Brigitte Bardot werd geboren in Parijs op 28 september 1934 als dochter van de industrieel Louis Bardot. Ze werd op het conservatorium van Parijs tot klassiek balletdanseres geschoold en begon met modellenwerk toen ze 15 jaar oud was. In 1952 was ze voor het eerst te zien op het witte doek in “Le trou normand” van Jean Boyer met in de hoofdrol Bourvil.

Nog datzelfde jaar volgde “Manina, la fille sans voiles” van Willy Rozier, de eerste film die helemaal rond haar draait, ook al is ze pas na twintig minuten voor het eerst te zien. De titel belooft trouwens meer dan de film uiteindelijk geeft, zelfs voor de normen van die tijd, tenzij misschien de grootte (of dus eigenlijk de kleinheid) van haar bikini. Maar eigenlijk is het niet meer dan normaal, want Brigitte is nog bijna een kind. Bardots vader had in het filmcontract van zijn minderjarige dochter dan ook laten vastleggen, dat de film geen onzedelijke beelden mocht vertonen. Toen tijdens de opnamen een ‘uiterst suggestieve’ fotoserie over Brigitte verscheen, vreesde haar vader dat de filmmaatschappij zich niet aan de afspraak hield. Hij dwong af dat de film niet zonder voorafgaande rechterlijke toestemming aan het publiek mocht worden vertoond. Die toestemming werd verleend. De film werd ook in Marokko uitgebracht, waar-ie zich trouwens gedeeltelijk afspeelt. In Casablanca verschenen hiertoe affiches met een foto van een geheel naakt meisje. Onder deze foto stond in grote letters de naam ‘Brigitte Bardot’. Een plaatselijke geestelijke verscheurde zo’n affiche demonstratief in het openbaar. Zowel Brigitte als haar vader vroegen de rechter om deze affiches in Parijs te verbieden. Een van hun juridische argumenten hiervoor was het voorkomen van bedrog: de affiche beloofde meer dan de film liet zien (of zij het nu was die op de foto stond of niet laat Wikipedia in het midden). De muziek van ‘Manina, la fille sans voiles’ is gecomponeerd door Jean Yatove. In 1952 is er een langspeelplaat van verschenen, onder de naam ‘The girl in the bikini’. Dit verzamelobject had in 1995 een waarde van meer dan 1.000 Engelse pond. Pas in 2006 is deze muziek onder dezelfde titel op cd uitgebracht. Het is overigens al deze ophef niet waard. Ten eerste is het overduidelijk dat Brigitte Bardot niet zelf zingt en ten tweede trekt de muziek op niks. Manina, la fille sans voiles est édité en DVD le 5 novembre 2001, au format PAL, par KVP, puis en 2002 par Hestia Communication, version restaurée avec le soutien du CNC, maar het beeld mag dan wel gerestaureerd zijn, de klankband is verschrikkelijk!

Nadien volgden o.a. “Un acte d’amour” (1953), “Futures vedettes” (1955), “Cette sacrée gamine” (1956), “En effeuillant la Marguerite” (Marc Allégret, 1956). Maar de echte doorbraak kwam er met “Et Dieu créa la femme” (Roger Vadim, 1956), die overal veel ophef veroorzaakte. Zo ook in Gent…


“De rector van het Sint-Barbaracollege in Gent kwam in hoogsteigen persoon in de klas met onheilspellende stem meedelen dat in de Capitole de slechte film Dieu créa la femme zou worden gespeeld en dat het ten strengste verboden was… En inderdaad. Van de dag af dat de wulpse contouren van Brigitte Bardot in potjeskleuren op een kartonnen paneel boven de helverlichte ingang van de bioscoop de haren van alle deftige Gentenaars ten berge deden rijzen, de dag ook dat er in de glazen kast foto’s hingen van het sensuele kind-vrouwtje, van die dag af patrouilleerde een waakzame surveillant onafgebroken in de buurt.” (Vic De Donder, Kom eens naar mijn kamer, Elsevier, 1986, p.122)

Maar ook in Temse… Toen de eerste naaktfoto van B.B. in het uitstalraam van cinema Scala hing in Temse moest ik daar dagelijks voorbij op weg naar de Broedersschool. Dat troebleerde mij zozeer dat ik uit verstrooidheid met mijn fietsje eens pardoes langs achter tegen een autobus ben aangereden, overigens een goed bewaard geheim voor mijn ouders tot op de dag dat deze Rode Vaan zal verschijnen. Stel u trouwens niet te veel voor bij het woord « naaktfoto ». Ik zie hem nog zo voor me: een acteur heft Brigittes kleed op en op die manier kregen we in zijaanzicht een blote bips van haar te zien. Toch bracht dit niet alleen mij maar ook andere scholieren zo in vervoering dat enkele dagen later de foto op last van de schooldirectie diende te worden verwijderd. (*)

Maar ook in de VS was de film een cultklassieker in “adult theatres”. Al konden daar ook kinderen hun fantasie laten werken op basis van de foto’s en affiches aan de straatzijde. Zo ook de elfjarige Bobby Garfield in het verhaal “Low men in yellow coats” van Stephen King. Ongetwijfeld gaat ook deze anekdote terug op wat King zelf heeft meegemaakt (hij is vier jaar ouder dan ik).

Daarna volgde nog een niemendalletje in de zin van “Une Parisienne” (Michel Boisrond, 1957), maar met “En cas de malheur” van Claude Autant-Lara uit 1958 naar het boek van Georges Simenon waagt “the French sex-kitten” (King) zich toch aan iets diepgaander werk. In de film is ze een straatmadelief-annex-dievegge die door een gereputeerde advocaat (Jean Gabin!) wordt verdedigd. Uiteraard kan ze zich zijn diensten niet veroorloven en daarom biedt ze aan hem “in natura” te betalen. De kernscène waarin dit gebeurt gewoon door haar rok tot aan het middel op te trekken en te onthullen dat ze daaronder geen slipje draagt, wordt echter in de meeste versies eruit geknipt, wees dus op uw hoede als u zich de film wil aanschaffen of gaan bekijken in een bioscoop. (Alhoewel, dat kan de dag van vandaag dan enkel nog een “art movie house” zijn en daar zal men wel een ongecensureerde versie draaien, zeker?)

Daarna volgden “La femme et le pantin” van Julien Duvivier uit 1959 (**), “Babette s’en va-t’en guerre” van Christian-Jacque uit 1959 en “Voulez-vous danser avec moi?” van Michel Boisrond uit 1959. In juni 1959 had Brigitte Bardot aanvaard om de hoofdrol te vertolken in “La bride sur le cou”, de eerste film van criticus Jean Aurel, één van de beste vrienden van François Truffaut. Het draaien begint pas in december 1960, maar na enkele dagen wordt Aurel aan kant geschoven ten voordele van Roger Vadim. In een artikel in France-Observateur van 22 december 1960 valt Truffaut Vadim dan ook virulent aan. Deze slaat terug met een proces wegens smaad. Op 29 januari 1962 begint dan ook een proces waarbij zowat het hele wereldje van de Nouvelle Vague passeert met Brigitte Bardot op kop. Minder opvallend, maar later des te meer: Roger Vadim wordt verdedigd door de advocaat François Mitterand…
Het proces loopt af op een sisser: Vadim krijgt gelijk, maar Truffaut hoeft slechts één frank morele schadevergoeding te betalen. Veel belangrijker is echter de schade die het proces heeft aangericht: de beweging van de Nouvelle Vague bestaat niet meer. 

Met “Vie privée” (Louis Malle) draaide Bardot in 1962 nog eens een “ernstige” film. Maar nog datzelfde jaar mag ze in “Caroline et les rebelles” van Michel Boisrond opnieuw stoeien met zowat alle jonge acteurs die er op dat moment in de Franse films rondlopen: Jean-Claude Brialy, Alain Delon, Pierre Brasseur… Niet te verwonderen dat deze film werd gevolgd door “Une ravissante idiote” (Edouard Molinaro). Ongelooflijk hoe BB zich een hele film lang inderdaad als een idiote laat te kakken zetten, inclusief een onnozele lach die overduidelijk niet van haar is. (Op het einde komt er dan wel een twist die ik niet kan verklappen, maar dan is nog slechts 1% van de film te gaan!)

Al deze films werden beroemd omwille van haar naaktscènes, al zei men achteraf dat vaak een body double werd gebruikt. Dat kan echter gemakkelijk weerlegd worden, niet alleen omdat de technieken om “een hoofd op een lichaam te kleven” in die tijd nog niet zo op punt stond als nu, maar vooral omdat die “body doubles” vooral in làtere films werden gebruikt. Het naakte meisje dat men in het tweede deel van het drieluik “Les histoires extraordinaires” (Louis Malle, 1968) op de snijtafel ziet liggen is dan ook allerminst Brigitte Bardot. Maar toegegeven, met name in “En cas de malheur” is het door de découpage inderdaad mogelijk dat een body double werd gebruikt (zie onderstaande foto).

Toch dient te worden toegegeven dat de films van Bardot voor een revolutie hebben gezorgd: zij portretteerde een vrouw die zelf het initiatief nam in de liefde en opkwam voor haar recht op genot. Dat ze daar op het einde van de film meestal werd voor afgestraft, mag aan het heersende machisme worden toegeschreven, maar zelf toonde ze nooit enig berouw of inkeer.

Op het einde van de jaren zestig she was considered for the part of Tracy Draco in the Bond movie “On her majesty’s secret service”. Other candidates ware Jacqueline Bisset and Catherine Deneuve. Reportedly, Bardot was the first choice of director Peter R.Hunt, but she ironically decided to appear opposite Sean Connery in “Shalako” (1968). Diana Rigg was finally chosen, partly because of her appearance since 1961 as Emma Peel in the British television’s spy series “The Avengers” (een andere Avengers-actrice, Joanna Lumley, is te zien als één van de Blofeld-girls in de film).

Shalako


In augustus 1992 deed Bardot een aantal paperazzi een proces aan omdat ze haar gefotografeerd hadden met een nieuwe geliefde. Nu, dat had ze beter niet gedaan, want op die manier wist iedereen dat ze op het yacht van niemand minder dan Jean-Marie Le Pen, de leider van het extreem-rechtse Front National, verbleef. Immers, her fourth husband, Bernard d’Ormale is a former adviser to the National Front. Bardot supported the National Front candidate in the 2012 elections and has been fined five times for remarks considered to incite racial hatred. In her 2003 book, A Scream in The Silence, she warned against the Islamisation of France and the dangers from Muslim immigration.

Zoals voor iedere gezonde jongen van zijn generatie was B.B. voor Marc Didden het “symbool van de verboden vrucht, een dankbaar fantasme”. Vele jaren later toen B.B. al “haar leeftijd elegant en waardig droeg” (M.D. in de Gazet van Antwerpen van 9/10/1996) kwam hij haar zowaar tegen op de markt van Saint-Tropez, waar ze een kip aan het spit kocht. “Ik had haar wel willen vragen of ze niet dacht dat het dier geleden had,” aldus Didden. “Maar ik heb het niet gedaan. Niemand durfde haar een vraag te stellen. De macht en klasse van echt beroemde mensen. De oude mannetjes bij wie ze haar groenten kocht, kregen een hartelijke kus, maar de rest liep ze voorbij als een geharnaste ridder. Gek genoeg moet ik bekennen dat de ontmoeting me wat deed. Ik had niet echt een ritmestoornis, maar toch. Als ik het omzet naar het andere geslacht, was het voor me alsof ik Elvis Presley in een shoppingcentrum zou ontmoeten.”

Ronny De Schepper

(*) Mensen die zich de situatie ter plekke kunnen voorstellen, zullen zeggen: “Amai, toen moet jij – in tegenstelling tot nu – nogal arendsogen hebben gehad!”, want de bus reed op de koop toe in de richting van Antwerpen, dus aan de overkant van de baan. Het hele verhaal (waarmee ik de lezers van De Rode Vaan natuurlijk niet kon lastig vallen) was dan ook dat ik de bewuste foto reeds van nabij had gezien, toen ik te voet naar school ging. Wellicht was ik al fietsend tegen een metgezel (hoogstwaarschijnlijk Eric Poeck) aan het vertellen dat die foto daar hing, toen de bus plotseling vóór me stopte.

(**) Naar het boek “La femme et le pantin” van Pierre Louÿs. Dit werd in 1935 reeds als “The devil is a woman” verfilmd door Josef von Sternberg met Marlene Dietrich in de hoofdrol. Voor de versie uit 1959 werd oorspronkelijk Luis Bunuel aangezocht als regisseur, maar hij haakte af toen Brigitte Bardot hem als hoofdrolspeelster werd opgedrongen. Zelf gaf hij de voorkeur aan Mylène Demongeot.

Bibliografie
Brigitte Bardot, Initialen: B.B., Vassallucci-Van Halewyck, 1996.
Dirk Bogarde, How I discovered Bardot, The Daily Telegraph, 13/8/1994.
Sean French, Bardot, Pavilion, 1994.
George Melly, Lolita with attitude, The Daily Telegraph, 20/8/1994.
Catherine Rihoit, Brigitte Bardot, un mythe français, 1986.
Jeffrey Robinson, Bardot: two lives, Simon & Schuster, 1994.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.