Het is vandaag 25 jaar geleden dat The Shawshank Redemption, een Amerikaanse speelfilm, geregisseerd door Frank Darabont naar het korte verhaal Rita Hayworth And Shawshank Redemption van Stephen King in première ging. De hoofdrolspelers zijn Tim Robbins (Andy Dufresne) en Morgan Freeman (Ellis Boyd “Red” Redding). In de “Top 250” van de Internet Movie Database staat deze film op de eerste plaats. In maart 2011 verkozen luisteraars van BBC Radio 1 Shawshank tot hun meest favoriete film aller tijden. De film kreeg zeven Oscarnominaties, maar verzilverde daarvan geen.

The Shawshank Redemption is een film over het leven in de Amerikaanse Shawshank-gevangenis, waar corruptie bij bewakers en directie een grote rol speelt. Andy Dufresne, een bankier (rol van Tim Robbins), wordt tot levenslang veroordeeld voor de moord op zijn vrouw en haar minnaar. Hij blijft echter volhouden dat hij onschuldig is. In Shawshank raakt hij na een moeilijk begin bevriend met zijn medegevangenen. Eén van hen is Red, de verteller van het verhaal (Morgan Freeman).

Darabont kreeg van Stephen King de filmrechten op zijn boek, nadat King onder de indruk was van Darabonts korte film The Woman in the Room (1983). Hoewel de twee vanaf dat moment nog veel met elkaar correspondeerden, kwam de verfilming van The Shawshank Redemption pas in 1987 ter sprake. Darabont zou later ook The Green Mile (1999) regisseren.

Rob Reiner, die voorheen Kings verhaal The Body had bewerkt tot het script voor de film Stand by Me (1986), bood 2,5 miljoen dollar om The Shawshank Redemption te mogen schrijven en regisseren. Hij wilde Tom Cruise selecteren voor de rol van Andy en Harrison Ford als Red. Darabont vond Reiners idee voor de film op zich interessant en overwoog ook serieus op het aanbod in te gaan, maar sloeg het uiteindelijk af daar hij The Shawshank Redemption zag als zijn kans om iets groots te realiseren, iets waarin hij ook is geslaagd. [Wikipedia]

Het hoogtepunt van de film vind ik de scène waarin Andy erin slaagt zijn medegevangenen te laten luisteren naar het duet uit Mozarts “Nozze di Figaro”. De gebruikte versie is die van Edith Mathis en Gundula Janowitz, begeleid door het orkest van de Deutsche Oper Berlin, onder leiding van Karl Böhm. Merkwaardig is wel dat Stephen King zelf (die voor de rest niets anders dan lof heeft voor de verfilming) een hekel heeft aan deze scène, die overigens niet voorkomt in zijn originele novelle.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.