borstomvang zodanig toegenomen, dat het gebruik van een beha onvermijdelijk geworden is. De organisatoren van de kamp bij de -65 kilo hadden begrip voor de situatie van de bokser en maakten voor één keer een uitzondering op het reglement. Dat zal – en dat mag niemand verbazen – de eerste keer zijn in de geschiedenis van het kick-boksen. Het beha-gevecht wordt het laatste van Parinya voor hij definitief onder het mes gaat. Hij is tijdens dertig gevechten ongeslagen. Daarna begint hij – of beter: zij – een zangcarrière. In de showbizz mag je immers dragen wat je wil…
Hormonenborsten worden door de boksfederatie dan blijkbaar toch als “gewone” borsten beschouwd, want de 25-jarige Engelse Sarah Blewden werd in februari 2009 verplicht te stoppen met boksen omdat ze haar borsten had laten vergroten door implantaten.
In 2005 was er dan de 18-jarige Samukeliso Sithole uit Zimbabwe. Uit de naam kunnen wij het niet afleiden, maar het betreft hier een atleet (hinkstapspringen, speerwerpen, hordenlopen) die naar eigen zeggen als vrouw is geboren, maar door toedoen van een wonderdokter mannelijke geslachtsorganen heeft gekregen. Het is echter niet dààrvoor dat hij tot vier jaar cel werd veroordeeld en evenmin omdat andere atletes tegen hem klacht hadden neergelegd omwille van sportieve fraude, maar wel omdat hij hen onder de douche lastig viel…
Een jaar later was het India dat op die manier in de kijker liep, omdat de 25-jarige Santhi Soundarajan haar zilveren medaille op de 800 meter op de Aziatische Spelen werd afgenomen omdat ze als man uit de geslachtstest kwam. In 2007 heeft ze zelfs geprobeerd om zelfmoord te plegen door een overdosis pillen te slikken.
India heeft trouwens een zekere traditie op dat vlak want in de jaren zeventig veranderde de nationale kampioen lange afstandslopen van naam én van geslacht: Nani Radha werd Nani Radhakrishnan (merkwaardig dat alleen de toevoeging van “krishnan” dus op de geslachtsverandering zou wijzen) en in 1986 was er twijfel over de vrouwelijke kampioene op dezelfde afstand, Nanda Jadhav. Bij haar bleef het echter bij “twijfel”…
Maar het hoeven niet steeds exotische locaties te zijn: in november 2007 maakte de 27-jarige Duitse polstokspringster (9de op de wereldranglijst) Yvonne Buschbaum bekend dat ze een punt achter haar carrière zette, precies met het oog op het ondergaan van een seksoperatie. De atlete wenste dan ook te beklemtonen: “Ik heb mijn successen behaald als een vrouw en uit biologisch standpunt ben ik dat ook. Niemans hoeft zich bedrogen te voelen. Voor de operatie zal ik nu pas de nodige hormonenkuren volgen. Ik vraag respect voor mijn beslissing. Transseksualiteit is een taboe, maar ik heb niets te verbergen. Ik voel me niet thuis in mijn lichaam. Ik ben een man met het lichaam van een vrouw. Ik zal een completer mens worden en eindelijk met mezelf in het reine zijn.”
De operatie zal uiteindelijk worden uitgevoerd in 2009 en een jaar later stond Buschbaum reeds opnieuw op het atletiekterrein. Deze keer als polsstoktrainer Balian Buschbaum. Hij schreef over zijn wedervaren een boek: “Blauwe ogen blijven blauw”.
In september 2008 was er dan weer opschudding tijdens een dartstornooi voor vrouwen in Engeland. Het team Colliers B ladies werd uitgesloten wegens “schunnige taal” tijdens de wedstrijden. Volgens kapitein Leanne Gardiner is dit echter een drogreden. De ware reden zou zijn dat één van de leden van haar team, Melanie Partlow (57), vroeger een man is geweest. Mick Partlow was inderdaad een vorktruckchauffeur die gehuwd was met ene Susan tot hij met de loterij meer dan 300.000 euro won. Dan trok hij naar Thailand om zich tot vrouw te laten ombouwen en scheidde van Susan om een nieuw leven te beginnen. Dat liep echter niet van een leien dakje want een kwalijke ziekte zorgde ervoor dat ze een been verloor. Sindsdien probeert ze zichzelf staande te houden door te vogelpikken, maar daar heeft de dartsfederatie nu dus een stokje voor gestoken…
SARAH GRONERT
Dat in tegenstelling tot de 22-jarige Duitse Sarah Gronert die dan toch heeft besloten verder te blijven tennissen. Wat is het probleem? Sarah (die er blijkens de bijgevoegde foto heel vrouwelijk uitziet) is een zogenaamde “hermafrodiet”, dat wil zeggen dat ze geboren is met zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken. Toch is ze van bij de geboorte reeds als “vrouwelijk” gekatalogeerd en heeft er zich in de loop van haar leven niks speciaals voorgedaan om daaraan te beginnen twijfelen. Desondanks moet het feit bekend zijn geraakt in tennismiddens (misschien heeft ze zelf wel haar mond voorbijgepraat?) en werd Sarah voortdurend gepest door haar tegenstandsters. Zo wenste een Russische speelster haar op een tornooi in Alkmaar nog succes met “haar eerste ATP-punten” (ATP is namelijk de mannelijke tegenhanger van de WTA). Ook haar deelname aan de Duitse clubkampioenschappen stond ter discussie, wat ze uiteindelijk zelf oploste door zich ziek te melden. Maar eind november 2008 heeft ze dus op haar site bekend gemaakt dat ze ondanks alle pesterijen verder gaat met tennissen.
In april 2009 haalde de Chileense Andrea Paredes de kranten met een 6-0, 6-0 nederlaag tegen de Schotse Nicole Slater bij haar eerste tennismatch die amper een half uur duurde. Dat ze desondanks het nieuws haalde had dus duidelijk niets met haar sportieve prestatie te maken. Andrea Paredes debuteerde echter pas op 38-jarige leeftijd en dat had er vooral mee te maken omdat zij tot 2000 als man door het leven ging. De tennisfederatie heeft er dus bijna tien jaar over gedaan om haar toe te laten tot het vrouwentennis en dan bleek het allemaal uiteindelijk “much ado about nothing”. Paredes zou wellicht trouwens geen enkele wildcard meer krijgen, ware het niet dat ze schatrijk is en dat haar bedrijf de sponsor is van de Chileense tennisbond…
Daarna was het de beurt aan de 18-jarige Zuid-Afrikaanse Caster Semenya, die de 800 meter heeft gewonnen op de wereldkampioenschappen atletiek in Berlijn in een beste wereldjaarprestatie. Toen ontstond in de atletiekwereld discussie of Semenya wel een echte vrouw is. Zij werd gedwongen tot een sekstest, waarvan het resultaat bij mijn weten nog altijd niet bekend is. Op Wikipedia staat dat ze de test vóór de wereldkampioenschappen diende te ondergaan en dat de uitkomst negatief was, zodat ze ongehinderd mocht deelnemen, maar Wikipedia is wel de enige die het bericht op deze manier brengt. Haar ex-coach bevestigde dit in de krant, maar zegt dat uit de test zou gebleken zijn dat ze “hermafrodiet” was en dat ze dus in principe niét aan de kampioenschappen had mogen deelnemen. In datzelfde bericht staat in Het Nieuwsblad ook dat Semenya uit protest niet naar de medaille-uitreiking is gekomen, terwijl in de Gazet van Antwerpen staat dat ze dit “overweegt”. Dat die test niet aan de grote klok is gehangen, dat kan ik begrijpen, maar die medaille-uitreiking, dat moet toch gewoon op televisie te zien geweest zijn en dus makkelijk te verifiëren? Hoe dan ook, de Zuid-Afrikaanse afgevaardigde spreekt van een schande en zegt dat het nooit een punt van discussie zou hebben gevormd indien Semenya blank was geweest…
Uiteindelijk werd op 19 november 2009 beslist dat de atlete haar gouden medaille mocht behouden. De Zuid-Afrikaanse regering, de advocaten van Semenya en de Internationale Atletiekfederatie (IAAF) waren van mening dat de atlete niets fout heeft gedaan. De resultaten van de geslachtstests die Semenya onderging, zullen evenwel vertrouwelijk blijven, zo meldde het Zuid-Afrikaanse ministerie na overleg met de IAAF. Over het feit of de Zuid-Afrikaanse opnieuw in competitie mag treden, wordt momenteel nog gediscussieerd, want volgens diverse media zouden de geslachtstests hebben uitgewezen dat Semenya hermafrodiet is.
Dit dus in tegenstelling tot de tweeling Bilguisa en Salimata Simpore, die in juni 2011 niet in actie mochten komen op het WK voetbal voor vrouwen. Niet omdat ze niet goed genoeg zouden zijn voor de selectie van hun land Equatoriaal Guinea, maar omdat er geruchten waren dat de tweeling eigenlijk mannen zouden zijn. De tweeling, die daadwerkelijk een ietwat mannelijk voorkomen hebben, is in hun eigen land ook wel beter bekend onder de naam ‘Lelijke Zusters’. De twee zussen besloten uiteindelijk zelf hun koffers te pakken, nadat de Afrikaanse pers de geruchten de wereld in bracht.
Niet alleen de tweeling ligt momenteel onder vuur in Equatoriaal Guinea. Ook de aanvoerster Genoveva Anonma zou volgens de pers een iets té mannelijke uitstraling hebben. Equatoriaal Guinea bereikte het WK voetbal voor vrouwen door in de kwalificatieronde Ghana te verslaan.
Florence Okoe, aanvoerster van Ghana, heeft een duidelijke mening over de mannelijk uitziende voetbalsters van Equatoriaal Guinea. “We gooien niet met modder omdat we toen die wedstrijd hebben verloren. Feiten zijn feiten en het is aan de organisatie van het WK voetbal om hier iets aan te doen. Dit is geen goede zaak voor het Afrikaans vrouwenvoetbal.” Naast Ghana heeft ook Nigeria een protest ingediend tegen de ‘mannelijke’ speelsters van Equatoriaal Guinea.
media_xll_7281619En dan was er het haast ongelooflijke verhaal over het Iraanse vrouwenvoetbal in Het Nieuwsblad van 12/2/2014. Vier speelsters van de nationale ploeg bleken toch niet helemaal vrouw te zijn. Bij sommigen was de geslachtsoperatie nog niet helemaal voltooid, bij anderen werden er opvallende afwijkingen geconstateerd. Daardoor moesten de speelsters voortaan een geslachtstest ondergaan vooraleer ze ergens een contract mogen tekenen bij een voetbalploeg. In Iran is het vrouwenvoetbal overigens erg populair. Transseksuelen mogen er – zoals uit dit bericht blijkt – zelfs meespelen in de vrouwencompetitie. En dat in een Islamitisch land bij uitstek!
TRANSGENDERS
Niet veel later werd het begrip “transseksuelen” verlaten voor “transgenders”, die men plots overal zag opduiken: in de media (Bo Van Spilbeeck), in de muziekwereld (Sam Bettens), maar dus ook in de sport. En dat gaf in 2019 aanleiding tot een bitsig incident nadat Martina Navratilova in de sociale media zich negatief had uitgelaten over deelname van transgenders in de vrouwensport. Meteen werd ze door een politiek correcte holebigroep geschrapt als boegbeeld. Gelukkig kreeg Navratilova van de BBC de kans aan de hand van een documentaire haar visie te verduidelijken.
Voor Navratilova mag het duidelijk zijn: iedereen die dat wil, mag een geslachtsverandering ondergaan en mag daarvan op maatschappelijk vlak geen enkel nadeel ondervinden, maar deelnemen aan sportevenementen die aan vrouwen zijn voorbehouden zijn uit den boze omdat ze de uitslag zouden vervalsen. En dan hoeft men niet eens zo ver te gaan als bepaalde voorbeelden die in de documentaire werden aangehaald. Zo was er iemand die in een vrouwelijke competitie voetbal speelde, gewoon op basis van de verklaring dat ze zich vrouw VOELDE. Ze had wel de intentie om in de toekomst (ten vroegste over twee jaar) een hormonenkuur te volgen en een geslachtsoperatie te ondergaan, maar voorlopig speelde ze dus gewoon als man in een vrouwenploeg!
Maar zelfs in sporten die wél een reglementering terzake hadden, stelde Navratilova nog veel onrechtvaardigheden vast. Zo wordt meestal als norm gehanteerd dat de testosteron van een transgender tot een bepaald percentage dient te worden teruggedrongen, maar die norm ligt nog altijd vijf keer hoger dan van iemand die “van nature” vrouw is! Meer zelfs, Navratilova (toch nog altijd een sportieve vrouw par excellence) liet zichzelf testen en moest tot het besluit komen dat een transgender acht keer meer testosteron mocht produceren dan haar lichaam aanmaakte.
En Navratilova wist waarover ze sprak: ze had zelf ooit nog getennist tegen een 43-jarige transgender. Akkoord, ze had gewonnen, maar zij was toen op haar hoogtepunt, terwijl die transgender dus op een leeftijd was, waarbij men meestal al aan z’n pensioen denkt. Die transgender had destijds ook als man getennist en had toen niet eens de top honderd gehaald. Maar als “vrouw” maakte zij het op pensioengerechtigde leeftijd nog een topper lastig!
Een professor vond ook dat we in de 21ste eeuw met andere ogen tegen sport moesten aankijken. In een aantal onderdelen zou het onderscheid tussen mannen en vrouwen moeten verdwijnen. Met sporten als autorijden en schaken kon Martina zich nog akkoord verklaren, maar toen die professor ook golf wou gelijk schakelen (volgens hem was het kwaliteitsverschil gewoon op basis van culturele verschillen te verklaren), ging zij op haar achterste poten staan. Zoals iedereen wel weet, is Navratilova na haar tennisloopbaan immers overgeschakeld op golf…

Ronny De Schepper

(*) Prinses Anne van Engeland, die deelnam aan de military in Montreal (1976).

3 gedachtes over “Tien jaar geleden: Caster Semenya mag gouden medaille behouden

  1. Die Max Dohle schrijft ook dat ik zijn reacties niet wil opnemen. Waar bij mijn weten niks van aan is. Voor zover ik mij kan herinneren, heb ik amper één reactie ooit geweigerd. En die reactie bestond enkel uit wat scheldwoorden (overigens was dit geen reactie op dit artikel, laten we wel wezen).

    Like

  2. Beste Ronny,

    In het stuk met de kop “omstreden Semenya …” schrijf je dat Foekje Dillema records zijn ontnomen op aandringen van Fanny en Jan Blankers.
    Het ligt genuanceerder. De tijdspanne tussen haar 200 m. tijd en haar verwijdering uit de atletieksport is zo kort geweest dat, mocht er ooit een record-aanvraag zijn ingediend, deze niet door de record-commissie van de Nederlandse atletiek unie in behandeling is genomen. Met andere woorden er is nooit een 200 m. record geweest van Foekje Dillema. Dan moeten we het wel eens zijn over de definitie van record. Want er is een verschil tussen een record en een beste-prestatie. In de sport hebben we afgesproken een prestatie een record te noemen als die prestatie voldoet aan de eisen gesteld door een instantie. Die instantie kan een bond zijn, een vereniging, wat mij betreft ook een vriendenclub in een café.

    Overigens is het een leuk artikel, ondermeer door de diversiteit van situaties die je schetst.

    Met vriendelijke groet,

    Paul van Gool

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.