Op dezelfde dag dat Theo Van Gogh werd vermoord, stierf ex-wielrenner Gerrie Knetemann aan een longembolie tijdens een mountainbiketochtje. Op 8 november 2004 namen op de wielerbaan van Alkmaar 2000 mensen afscheid van Knetemann, waarna de begrafenis in besloten kring plaatsvond in Krommenie. Ik had vroeger een eigen stuk over zijn dood met eigen foto’s, maar op de een of andere manier ben ik dit kwijtgespeeld. Dan maar naar Wikipedia gegrepen met een foto van de NOS.

Knetemann verraste al jong als specialist in proloogtijdritten. Gaandeweg ontwikkelde hij zich ook als tijdrijder in het langere werk. Knetemann was geen sprinter, maar boekte vrij veel overwinningen in een sprint-à-deux, door met een kompaan of in een klein groepje uit een peloton te ontsnappen. Op die manier werd hij verrassend wereldkampioen in 1978 door Francesco Moser te verslaan. In datzelfde jaar won hij de laatste rit van de Ronde van Frankrijk met de sprint op de Champs Élysées. Hij was ook de eerste wielrenner die de grens van 50 km/u doorbrak in een tijdrit. In 1978 werd Knetemann gekozen tot Sportman van het jaar en in 1984 werd hij gekozen als beste Nederlandse profwielrenner.

Knetemann kon goed uit de voeten in meerdaagse wedstrijden, maar hij schoot tekort in het hooggebergte om in de Tour een goed klassement te rijden. Hoewel dus geen klassementsrijder voor de Ronde van Frankrijk, bleek hij toch een der succesvolste Nederlandse Tourrenners. Tienmaal won hij een etappe, een Nederlands “record”, dat hij deelt met Jan Raas en Joop Zoetemelk, en achtmaal was hij drager van de gele trui. Met het Raleigh-collectief stond hij ook nog negenmaal op het podium als winnaar van een ploegentijdrit. In 1981 nam Knetemann met de ploeg van Post een single op, “Wie zijn de vedettes”, waarmee hij een negentiende plaats bereikte in de Tipparade.

Knetemann werd in 1974 profwielrenner bij de Franse Mercierploeg, waar Joop Zoetemelk kopman was. Typerend voor zijn instelling was dat hij datzelfde jaar laatste werd in Parijs-Roubaix, maar een week later de Amstel Gold Race won. In 1975 tekende hij een contract bij de Raleighploeg van Peter Post. Met Jan Raas was hij daar jarenlang de blikvanger, tot de breuk in 1983. In 1982 verraste Gerrie Knetemann in de Tour door de Ier Seán Kelly voor te blijven in een massasprint en door Bernard Hinault te verslaan in een lange tijdrit.

In 1983 kwam hij zwaar ten val in Dwars door België. Aanvankelijk werd voor zijn leven gevreesd, maar dankzij de goede zorgen van het Academisch Ziekenhuis van Gent (zie foto) keerde hij na een lange revalidatie terug in het peloton. Dat gebeurde eerst in het Gentse Kuipke. Ik was daar aanwezig en zag hoe hij nog amper kon gaan. Maar eens op de fiets geholpen, kon hij alweer met de besten mee. Niemand zal zijn tranen vergeten nadat hij nog eens uitpakte in de Amstel Gold Race van 1985.

Knetemann, die begonnen was als stratenmaker, viel op in het wielerpeloton door zijn gevoel voor humor en zijn opmerkelijk taalgebruik. Hij introduceerde een groot aantal uitdrukkingen, waaronder ‘hij zit te harken’, ‘doorkachelen’, ‘met je hol open zitten’ en ‘opgebaard over de meet komen, nadat je je het snot voor de ogen hebt gereden’. In het radioprogramma Radio Tour de France had hij veel succes met zijn Kneetstory, waarin hij dagelijks vertelde over zijn belevenissen.

In 1989 nam Knetemann afscheid van het peloton. Hij trad nog enige tijd op als pr-man voor de PDM-ploeg. Daarna werd hij in 1991 bondscoach van de KNWU en wedstrijdleider van de Ronde van Noord-Holland en het RAI Derny Criterium. Als bondscoach behaalde hij 2 medailles op in totaal 14 WK’s.

In 1992 liep hij samen met prins Willem-Alexander de Marathon van New York uit. Met ingang van 2004 is de prijs die jaarlijks aan de meest talentvolle wielrenner onder de 23 jaar wordt uitgereikt omgedoopt tot de Gerrie Knetemann Bokaal. Theo Bos was de eerste winnaar van deze bokaal. In 2006 en 2007 werd de GP Gerrie Knetemann georganiseerd. In 2006 won de Nederlandse Belg Roy Sentjens in Renkum de eerste editie. In Amsterdam is er de Gerrie Knetemannlaan. In het Olympisch Stadion Amsterdam wordt jaarlijks de Gerrie Knetemann Classic georganiseerd. Een toertocht door het Groene Hart, ter ere van Gerrie Knetemann.

Knetemann was getrouwd met ex-wielrenster Gré Donker en had een zoon en twee dochters. Eén dochter van Knetemann, Roxane Knetemann, is ook een verdienstelijke wielrenster geweest. Zijn zoon Marnix was deelnemer aan het tiende seizoen van het televisieprogramma Boer zoekt Vrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.