Vandaag is het al dertig jaar geleden dat de Engelse folksinger en liedjesschrijver Ewan MacColl is overleden…
Ewan MacColl werd geboren als James Henry Miller in Salford (Lancashire) uit Schotse ouders. Hij verliet school op veertienjarige leeftijd en werd lid van de Young Communist League en de socialistische amateurtheatergroep The Clarion Players.
In 1931 vormde hij met andere werkloze leden van The Clarion Players de agitatiegroep The Red Megaphones. Omdat hij communist was, opende de Britse geheime dienst MI5 in 1932 een dossier over hem en liet hem bewaken bij zijn huis in Manchester waar hij met zijn eerste vrouw Joan Littlewood woonde.
MacColl werd opgeroepen voor legerdienst in juli 1940, maar deserteerde in december. Waarom hij dit deed en waarom men hem daarvoor nooit vervolgde, is nog steeds een mysterie, aldus Wikipedia.
In 1946 vormden leden van de Theatre Union de Theatre Workshop en gingen een paar jaar op tournee, voornamelijk in het noorden van Engeland. Het is bij deze gelegenheid dat Jimmie Miller zijn naam veranderde in Ewan MacColl. In deze periode groeide ook zijn geestdrift voor folkmuziek. In 1953 verliet hij de groep en begon zich te concentreren op de promotie en uitvoering van folkmuziek. Hij werd een gewaardeerd medewerker van het platenlabel Topic Records.
Zowel schrijvend als optredend volgde MacColl de voetsporen van zijn Amerikaanse collega Alan Lomax die in zijn land ook verzamelaar was van traditionele ballades. Door de jaren heen produceerde MacColl wel honderd albums met Britse volksmuziek die op het punt stond te verdwijnen. Ewan MacColl had toen een reeks lopen op de BBC, waarin hij mensen aanspoorde om nog bestaande volksliedjes te bewaren en te zingen. Dat is echt een radiofenomeen geweest en daaruit is toen de hele folkrevival ontstaan.
Wizz Jones vertelt daarover: “Het was oorspronkelijk zelfs Alan Lomax, de Amerikaanse verzamelaar, die de eerste was om de Engelse liederenschat op band te verzamelen met een taperecorder, bij oude traditionele folkzangers. Peggy Seeger, de zus van Pete, kwam met hem mee om een radioprogramma voor te bereiden, werd verliefd op Ewan MacColl, bleef hier hangen en bracht op de manier de Engelse folk opnieuw tot leven. Er was wel het werk van Cecil Sharp bij het begin van de twintigste eeuw, maar dat was een burgerlijke revival, georganiseerd door leraars die de bedoeling hadden de volksliederen de school binnen te halen. Dat betekende dat de teksten werden uitgezuiverd en de zangstijl werd aangepast om in het keurslijf van de klassieke zang te passen. In zijn English Folkdance & Song Society zat b.v. ook de componist Gustav Holst. Het resultaat was dat elk kind de school verliet met een uitgesproken haat tegen alles wat naar volksmuziek rook. Toch enthousiasmeerde iemand als Holst op zijn beurt dan weer de moeder van Martin Carthy en zo kwam er uiteindelijk toch nog iets goed uit. (…) Alexis Korner nam vooral de blues voor zijn rekening. Hij liet b.v. Big Bill Broonzy en Muddy Waters uit Amerika overkomen. Ter­wijl Ewan zich vooral bezig hield met de folkrevival. Alhoewel het twee afzonderlijke bewegingen waren, overlapten ze elkaar soms. Het was b.v. Ewan MacColl die me aan Big Bill Broonzy voorstelde. Dat was in de tijd dat ikzelf nog niet speelde, maar in de Roundhouse (in de buitenwijken van Londen) ging luisteren naar mensen als Jack Elliot en Derroll Adams. Zo kreeg ik de smaak te pakken en schafte me ook een goedkope gitaar aan.”
In 1956 veroorzaakte MacColl een schandaal door zijn tweede vrouw Jean Newlove, de moeder van zijn kinderen, Hamish en Kirsty, te verlaten voor Peggy Seeger, halfzus van Pete Seeger, tijdens haar Engelse tournee.
In 1958, the UK work permit for Peggy Seeger (who was already expelled from the States) expired and she was about to be deported. This was narrowly averted by a plan, concocted by MacColl and Seeger, in which she married the folk singer Alex Campbell, in Paris, on January 24, 1959, in what Seeger described as a “hilarious ceremony”. This marriage of convenience allowed Seeger to gain British citizenship and continue her relationship with MacColl.
Later on Peggy Seeger’s ban to enter the States was revoked and she went back to do a Tour, but MacColl was barred from traveling to the U.S. with her due to his radical political views. Therefore MacColl wrote “The First Time Ever I Saw Your Face” in Seeger’s honour during a long-distance phone call. Dit lied werd een hit in 1972 voor de zangeres Roberta Flack. MacColl won hiermee de Grammy Award voor Song of the Year.
MacColl and Seeger were later married (in 1977), following his divorce from Newlove. They remained together until his death in 1989. They had three children, Neill, Calum and Kitty. After Ewan MacColl died Peggy Seeger began a relationship she with Irene Pyper-Scott and contributed an essay to Getting Bi: Voices of Bisexuals Around the World.
Zijn dochter Kirsty MacColl, volgde hem in een muzikale loopbaan, ofschoon niet zo traditioneel. Kirsty MacColl kwam tragisch om het leven bij een ongeluk in Mexico in 2000, maar gelukkig heeft Ewan dat dus niet meer moeten meemaken.
Seeger en MacColl produceerden talloze albums met een politiek geladen inhoud. MacColl schreef meer dan 300 liederen, waarvan een aantal werden gebruikt door groepen als Planxty en The Dubliners en zangers als Elvis Presley en Johnny Cash. In het geval van deze laatste gaat het over “The first time ever I saw your face”. Dat zal bij Elvis ook wel het geval zijn, tenzij het zijn ander meest bekende lied zou betreffen, namelijk Dirty Old Town, over zijn geboortestad. Het lied werd o.a. uitgevoerd door The Spinners (1964), The Dubliners (1968), Rod Stewart (1969), The Pogues (1985) en Simple Minds (2003).
Daarnaast heeft Ewan MacColl tal van protestsongs geschreven, maar daarvan blijft niet veel over. Zijn collega Martin Carthy is heel cru wat dat betreft: “Wat is er nu nog overgebleven van Ewan MacColl? Niets! Hij is niet meer relevant. De ene keer zong hij over Ho Tsji Minh, een andere keer over Che Guevara, en iedere keer dat de rage voorbij was, moest hij zich op iets anders werpen. Als politiek zanger is hij nu compleet irrelevant en zelfs als folkzanger is hij nonsens.”
Peggy Seeger heeft daar uiteraard een andere visie op. Volgens haar worden vele composities van Ewan niet meer aangevoeld als zijnde composities van hem, maar als “anonieme” volksmuziek. Maar dat is precies wat hij zou gewild hebben, zegt zij: “Ewan’s lied The Shoal of Herring bijvoorbeeld heeft in Ierland een andere versie met als titel The Shores of Erin. Het volk heeft er een ander lied van gemaakt en dat is de essentiële reden waarom het een volkslied geworden is.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.