Er zijn geen zekerheden meer in het leven. Vijf jaar geleden zag ik op Nederland 3 (“in uitgesteld relais”) een film geprogrammeerd door de Evangelische Omroep (“Small town murder songs” van Ed Gass-Donnelly) en die begon al meteen met een bedscène. Keurig gefilmd zonder dat er geslachtsorganen in beeld kwamen, maar toch… Toen even later het naakte lijk van een jonge vrouw werd gevonden, gaat in eerste instantie één van de politiemannen nog strategisch vóór haar bilspleet staan (zie foto), maar als ze na het forensisch onderzoek wordt weggebracht komt wel heel haar (vergane) glorie in beeld.

Meer nog, als de politie op het spoor komt dat ze als stripteaseuse werkte, wordt natuurlijk ook de uitbater van de bar ondervraagd, terwijl ondertussen op de achtergrond een striptease plaatsvindt. Maar het kan nog altijd straffer: als de jongedame gedaan heeft met haar striptease komt ze doodgemoedereerd naakt bij de politiemannen staan om de ondervraging bij te wonen. De uitbater moet haar zelfs expliciet vragen weg te gaan, anders stond ze er misschien nóg. Kortom, heavy stuff voor de Evangelische Omroep, vind ik. Nooit gedacht dat die al zo vrijgevochten zouden zijn. En zeggen dat we in de jaren zeventig voor dergelijke scènes enkel terecht konden bij de Veronica Omroep Organisatie (V.O.O.), waarover ik destijds in mijn televisierubriek in De Voorpost dan ook een stukje heb geschreven met als titel de door hen gebruikte slogan “Je bent jong en je wil wat”…

Ik had mij reeds lang voorgenomen eens over de Veronica Omroep Organisatie (V.O.O.) te schrijven. Het zal nu zo’n jaar geleden zijn dat verschillende zuilen in Nederland een onderlinge afspraak maakten hun propaganda voor ledenwerving in te dijken, maar bij de V.O.O. is dit duidelijk niet het geval, daar treedt men zelfs geregeld “buiten de oevers”. Hun programma’s worden razendsnel aan elkaar gemonteerd met de bekende slagzin “Je bent jong en je wil wat”: de eerste exclusieve zuil dus als het ware (exclusief in de letterlijke betekenis: buiten-sluiten, wie niet jong is, mag niet kijken met andere woorden). En dat dus in het “pittige tempo” dat het toenmalige piratenschip Veronica ook heeft ingevoerd in het DJ-wezen en dat wij toen (ten onrechte) als een positieve innovatie ervoeren. Zoals we ook uit andere reclames weten (tabak, frisdranken, enz.), houdt “jong” buiten “vlug” (snel, pittig) ook “sexy” in en de V.O.O. pikt daar overdreven op in. We herinneren ons bijvoorbeeld een zogenaamde “documentaire” over Hawai, die van “normale” documentaires verschilde omdat hij veel zwakker was, veel minder diepgang had (net, alweer, een reclamefilmpje), een zwakte die werd opgevangen door een half ontklede plaatselijke griet die voor 3/4 van de tijd in het beeld was, zogezegd om commentaar te geven (normaal gebeurt dat “off-screen”).
Overigens heb ik hier eens een lijstje gemaakt van het element ‘seks’ op televisie. Vijftien programma’s kwamen deze week voor een bespreking in aanmerking en niet minder dan elf speculeerden in mindere of meerdere mate op de attractiviteit die seksualiteit uitoefent op de kijkers (en dan wil ik nog niet eens het effect meetellen dat het zien van al die blote voetbalbenen heeft op de vrouwelijke helft van de bevolking). Nogmaals, ik ben geen zedenpreker (persoonlijk vond ik de Engelse kortfilm “Romance met een contrabas” het hoogtepunt van deze week, van nabij gevolgd door het Nederlandse toneelstuk “Niet bereikbaar”, allebei in essentie draaiend om humoristische respectievelijk tragische situaties die uit allerlei vormen van bloot kunnen ontstaan), het is gewoon een vaststelling. De V.O.O. nu heeft daar wel een beetje veel van, waarmee ik bedoel dat het een ballon-effect heeft: zeer mooi en kleurrijk als hij opgeblazen is, maar o zo gemakkeijk te doorprikken en dan blijf je met een walgelijk vodje achter. Zo de film “Demolition man”, aangekondigd (alweer) als een “pittig” filmpje en reeds een maand op voorhand gelanceerd met een “pittig” fragmentje. Achteraf bleek het een verschrikkelijk onding te zijn. Idem voor Veronica’s Popjournaal. Dat zangers (en natuurlijk vooral zangeressen) van hitparadeliedjes steeds minder aan hebben is een verschijnsel dat we niet willen ontkennen (en zelfs niet betreuren), maar bij de V.O.O. loopt het toch weer de spuigaten uit: in plaats van de Beegees zelf, krijg je bij het nummer “Saturday night fever” telkens een striptease te zien (vroeger idem, bij “Egyptian reggae” van Jonathan Richman). Voor ons niet gelaten, maar we vragen ons wel af welke ambities de V.O.O. koestert eens ze meer zendtijd ter beschikking krijgen.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.