De Rode Ridder verscheen als strip voor het eerst op 5 november 1959, zes jaar nadat hij door Leopold Vermeiren (1914-2005) was gecreëerd. De strip was een creatie van Studio Vandersteen, maar Vermeiren zou hiermee nooit samenwerken, aangezien Leopold Vermeiren een inspecteur van het basisonderwijs was, die strips als verderfelijk beschouwde. Toch zou de ridder op de kaften van de boeken na verloop van tijd de gedaante aannemen van de stripfiguur. Let hiervoor op onderstaande illustratie, waarbij de oudere versie van de Rode Ridder (rechts) zwartharig was en nadien blond (links).

50 de rode ridderDie eerste strip heette “Het gebroken zwaard” (*) en ik heb het me onmiddellijk aangeschaft, evenals de negen die erop volgden: De gouden sporen, Het veenspook, De parel van Bagdad, De vrijschutter, Het wapen van Rihei, De val van Angkor, De gouden sikkel, De draak van Moerdal en Storm over Damme. We zijn dan 1962 en waarom mijn liefde voor De Rode Ridder dan plots is weggevallen, is nu niet meer te achterhalen. Alleszins heeft het niets te maken met het verplaatsen van de actie van Vlaanderen naar Avalon, want dat gebeurt pas in nr.19 (“Koning Arthur”, 1964). Ik denk eerder dat het te maken heeft met het feit dat ik van dan af liever “gewone” leesboeken las (met als overgang de fameuze Heroica-reeks, waarin je naast het gewone verhaal ook een stripverhaal kreeg voorgeschoteld), want ik denk dat ik rond die tijd ook de Suskes & Wiskes liet links liggen, evenals Bessy en andere Vandersteen-producties. Van Nero heb ik alleszins langer gehouden en natuurlijk waren er de uit het Frans vertaalde strips (Asterix, Lucky Luke) die het nog langer uithielden.
Anderzijds had het ook niets te maken met de romanversie van De Rode Ridder. Ik had wel een aantal van die boeken van Leopold Vermeiren, maar ik heb ze eigenlijk nooit graag gelezen. Dan nog liever de stripverhalen.
Karel Biddeloo (1943-2004), die oorspronkelijk Bessy tekende, is het bekendst geworden toen hij in 1969 van Willy Vandersteen De Rode Ridder overnam. Vandersteen vond van zichzelf dat hij niet goed realistische strips kon tekenen en wou de creatie van Leopold Vermeiren een al dan niet zachte dood laten sterven, toen Biddeloo hem kon overhalen de figuur aan hem toe te vertrouwen. Geheel conform aan de tijdsgeest introduceerde Biddeloo zowaar soft seks in de verhalen (net zoals dat gebruikelijk is in de fantastiek of “fantasy literature”, zie elders op deze blog), waarmee hij de ridder nieuw leven inblies. Hij deed dit vanaf nr.44 “De drie huurlingen” en zou het blijven doen, tot aan zijn dood op zestigjarige leeftijd in 2004. Op het moment van zijn overlijden (aan kanker) had hij nog vier niet-gepubliceerde strips af: “Het vulkaanvolk” (203), “De rode gezant” (204), “Het scheepskerkhof” (205) en “Gog en Magog” (206).
In de herfst van 2005 verscheen dan het eerste album van de nieuwe (Duitse) tekenaar Claus Scholz (°1949) en (Nederlandse) scenarist Martin Lodewijk (°1939), “De grot van de beer”. Scholz woont al sinds de jaren zeventig in Vlaanderen en werkte sinds 1986 mee aan “Bakelandt” van Hec Leemans. Lodewijk is vooral bekend van “Agent 327” en de “Storm”-strips van de overleden Don Lawrence. Urssla Lundmark, de weduwe van Biddeloo, tevens de inkleurster van zijn strips (vanaf 1983), maakte samen met uitgeefster Diane Devriendt de keuze uit een heleboel voorstellen, waarbij er naar verluidt heel wat “persoonlijke interpretaties” zaten. Wie dacht dit betekende dat sommigen nog meer expliciet de erotische toer wilden opgaan en dat dit dus niet meer zou gebeuren, kwam bedrogen uit, daarvoor staat de wulpse feeks Mariza garant. Ook de fantastiek die Biddeloo zo bezighield, is nog aanwezig in de vorm van een onderaards volkje dat communiceert via fluitsignalen.
In 2012 werd Martin Lodewijk als scenarist vervangen door Marc Legendre, die in 2013 de Rode Ridder nieuw leven inblies, zoals hij dat ongeveer tegelijk ook met Suske & Wiske deed in Amoras. Inderdaad, dertien jaar na het laatste boek, zijn er opnieuw verhalen in boekvorm van De Rode Ridder. Marc Legendre neemt de pen over van wijlen Leopold Vermeiren en debuteert tegelijk als scenarist van de stripverhalen. Toch zullen, net als vroeger, de boeken flink verschillen van de strips. Daar laat men de ridder avonturen beleven in Vlaanderen, maar in de boeken wordt hij gesitueerd in Camelot. De nevenfiguren zullen dan ook andere personages zijn dan de voor stripliefhebbers vertrouwde gezichten. Ongeveer gelijktijdig verscheen “Het godsgericht”, het 238ste deel in de populaire reeks, op 8 mei 2013. Het vervolg van dat verhaal, “De duivelse poppenspeler”, is voor september. Alhoewel Legendre zelf ook tekenaar is, zal hij zeker niet de kaften van de boeken tekenen, “kwestie van mekaar niet voor de voeten te lopen”, zegt Legendre.
Eind 2015 hield Claus Scholz het voor bekeken en de Italiaan Fabio Bono (op dat moment 46 jaar oud) werd de nieuwe tekenaar van De Rode Ridder. Bono was blijkbaar al een hele poos aan het tekenen, want al in mei 2016 verscheen Bono’s eerste Rode Ridder-strip “De Uitverkorene”, meteen het 250ste en extra lange verhaal in de ridderstrip.
De strip onderging trouwens een grote metamorfose met de komst van Bono, zowel op grafisch vlak als inhoudelijk. Zo werd de strip meer volwassen, zoals Bono’s ander werk, want hij is bij stripliefhebbers vooral bekend van de Katharen en Marco Polo.

Ronny De Schepper

(*) Bij het zoeken naar een afbeelding op het internet is het niet zo dat er van “Het gebroken zwaard” geen aparte afbeelding zou te vinden zijn, maar ik heb doelbewust een foto met daarbij ook “De gouden sporen” gekozen, omdat ik mij nu nog altijd goed herinner dat ik door dit tweede verhaal diep ontroerd was. Als ik me goed herinner ging het over drie schildknapen die hun “gouden sporen” moeten behalen. En één van hen laat daarbij het leven, meen ik me te herinneren. Een gewaagde verhaallijn voor een achtjarige als mij en, zoals gezegd, ik was daar echt niet goed van.

Referenties
Steven De Bock, De Rode Ridder wordt volwassen, Het Nieuwsblad, 12 mei 2016.
Ronald Grossey (°1957), Studio Vandersteen, kroniek van een legende (1947-1990), Roularta, 2007.
Tom Vets, Rode Ridder keert terug in boekvorm, Gazet van Antwerpen, 8 april 2013.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.