“De poëzie is niet van wie haar schrijft, maar van de mensen die haar gebruiken”. Hier citeert Antonio Skarmeta in zijn roman ‘Il postino’ (1985; oorspronkelijke titel: ‘Ardiente paciencia’) Pablo Neruda, samen met de postbode Mario de centrale figuur van dit werk dat wellicht, ten onrechte, minder gelezen werd dan de bejubelde film bekeken. Een citaat dat het boek omvat: immers hier wordt inderdaad de poëzie van de Chileense dichter ten volle gebruikt. Het werk ademt zijn woorden, zijn geest, zijn inspiratie. 

Skarmeta werd geboren in Chili in 1940. Hij studeerde filosofie en literatuur in eigen land en in New York. Bij de dictatuur ontvluchtte hij zijn land in 1973 om er na de val van Pinochet in 1989 terug te keren.
‘Il Postino’ verhaalt over Mario Jiménez, een jongeman die als postbode van Isla Negra dagelijks de post bezorgt bij de dichter die hij vereert. En met wie hij een ontroerende vriendschap opbouwt. Tegen een achtergrond van de politiek die het land  – en ook het kleine dorp – tenslotte zowat naar de ondergang voert na de eerste succesvolle jaren die Neruda als ambassadeur naar Parijs sturen onder Allende. Dit alles wordt verteld in een beeldende taal. De jonge postbode uit zich steeds meer in metaforen, zoals zijn leermeester. Maar ook andere personen laat Skarmeta, ongewild en onbewust, vaak van het procedé gebruik maken, een schitterende vondst. Ontroerend is het hoe de dichter zich bekommert om de liefde van zijn vriend voor de dochter uit de herberg. En er zijn die verrukkelijke scènes: Neruda die voor Mario het nummer van The Beatles ‘Please Mr.Postman’ draait. Of de eerste seksuele beleving van Mario met zijn Beatriz, een sensueel spel met een ei… En het zo poëtische: Mario die geluiden registreert (de wind, de zee, meeuwen, de sterren!) op cassette om naar Neruda in Frankrijk te sturen (de dichter heeft heimwee!). En dan is er de laatste tragische, en desondanks toch ook zo mooi en teder verwoorde ontmoeting met de stervende dichter wanneer deze uit zijn door soldaten omsingelde, belegerde huis wordt weggevoerd naar het ziekenhuis na de moord op Allende. Bitter, schrijnend en ontroerend. Deze confrontatie van twee levens laat de auteur bovendien gebeuren tegen een mooi geschetste achtergrond: de sfeer van een vissersdorp waarin hij geloofwaardig een aantal types neerzet die hij voldoende individuele trekken meegeeft om hen levensecht te maken. Dit stelt hem meteen in staat het werk af en toe met enige voorzichtige humor te kruiden.
‘Il postino’ werd verfilmd door Michael Radford met Philippe Noiret als Neruda. De film werd vaak bekroond, o.m. met een Oscar voor de beste muziek en met drie BAFTA’s o.m. als beste buitenlandse film.  

Johan de Belie

P.S. Alhoewel er nergens gewag wordt van gemaakt, meen ik toch Skarmeta te herkennen op onderstaande foto uit de film. Zou het een setfoto betreffen, die niet in de film voorkomt? (RDS)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.