89 rené marigilVandaag is het tien jaar geleden dat de Spaanse wielrenner René Marigil Domingo is overleden (foto’s de Wielersite).

Samen met Andres Trobat en Vicente Iturat vormde hij in die fameuze prentjesreeks uit 1959 het trio dat voor Licor 43 reed, zoals men op de foto kan zien. Met welke drie renners ik deze ploeg dan aanvulde om tot zes te geraken, is me na al die jaren alweer een raadsel. Maar ik ben er wel zeker van dat ik het heb geprobeerd, want deze ploeg fascineerde me zozeer, dat ik zelfs nu, zestig jaar later, nog altijd een Licor 43 drink als dit op de kaart staat.
Nochtans deze wielerploeg kwam voort uit een andere die gewoonweg Guardia de Franco heette, maar dat wist ik toen natuurlijk niet en het is ook nog de vraag of ik als kind van acht al wist wie Franco was en dat hij “de vijand” was.
Er waren blijkbaar verschillende regionale afdelingen van deze ploeg, maar de bekendste is ongetwijfeld die van Madrid. En als je dan de individuele geschiedenis van die jongens nagaat, dan blijken die later (bijna) allemaal bij Licor 43 terecht te komen. In de Ronde van Portugal sponsorde deze drankenfirma trouwens reeds de Guardia‑ploeg toen die nog als dusdanig bekend stond.
Maar hoe dan ook, Licor 43 mag dan wellicht wel fout gezeten hebben, aan René Marigil kan men het moeilijk aanrekenen. Hij was een van de weinige renners die niet uit de Guardia de Franco-ploeg werd gerecruteerd: hij kwam van Lube-NSU (met daarvoor U.D.Aurora, P.C.Nicky’s, Pena Solera, Minaco-Peugeot en Mobilette-GAC; in het buitenland reed hij ook nog voor het Zwitserse Feru en het Franse Splendid). Bij Licor 43 zou hij blijven tot het einde van zijn loopbaan, zij het dat hij in het bekende “jaar teveel”, in zijn geval 1963, nog voor Turbo zou rijden en dat hij tussendoor ook af en toe naast de pot piste bij Ferrys en bij Majestad.
Marigil maakte vier maal deel uit van de Spaanse Tourploeg in de tijd dat men daarvoor diende te worden geselecteerd, dus dat is op zich al een verdienste. Bij zijn debuut in 1956 kwam hij zelfs als eerste boven op de Col du Croix de Fer. Zelfs bij zijn voorlaatste Tourdeelname in 1960 kwam hij nog als eerste boven op de Luitel en de Granier.
Alhoewel hij in 1956 al de Ronde van de Levant had gewonnen, lijkt 1957 mij toch zijn beste jaar met overwinningen in Pamplona, in de Ruta del Sol (een ritoverwinning, bedoel ik, net zoals…), in de Ronde van Asturië. Maar opmerkelijker zijn in feite zijn tweede plaatsen: zowel in het wegkampioenschap (na Antonio Ferraz) als in het klimkampioenschap (na Jimenez Quilez). In de volgende jaren won hij altijd wel een ritje (in de Vuelta, in de Ruta del Sol, in de Bicicleta Vasca en nogmaals in de Ruta), behalve dan – voorspelbaar – in dat laatste jaar. Een veel voorkomend verschijnsel: altijd willen renners er tegen beter weten in nog een jaartje bij doen, meestal in een andere (kleinere) ploeg en telkens wordt het niks. Vraag het maar aan Sean Kelly bij Catavana bijvoorbeeld…
Opmerkelijk: René Marigil is een dag na zijn 81ste verjaardag gestorven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.