Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de Nederlandse zanger André Hazes is overleden. Als ik op YouTube op zoek ga naar een foto dan krijg ik al eerder foto’s van zijn gelijknamige zoon in de maag gesplitst, die bij zijn kraker “Leef” horen. Dat nummer vind ikzelf ook wel fantastisch, maar ik zie dan toch nog altijd het jongetje voor me dat op de uitvaart van zijn vader in de Amsterdamse Arena wat zenuwachtig met zijn pet staat te draaien. Die uitvaart is overigens één van de meest aangrijpende ervaringen is geweest die ik heb meegemaakt. Sindsdien ben ik ook een onvoorwaardelijke fan van vader Hazes, iets wat “bij leven en welzijn” niet het geval was. Dat had precies te maken met het feit dat het leven van Hazes niet altijd rozengeur en maneschijn is geweest en dat hij van de weeromstuit dus net iets te veel zijn toevlucht zocht in de drank met alle gevolgen op relationeel gebied.

De kleine Hazes werd op 5 mei 1959 ontdekt door Johnny Kraaykamp, toen André op de Albert Cuypmarkt stond te zingen. Hierna werd hij door Kraaykamp als kindsterretje gelanceerd in het televisieprogramma AVRO’s Weekendshow. Er werd een single uitgebracht (Droomschip) maar als kindvedette brak André Hazes niet door.
In 1976 werd hij dan voor de tweede keer ontdekt; deze keer door Willy Alberti. Nadat hij eerder aan de kost was gekomen als fabrieksarbeider, lichtmatroos, bouwvakker en nog wel dertien andere stielen, werkte Hazes op dat moment als barkeeper in café “De Krommerdt”. Net als “onze” Sergio Quisquater zong Hazes af en toe in zijn café als hobby (het was dan ook niet meer dan logisch dat Sergio later met een tribute-programma voor Hazes zou uitpakken; dat deed overigens ook Luc Caals). Op voordracht van Willy Alberti mocht Hazes opnieuw een plaat maken. Eenzame Kerst werd deze keer wel een hit en de opvolger De Vlieger zou later ook de geschiedenis ingaan.
Maar dat zou eigenlijk pas na Een beetje verliefd zijn dat hij had opgenomen voor het bijbehorende album Gewoon André, waarmee hij in 1981 definitief doorbrak bij het grote publiek. In de jaren daarop volgden een reeks hitsingles, discotheekoptredens en Ahoy-gala’s.
In de loop van de jaren negentig kwam Hazes steeds vaker in het nieuws vanwege de funeste invloed die zijn levenswijze op zijn gezondheid had. Hij werd een paar keer in het ziekenhuis opgenomen. In 1999 werd hij ook populair bij de Nederlandse “intellectuelen” (*) dankzij een documentaire van John Appel, getiteld Zij gelooft in mij. De film liet Hazes zien als een constant door onzekerheid geplaagde artiest, die in tijden van spanning een grote belasting voor zijn omgeving vormde. De huwelijksperikelen die hiervan het gevolg waren, haalden geregeld de pers, waarin Hazes nu behalve als drankorgel ook als slechte echtgenoot werd afgeschilderd.
In 2002 maakte Hazes een korte politieke carrière door: hij verwierf bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2002 een gemeenteraadszetel in de gemeente De Ronde Venen voor de partij Ronde Venen Belang. Constante kritiek van andere fracties leidde ertoe dat Hazes in juni 2002 vlak voor aanvang van een vergadering mentaal instortte. Enige dagen later stelde hij zijn zetel ter beschikking.
In 2003 leidden Hazes’ relatieproblemen tot het uitstellen van zijn geplande concertreeks in Ahoy. In hetzelfde jaar vierde hij wel zijn zilveren jubileum in de Arena in Amsterdam.
Sinds mei 2004 had Hazes last van zijn gehoor. Hij hoorde een permanente ruis in zijn oor (tinnitus, net zoals ik) en kon zichzelf niet meer horen spreken of zingen (zo erg is het gelukkig met mij niet gesteld). Vanwege deze problemen moest hij een aantal concerten afzeggen. Op dinsdag 21 september werd Hazes met hoge koorts en benauwdheid opgenomen in het Hofpoort ziekenhuis te Woerden. Twee dagen later overleed hij in datzelfde ziekenhuis na twee hartinfarcten en een hartstilstand.
Een jaar later werd een deel van zijn as met tien vuurpijlen de lucht in geschoten vanaf het strand van Hoek van Holland, dit conform de wens van de zanger. Deze gebeurtenis werd opnieuw live uitgezonden door de TROS. Op dezelfde dag werd ook zijn standbeeld onthuld in de Pijp, Amsterdam (zie foto).
In een interview met De Volkskrant deed Rachel na de dood van Hazes een bekentenis, die André door zijn vroege dood niet zelf heeft kunnen doen. Het gaat er om dat Hazes acht maanden voor zijn dood heeft verklaard, dat hij in zijn jeugd seksueel misbruikt is. Hij gaf dit als reden voor zijn gedrag en liefde voor de fles, en dit zou volgens Rachel zijn persoon in een ander perspectief zetten, wat eigenlijk ook geldt voor zijn liedjes. Deze ontboezeming werd echter niet behouden voor de film “Bloed, zweet en tranen” van Diederick Koopal uit 2015, al belicht die voor de rest toch wel heel nadrukkelijk het verhaal vanuit het standpunt van Rachel. Soms wekt-ie zelfs eerder de indruk een heiligenleven van Rachel te zijn i.p.v. een bio-pic van de zanger.
Na de dood van Hazes ontstond er onenigheid tussen André’s weduwe en zijn oudste dochter Nathalie uit zijn eerste huwelijk. Zij was het niet eens met het feit dat de nagedachtenis van haar vader commercieel werd uitgebuit door André’s weduwe Rachel Hazes. Zowel Nathalie als haar broer Melvin kregen kort voor het overlijden van Hazes, in een periode dat er sprake was van een scheiding met Rachel, weer contact met hun vader, die hen jarenlang niet had willen zien. Zijn kinderen uit zijn tweede huwelijk (Roxane en André jr.) hebben nu elk ook een zangcarrière. (Wikipedia)

08

(*) In Vlaanderen was dit al eerder het geval: met name “Een beetje verliefd” zorgde ervoor dat de Zangeres Zonder Naam de voorpagina haalde van de prestigieuze Muziekkrant. Hazes werd immers (terecht) gezien als iemand die het zogenaamde levenslied (in bepaalde kringen ook wel eens smartlap genoemd) nieuw leven had ingeblazen. En denk ook aan de getuigenis van Joost Zweegers van Novastar in Humo van 27/1/2009: “Door André Hazes ben ik beginnen te zingen. Het was me puur te doen om de melodie en de kleur van zijn stem. Hazes zelf heb ik twee keer geïnterviewd. En toen hij overleed, kreeg ik een telefoontje van EMI: ik was uitgenodigd op de begrafenis. Natuurlijk ben ik gegaan: een onvergetelijk dramatische, haast Napolitaanse plechtigheid was het.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.