65 jaar geleden werd op de Franse televisie de eerste aflevering van “L’abonné de la ligne U” uitgezonden. Hoe het kwam dat ik die eerste aflevering heb bekeken, weet ik niet meer, ik weet alleen dat ik onmiddellijk in de ban van de serie was, al zou het nog enkele dagen duren voor ik veertien jaar werd. Als ik me goed herinner, was er dagelijks een korte aflevering in de vooravond en ik weet nog goed dat ik daarvoor mijn spel met mijn buurjongens staakte. Later, toen ik op De Rode Vaan werkte zou ik bij onze buren van de tweedehandsboekenwinkel Pêle-mêle het boek van Claude Aveline kopen (zie foto) en ik geloof ook dat ik het in één ruk, zoals dat heet, heb uitgelezen, al herinner ik mij daar niks meer van. Van de televisieserie evenmin trouwens. Maar zoals Tom Lanoye zei, toen ik hem opbelde voor een gesprekje over zijn lievelingsjeugdboek: “Ik heb zin om het nu trouwens onmiddellijk nog eens te herlezen, zie.”

L’Abonné de la ligne U est un feuilleton télévisé français en quarante épisodes de 15 minutes, en noir et blanc, réalisé par Yannick Andréi sur un scénario de Claude Aveline, d’après son roman homonyme, et diffusé à partir du 15 octobre 1964 sur la deuxième chaîne de l’ORTF.

L’action se situe à Paris en 1961. La ligne 83 des autobus parisiens, anciennement baptisée ligne U, semble être au centre d’une sombre affaire de meurtre et d’enlèvement. Le meurtrier, abonné à la ligne U, va faire l’objet d’une complexe enquête policière menée par l’inspecteur Belot.

  • On notera l’apparition d’un débutant, Patrick Dewaere, crédité au générique sous son vrai nom de « Patrick Maurin », interprétant le personnage du plus âgé des deux grooms du grand hôtel parisien le Royal-Monceau. Le plus jeune est interprété par son frère, Dominique Maurin, qui fut aussi, entre autres pour la télévision, Torchonnet dans L’Auberge de l’Ange gardien et Le Général Dourakine du Théâtre de la jeunesse de Claude Santelli.
  • La musique du générique d’ouverture et de fin est le premier mouvement (Presto) du Concerto en sol majeur Alla Rustica, RV 151, op. 51, no 4, d’Antonio Vivaldi. La beauté de cette interprétation vient notamment du Presto non exagéré (1 min 30 s).
  • Sur les DVD, la série télévisée a subi un remontage vidéo : elle est divisée en quatre épisodes de 3 heures et 1 h 30. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.