Bij “Krapp’s laatste band” van Samuel Beckett is er slechts één personage, Krapp, een oude man, die, gedurende een uur, het relaas van zijn leven beluistert, zoals hij het op magnetische band opgenomen heeft. De tafel waaraan hij zit, is bezaaid met doosjes waarin de banden opgeborgen zitten. Zijn spel bestaat erin zijn geschiedenis volledig door elkaar te halen door het verhaal van zijn leven telkens te onderbreken en de chronologische orde van de opnamen te storen. De mooiste episode is die van zijn liefdesherinneringen, een van de meest poëtische bladzijden uit het oeuvre van Beckett. Het stuk drukt het onwezenlijke uit van het menselijk bestaan. Ik zag het in een regie van Walter Tillemans en met Luc Philips in een glansrol.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.