Het is vandaag vijf jaar geleden dat Paul Revere aan kanker is overleden. Ik heb het uiteraard niet over de Amerikaanse vrijheidsheld (1735-1818), maar over de pianist van het popgroepje “Paul Revere & the Raiders”, die – als ik Wikipedia mag geloven – effectief ook Paul Revere heette!

De pianist dus en niét de leadsinger (dat was Mark Lindsay) vandaar ook dat het zo goed als onmogelijk was om een foto van de man te vinden. Bovenstaande foto afkomstig van de Facebook-pagina van de groep is de enige waarop ik iemand aan de keyboards zie zitten, maar ik mag niet zeggen dat ik helemaal zeker ben dat hij het is…

Revere werkte eerst als kapper. Later leidde hij een eigen drive-in restaurant in Boise. Hij had tijdens zijn kinderjaren piano en orgel leren spelen en trad in zijn vrije tijd op in een kleine band, The Downbeats. Aan het begin van de jaren zestig leerde hij Mark Lindsay kennen, die brood afleverde bij Reveres restaurant. Lindsay werd de nieuwe leadzanger van de band en meteen kreeg de groep een nieuwe naam: Paul Revere & the Raiders, waarbij de groepsleden zich kleden in uniformen uit de tijd van de Amerikaanse revolutie.

In 1961 kreeg de band een platencontract. De debuutsingle heette Like, Long Hair en bereikte in de Verenigde Staten een 38e plaats van de singlecharts. Tijdens de volgende jaren speelde het kwintet in kleine clubs en nachtclubs van San Francisco. Tot 1969 (met Let Me, mijn lievelingsnummer) behaalde de band een reeks successen. Daarna besloot Mark Lindsay om zijn geluk als solo-artiest te beproeven. Hij had echter slechts matig succes en voegde zich in 1971 weer bij de band, die zich nu echter louter The Raiders noemde want Paul Revere had zich uit het actieve gebeuren teruggetrokken en verzorgde alleen maar nog het zakelijke aspect, terwijl Lindsay voortaan de artistieke belangen behartigde. In deze formatie had de band hun grootste hit Indian Reservation (The Lament of the Cherokee Reservation Indian), die in de Verenigde Staten de toppositie van de muziekcharts innam en waarvan meer dan vier miljoen exemplaren werden verkocht. Het was tevens de grootste miljoenenseller in de geschiedenis van Columbia Records. In het midden van de jaren zeventig verminderde de interesse in de muziek van de band echter en hadden ze geen verdere successen meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.