In ‘Harry Potter and the Goblet of Fire’ (‘Harry Potter en de Vuurbeker’, 2000) vinden we Harry die de zomervakantie doorbrengt bij zijn oom, tante en neefje Dirk die tot zijn ellende een vermageringskuur ondergaat. Maar al snel is de held in de gelegenheid te gaan logeren bij zijn vrienden de familie Wemel die hem meenemen naar het WK Zwerkbal, fantastisch! Helaas wordt het feest achteraf op de camping verstoord door hooligans, of zijn het Dooddoeners, volgelingen van de gevreesde Voldemort? Is de Meester van het Kwaad aan het herrijzen, wat Harry al vreesde omdat zijn befaamde teken op zijn voorhoofd recent zo’n pijn deed en hem een soort nachtmerrie bezorgde…

Het schooljaar begint, en niet zo gewoon: professor Perkamentus, hoofd van Zweinstein, kondigt aan dat dit jaar het Toverschool Tornooi zal gehouden worden in hun school. Een eeuwenoud evenement, deze keer tussen hun school, en Beaubaton en Klammfels. Van iedere school komt een afvaardiging logeren, dat bevordert de vriendschap. De strijd om de trofee zal gaan tussen telkens één vertegenwoordiger, ouder dan 17 jaar. Helaas, Harry kan zich dus geen kandidaat stellen en zijn naam niet in de Vuurbeker deponeren die de drie namen van de uitverkorenen zal bekend maken. Tot het ogenblik van de selectie aanbreekt: de keuze is gemaakt, drie namen duiken op, en dan spuwt tegen alle verwachting in, de Vuurbeker een vierde naam uit: Harry Potter. Wie heeft zijn kandidatuur ingediend, hijzelf niet! Mogelijk iemand die wenst dat de proeven hem fataal zullen worden? Een handlanger van zijn aartsvijand Voldemort die hem dood wil? De lessen nemen een aanvang. De fantasie van J.K. Rowling kent geen grenzen: wat we ontmoeten aan bizarre ideeën qua fabeldieren, spreuken, avonturen… Maar essentieel is uiteraard het tornooi dat uit drie proeven bestaat. Laat ik nog vermelden dat binnen dat alles een op sensatie beluste journaliste rondsluipt, Rita Pulpers, what’s in a name. En dat Hermelien het opneemt voor de huiselfen die volgens haar uitgebuit worden, als slaven behandeld worden. Ook weten we nu dat Hagrid, de vreemde vriend van Harry, liefhebber van draken en andere bizarre wezens, een halfreus is, terwijl de reuzen agressieve, uitgestoten karakters zijn, niet bepaald geliefd bij de tovenaars – desondanks geniet hij de bescherming van Perkamentus.
De eerste opdracht is een duel met een draak. Harry behaalt hier de tweede plaats. Dan is er een pauze, het is Kerst met het fameuze bal, begeleid door de muziek van de Witte Wieven. Terwijl her en der de dreiging van Voldemort steeds meer voelbaar wordt. Gelukkig heeft Harry nu ook voortdurend contact met Sirius die, zoals we uit vorig boek weten (‘De gevangene van Azkaban’), voortvluchtig is (ten onrechte beschuldigd); deze steunt hem. Opdracht twee speelt zich af onder water: dankzij een tovermiddel dat hem een uur in het meer laat verblijven én wegens zijn edelmoedigheid belandt Harry nu op een gedeelde eerste plaats. Op naar de laatste proef: een doolhof waarin hen allerlei obstakels en verschrikkingen te wachten staan. Op het eind staat de beker van de triomf: het zijn Harry en de andere kandidaat van Zweinstein, Carlo Kannewasser die gelijktijdig het begeerde bereiken en vastgrijpen. Triomf! Helaas… Plots bevinden beide zich op een kerkhof, de beker was betoverd en voerde hen weg naar een handlanger van Voldemort. Er wordt een ritueel uitgevoerd en… de wederopstanding van Voldemort is een feit! Deze doodt Carlo en dwingt Harry tot het ultieme duel. Onze held is vindingrijk én moedig: hij weet te ontsnappen en keert naar Zweinstein terug met medeneming van het lichaam van zijn gedode makker. En met heel wat informatie over wie aan de zijde van de Meester van het Kwaad staat, hij kan een aantal individuen ontmaskeren. Niet iedereen zal geloof hechten aan het herrijzen van Voldemort, helaas. Perkamentus daarentegen beseft dat de krachten gebundeld moeten worden: de strijd zal hevig worden. Maar dit moet wachten tot het volgend boek.
‘De Vuurbeker’ is zeer spannend. Maar ook doorweven met enkele thema’s. Uiteraard komt de vriendschap aan bod, en ook het samenhorigheidsgevoel – hier uitgesponnen wanneer het gaat over de betrekkingen tussen drie scholen uit andere landen en culturen! Maar ook hoe daarin het wantrouwen een rol speelt. Dan is er het aspect van de huiselfen: de uitbuiting, onbetaalde arbeid, onderdrukking… Hermelien richt zelfs een actiegroep op! Tenslotte komt ook uitgebreid het thema van de sensatiepers aanbod via de journaliste van de rioolkrant: de wijze van gegevens verzamelen, interpreteren, roddels verspreiden en de kwalijke effecten met het (on)mogelijke verweer ertegen. Met dit alles weet Rowling haar boek naar een niveau boven dit van een gewone avonturenroman te tillen.

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.