Toeval of niet, maar om te illustreren hoe kunstmatig zo’n indeling in sixties, seventies enz. wel is, zijn er op de overgang telkens belangrijke elpees te noteren (Deep Purple in Rock, Let it be, Tommy, tien jaar later The Wall enz.) waarvan men zich dan kan afvragen: moeten die nu bij het ene decennium, dan wel bij het andere worden geteld. Zo ook de elpee Bridge over troubled waters van Simon & Garfunkel. Ze werd uitgebracht op 26 januari 1970, maar het titelnummer werd vandaag vijftig jaar geleden opgenomen.

De eerder goedlopende samenwerking tussen Paul Simon en Art Garfunkel begon scheuren te vertonen. Ruzies over wie de eerste zangstem in de liedjes moest hebben, begonnen hun tol te eisen (*). Zo ook met dit nummer. Simon had het nummer weliswaar geschreven, maar de voornaamste zangstem ging naar Garfunkel en dat kon Simon moeilijk verkroppen. Saillant detail daarbij is dat Garfunkel in eerste instantie het nummer juist niet wilde zingen; het zou niet bij zijn stem passen. Garfunkel zou gezegd hebben dat Paul Simon het maar moest zingen, aldus Simon in Rolling Stone (1972).

Simon componeerde het lied toen Garfunkel aan het acteren was in de film Catch-22 in Europa. Hij voltooide twee coupletten en de refreinen. De kern van de tekst was ontleend aan het lied “Mary Don’t You Weep” van Swan Silverstones en dan met name de zin “I’ll be your bridge over deep water if you trust in me”. Simon componeerde het origineel op de stem van Garfunkel met piano op de achtergrond.

Op verzoek van Garfunkel en producer Roy Halee herschreef Simon het nummer naar drie coupletten en zorgde dat het eind wat gewichtiger klonk, Simon zou later zeggen dat hij de eerste versie beter vond. De opnamen wilden ook niet echt vlotten; de eerste twee pogingen van Garfunkel faalden en pianist Larry Knechtel was vier dagen bezig met het arrangement. Het lied werd tijdens de opnamen nog uitgebreid door Garfunkel.

Dat alle pogingen niet voor niets waren bleek uit de diverse prijzen die het lied won. Het ontving zowel de Grammy Award for Record of the Year als de Song of the Year; ook het bijbehorende album viel in de prijzen.

Aretha Franklin coverde het lied in 1972 en haalde daarmee ook de eerste plaats in de Amerikaanse hitparade in 1982; ook haar versie won een Grammy Award. Eerder in 1970 had Elvis Presley het nummer opgenomen en bleef het tot zijn laatste concert zingen. Simon bezocht een van die concerten en zei daarover: “That’s it, we might as well all give up now”.

Anderen die het zongen waren o.a. Eva CassidyJohnny CashRoy Orbison en Willie Nelson. (Wikipedia)

(*) Ik neem maar gemakshalve de visie van Wikipedia over. In mijn ogen lag het conflict elders. Simon was het creatieve genie. Hij was de songschrijver, geen twijfel mogelijk. Garfunkel had echter een betere stem en dus leek het voor de hand liggend om hem de lead vocals toe te schuiven. Maar dàt was het nu juist wat Paul Simon dwars zat, ook al omwille van het vaak zeer persoonlijke karakter van zijn nummers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.