Vandaag is het al 45 jaar geleden dat de Italiaanse acteur en filmregisseur Vittorio De Sica is overleden…
De Sica begon te werken als kantoorbeambte om zijn armoedige familie te helpen. In 1923 sloot hij zich echter aan bij Tatiana Pavlova’s theaterbedrijf.
In 1933 begon De Sica zijn eigen theaterbedrijf samen met zijn vrouw Giuditta Rissone en Sergio Tofano. Het bedrijf produceerde vooral komedies, maar ook stukken van Beaumarchais, en werkte samen met bekende regisseurs als Luchino Visconti.
Als filmacteur is hij te zien in 1937 in Mario Camerini’s “Il signor Max”, waarbij zowel het fascistische regime als de artistocratie en de legerleiding op de korrel wordt genomen, wat hem uiteraard niet in dank werd afgenomen.
De Sica begon met films te regisseren tijdens de Tweede Wereldoorlog, en toen was zijn typische, minimalistische stijl al duidelijk zichtbaar.
In zijn vijfde film, I bambini ci guardano, begon hij te werken met niet-professionele acteurs. Die film was ook de eerste van vele films waaraan hij samenwerkte met scenarioschrijver Cesare Zavattini, een combinatie die veel heeft bijgedragen aan het naoorlogse Italiaanse neorealisme: settings van de werkende klasse, anti-autoritair en realistische in plaats van overdreven Hollywoodachtige emoties — met technische en compositionele verfijning en een klein beetje humor.
In 1947 werd in Hollywood voor het eerst “a special award” uitgereikt aan films in een andere taal dan het Engels. En de eerste winnaar was “Sciuscia” van Vittorio de Sica, nadat het één van de revelaties van het Festival van Cannes 1946 was geweest.
In “Ladri di biciclette” (1948) koos Vittorio de Sica de metaalarbeider Lamberto Maggiorani voor de hoofdrol. Die dacht dat hij daarna wel in de film aan de kost zou komen, maar uiteindelijk stierf hij in 1983 op 73-jarige leeftijd in armoede.
In 1951 delen “Miracolo a Milano” (Vittorio de Sica) en “Fröken Julie” (Vilgot Sjöberg) de eerste plaats in Cannes.
In 1953 is er “Stazione termini” met Jennifer Jones en Montgomery Clift. Wanneer de sociale toestand in Italië wat beter wordt, gaan zelfs de neorealisten immers opnieuw de meer romantische toer op. Resultaat b.v. deze Italiaanse “Brief Encounter” die zich weliswaar in Rome afspeelt, maar toch voornamelijk in het Engels werd opgenomen, aangezien het een liefdesgeschiedenis tussen nogal gesofisticeerde buitenlanders betreft.
De Sica’s acteercarrière was succesvol genoeg om enkele regieprojecten te kunnen financieren, en daardoor kon hij in 1961 na zeven jaar de film La ciociara regisseren, waarmee Sophia Loren de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol won (de eerste keer dat die prijs ging naar een niet-Engelstalige film).
Het hoogtepunt van het latere deel van De Sica’s regiecarrière was de film Ieri, oggi, domani (1963) met Sophia Loren en Marcello Mastroianni, waarmee hij de Oscar voor beste niet-Engelse film won. Na een periode van afname, waarin hij werd weggezet als smaakloze meester van vaudeville, kwam hij terug aan de top met Il giardino dei Finzi-Contini (1970), een barokke politieke romance waar hij nog een Oscar voor beste buitenlandse film mee won.
De Sica leefde vanaf 1942 tot zijn dood met zijn tweede vrouw, María Mercader. Hij kon pas in 1962 met Mercader trouwen, omdat hij toen de Franse nationaliteit kreeg, en dus kon scheiden van zijn eerste vrouw, Giuditta Rissone (herinner u de problemen wegens de strenge Italiaanse wetgeving die o.m. ook Fausto Coppi ondervond in zijn privé-leven). Hij kreeg twee zonen bij Mercader, Manuel en Christian. Hij stierf op 73-jarige leeftijd in een Frans ziekenhuis toen een operatie om een cyste uit een van zijn longen weg te halen mislukte. (Gebaseerd op Wikipedia)

Een gedachte over “Vittorio De Sica (1901-1974)

  1. The film director Vittorio De Sica was born in Terra di Lavoro (then belonging to the province of Campania), near Frosinone, on July 7, 1901. De Sica was undoubtedly one of the greatest directors in the history of cinema, idolized even by the great international names that, inevitably, cite him as a sublime example of an artist. Faithful to the saying that “nobody is a prophet in their land”, their country never knew how to value it, neglecting it as it sometimes happens with great characters.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.