Vandaag is het exact tien jaar geleden dat Frank Vandenbroucke onder duistere omstandigheden overleed in Senegal, nauwelijks 34 jaar oud. VDB was daar op vakantie samen met een andere renner Fabio Polazzi, toen hij werd getroffen door een longembolie. Daarbij wordt één van de longslagaders afgesloten, waardoor het erdoor verzorgde longweefsel niet of slechts gedeeltelijk van bloed kan worden voorzien.

VDB was op dat moment in hotel ‘La Maison Bleue’ vergezeld van een plaatselijk meisje Seynabou (wellicht een prostituée). Om 04.00 uur ’s nachts zou de vrouw een dweil zijn gaan vragen omdat Vandenbroucke had moeten overgeven. De vrouw werd samen met twee Senegalese mannen aangehouden. Zij had de spullen van VDB gestolen en de mannen werden verdacht van heling. De vrouw gaf aan dat Vandenbroucke nog in leven was toen zij hem verliet. Er is een film in de maak over Franks laatste uren, verteld vanuit het oogpunt van die vrouw en gebaseerd op een novelle van schrijver Dimitri Verhulst, ‘Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten’.

Fabio Polazzi zag Vandenbroucke ’s anderendaags niet terug. Hij werd ongerust en probeerde VDB tevergeefs te bereiken op zijn twee gsm’s. De politie bracht hem omstreeks 18u00 op de hoogte van het overlijden van zijn vriend.

Het lichaam van de renner zou omstreeks 15u30 zijn gevonden, in de hotelkamer in ‘La Maison Bleue’ op drie kilometer van hotel Royam, waar beide renners verbleven. Frank was op dat moment al enkele uren dood.

Polazzi verklaarde dat de vrouw die bij Vandenbroucke was, ondervraagd werd door de politie. Ze zou gezegd hebben dat Vandenbroucke zich slecht voelde en in zwijm was gevallen.

VDB was het ‘enfant terrible’ van het Belgische wielrennen maar tegelijk ongekend populair. Algemeen erkend als een van de grootste talenten die ons land ooit gekend heeft, maar ook een talent dat nooit uit zijn carrière gehaald heeft wat erin zat. Toch maakte hij zijn beloftenstatus de eerste jaren meer dan waar. Hij sprong in het oog met zijn grootspraak maar legde alle tegenstand het zwijgen op met zijn prestaties. VDB presteerde het om aan te kondigen waar hij zou demarreren en het achteraf nog te doen ook.

Frank Vandenbroucke begon jong met atletiek. Als 15-jarige nam hij een wielerlicentie van de KBWB en twee jaar later werd hij kampioen van België bij de nieuwelingen op de weg, in de puntenkoers en de individuele achtervolging. In 1992 werd hij ook Belgisch kampioen bij de juniors op de weg, maar ook in de ploegkoers (samen met Franky Schotte). Met Christ Lefever zou hij een jaar later die titel nemen bij de amateurs.

Nadat hij in 1992 derde was geworden op het WK van de junioren en een jaar later verscheidene amateurklassiekers had gewonnen, werd hi in 1994 professional bij de Lottoploeg die op dat moment werd geleid door zijn oom, voormalig wielrenner Jean-Luc Vandenbroucke. Hij verbrak echter snel zijn contract om over te stappen naar Mapei, de grootste wielerploeg op dat moment.

Bij Mapei won hij onder andere de Ronde van de Middellandse Zee, de ScheldeprijsGent-Wevelgem, de Ronde van Galicië en Parijs-Nice. Ook won hij etappes in de Ronde van Oostenrijk en de Ronde van Luxemburg. In 1999 ging hij naar het Franse Cofidis en had daar zijn succesvolste jaar in zijn loopbaan. Hij won Luik-Bastenaken-Luik, de Omloop Het Volk en twee etappes in de Ronde van Spanje (Vuelta), waar hij ook het puntenklassement won. Op het wereldkampioenschap eindigde hij als een van de favorieten op de zevende plaats, ondanks een valpartij in het begin van de wedstrijd.

In 1999 raakte hij echter ook in een dopingzaak verwikkeld: zijn soigneur Bernard Sainz, in het wielermilieu beter gekend als ‘dokter Mabuse’, werd ervan verdacht in doping te handelen. Vandenbroucke werd wel enkel opgeroepen als getuige. In 1999 verbrak hij ook zijn verloving met Clotilde, waarmee hij een dochter had, Cameron, die later ook wielrenner zou worden. In de Vuelta werd hij verliefd op het Italiaanse model Sarah Pinacci met wie hij in 2000 trouwde. Dat jaar moest hij weg bij Cofidis en reed vanaf toen elk jaar voor een andere ploeg.

Begin 2002 werd bij een huiszoeking doping aangetroffen bij Vandenbroucke; hijzelf testte echter negatief. Vanwege het bezit van doping werd hij wel geschorst (zijn hilarische opmerking dat de doping voor zijn hond was bestemd is de geschiedenis ingegaan). Het parket van Dendermonde wilde Vandenbroucke echter ook strafrechtelijk vervolgen. De verdediging van Vandenbroucke beriep zich op het principe dat men niet twee maal mag worden gestraft voor dezelfde feiten (ne bis in idem). In eerste aanleg kreeg Vandenbroucke toch een werkstraf van 200 uur. In beroep werd dit zelfs een zware geldboete van € 250.000. Vandenbroucke ging echter in cassatie en het arrest werd herzien. Begin 2007 werd Vandenbroucke vrijgesproken door het hof van beroep in Brussel, maar het parket-generaal tekende op zijn beurt cassatie aan.

Zijn ploeg Domo-Farm Frites hield vertrouwen in Vandenbroucke en gaf hem een tweede kans. Hij reed in 2002 nog een redelijk naseizoen. In 2003 had hij bij Quick·Step nog een geslaagd jaar met een tweede plaats in de Ronde van Vlaanderen en deelname aan de Vuelta als hoogtepunten. Aan het einde van het seizoen, na afgenomen prestaties, had de ploeg geen vertrouwen meer in hem en hij ging naar Fassa Bortolo. Een dieptepunt in Vandenbrouckes leven was 26 juli 2004, toen een ruzie met zijn vrouw Sarah Pinacci uitliep op een zelfmoordpoging. Het stel ging later uit elkaar. Ook bij Sarah heeft VDB een dochter, Margaux.

Hierna was hij langere tijd actief voor de Mr.Bookmaker wielerploeg. In juli 2006 werd hij, na het maandenlange uitblijven van degelijke prestaties en verscheidene ultimatums, ontslagen door de ploegleiding van wat ondertussen Unibet.com was geworden.

Eind augustus 2006 nam hij onder een valse naam deel aan een wedstrijd in Noord-Italië. Het ging om een amateurwedstrijd bij een Italiaanse wielerbond Udace, een wielerbond die los staat van de officiële Italiaanse wielerfederatie en het Italiaans Olympisch Comité. Vandenbroucke was ingeschreven als Francesco Del Ponte en op de vergunning stond een foto van wereldkampioen Tom Boonen. Dit voorval leverde hem echter weer genoeg publiciteit op om een nieuwe ploeg te vinden: Acqua & Sapone lijfde hem in. Het voorjaar van 2007 bleef Vandenbroucke echter aan de kant wegens een operatie aan de knie.

Op 24 juni 2007 werd Vandenbroucke na een nieuwe zenuwinzinking gedwongen opgenomen in het psychiatrisch centrum Heilig Hart in Ieper omdat hij een gevaar voor zichzelf en voor zijn omgeving vormde. De vrederechter moest beslissen tot verlenging van de collocatie. Deze oordeelde dat verdere opname niet meer nodig was.

Op sportief vlak wisselde Vandenbroucke in het jaar 2009 weer van team: hij trok naar de continentale ploeg Cinelli-Down Under met oud-wielrenner en boezemvriend Nico Mattan als ploegleider. Het begin van het seizoen was nog moeizaam voor VDB maar hij zorgde voor een enorme verrassing door de proloog van de Boucles de Artois te winnen, zijn eerste zege in negen jaar. Hij werd uiteindelijk ook nog derde in de eindstand. In augustus weigerde hij echter nog langer een truitje van zijn ploeg te dragen. Volgens VDB werd hij niet meer betaald. Hij slaagde er niet in om voor 2010 een nieuwe ploeg te vinden.

Sinds 2010 wordt in juni de “Memorial VDB Forever” georganiseerd om Vandenbroucke te eren; een fietstocht in Ploegsteert door zijn vrienden en familie. De semiklassieker Binche-Tournai-Binche is sedert 2011 omgedoopt in de Memorial Vandenbroucke. (Wikipedia)

Een gedachte over “Frank Vandenbroucke (1974-2009)

  1. Enkele weken geleden reed ik een fietsrit mee. De pauze van de rit was in café Berghof in Steenhuize. Ik moet er elke keer aan denken dat Berghof ook de naam was de villa van Adolf Hitler in Berchtesgaten. Wat er eerst was, het café of de villa weet ik. In elk geval is de villa vernietigd. Inspireerde de cafébaas zich voor de naamgeving op de villa? Geen idee. Ik zoek een link. Café Berghof was vaak bezocht door renner Frank VdB. Mochten zowel de wielergod als de Füherr geen of toch zeer weinig aanhang hebben gehad, dan zouden psychologen en psychiaters aan deze charismatische figuren een aardige duit kunnen hebben verdienen en hadden ze misschien geen of weinig schade aangericht aan anderen en zichzelf. Dit geheel terloops.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.