De Noorse wielrenner Ole Kristian Silseth viert vandaag zijn zestigste verjaardag. Veel heb ik over hem niet te vertellen, het gaat dan ook eerder om de trui die hij op deze foto draagt…

Peugeot is niet alleen een legendarisch merk in de beroepswielrennerij, de firma steunt in diverse landen ook de amateurwielersport. En dat is vrij logisch natuurlijk, want dat stimuleert de fietsenverkoop en in de eerste plaats dus de verkoop van Peugeot-fietsen. Ook één van mijn zonen heeft trouwens nog op een Peugeot-fiets gereden.
In Frankrijk steunde Peugeot in de jaren zeventig zowat de hele liefhebberskategorie, verspreid over het hele land. Telkens in de trui met het bekende blokjesmotief, enkel aan de mouwtjes kon men zien dat de renners tot verschillende ploegen behoorden. Ook in Oostenrijk en Nederland bestond er een amateur Peugeotploeg. En dus eveneens in Noorwegen. Met name de gebroeders Pedersen, Dag Otto Lauritzen en Jaanus Kuum (toen die tot Noor “bekeerd” was) had ik al in zo’n Peugeot-truitjes gezien. Maar ik vroeg me dus af met welk amateurteam die correspondeerden. Welnu, afgaande op de resultaten van Ole Kristian Silseth, neem ik aan dat dit de ploeg van de hoofdstad Oslo betrof. Silseth is namelijk diverse malen kampioen geworden, zowel in de ploegenachtervolging als in de ploegentijdrit met als ploeggenoten Morten Saether, Stein Braathen, Björn Bilstad en Tom Pedersen, deze laatste allicht ook een telg uit de reeds genoemde familie. En, jazeker, ik ben me ervan bewust dat ik een renner te veel heb genoemd, maar het was nu eenmaal zo dat vijf man deel uitmaakten van het team, waarbij er dan telkens één langs de kant bleef, wellicht op basis van de vorm van de dag of van blessureleed of liefdesverdriet of weet ik veel.
Tussendoor werd Silseth in 1982 ook nog individueel nationaal kampioen zowel in de tijdrit als in de rit in lijn. Dat jaar won hij ook nog diverse korte etappenwedstrijden zowel in eigen land als in Scandinavië tot zelfs de Ronde van Schotland. Geen wonder dat hij een jaar later werd ingelijfd door de Italiaanse ploeg Metauro Mobili. Dat werd echter geen succes. Zijn deelname aan de Ronde van Frankrijk is hiervoor exemplarisch: 123ste in de proloogtijdrit, 120ste in de eerste etappe en dan naar huis. Letterlijk naar het hoge noorden neem ik aan, want ik veronderstel dat het gebrek aan succes in het zuiden van Europa mede werd veroorzaakt door de onmogelijkheid om zich aan te passen.
In 1984 zou Silseth desondanks toch nog een contract aangeboden krijgen bij Brianzoli, maar zijn enige overwinning was toch opnieuw in Zweden, waar hij zich beter thuis voelde. En daarna verdween Silseth uit het peloton, tot hij in 1989 plotseling terugkeerde, deze keer in het mountainbiken. Een derde plaats in Oslo, ja dat spreekt haast vanzelf, maar daarna volgden nog een achtste in Berlijn, een zevende in Toblach en een negende in Cannes, met een verdienstelijke negende plaats in de eindstand van de wereldbeker tot gevolg. Toch verdween Silseth daarna opnieuw uit het peloton. Ik durf er veel op verwedden dat hij op dit eigenste ogenblik ergens zit te vissen aan een mistig meer in Noorwegen, terwijl de adem uit zijn neus en mond tot druppeltjes kristalliseert die aan zijn ongeschoren onderkin blijven hangen…

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.