Naar een soap als ‘Thuis’ kijken is al sedert lang niet meer betiteld als guilty pleasure. Wie ‘Familie’ dagelijks volgt daarentegen, die moet opletten, dat is toch een klasse lager. Hoewel de overacting grimassen van Jan Van den Bossche wel altijd garant staan voor een minuutje onvervalst amusement. Daarentegen, dan toch nog liever de opzettelijke humor van ‘F.C. De Kampioenen’; dat is dan weliswaar geen soap. Edoch, het heruitzenden jaar na jaar tot in der eeuwigheid amen, dat an sich heeft de allure van een zeepopera aangenomen! En daar verschijn ik dan plots. Met het schaamrood op mijn bebaarde wangen: iedere weekdag gedurende twintig minuten aan het scherm gekluisterd voor een zeepproduct getiteld ‘Home and away’. Jaja, thuis en wegwezen, inderdaad. Schande over mij. Mocht ik dan nog bijvoorbeeld zoals mijn echtgenote de vier afleveringen per week van Eastenders op BBC1 volgen, maar nee, daartoe wist zij mij niet te verleiden. Maar ‘Home and away’… ooit, enkele jaren geleden – zij en mijn zoon volgden het onding reeds een hele tijd – schaarde ik mij aan hun zijde. En haakte in bij de ongetwijfeld moeiteloos te volgen intriges. Die zich afspelen in Summer Bay, niet ver van Sydney, New South Wales; een fictief plaatsje. Zodat alles opgenomen wordt in studio’s te Redfern en men zich voor de talrijke buitenopnamen verplaatst naar Palm Beach. Het kon slechter voor de crew me dunkt.

Een Australische serie dus, die al loopt sinds 1988. Nee, gelukkig volg ik haar dus niet van in den beginne. Dan zou ik niet durven berekenen hoeveel uren, dagen, weken, maanden ik al aan de strapatsen van die olijke bende verknoeid had. Nu durf ik dat evenmin. Maar goed, heeft niet iedereen recht op zijn guilty pleasure? Mag ik zodoende niet dagelijks, in de vooravond, het wel en wee gadeslaan van de over het scherm huppelende figuren die dat zonovergoten (soms door een storm geteisterde, er moet al eens spanning zijn!) plaatsje bevolken. Mag ik niet meeleven met mijn vertrouwde personages, het charismatische echtpaar John Palmer en Marilyn Chambers; hij baat de ijsjesbar uit, heeft een toeristische autobustoer (al heb ik daar in de loop der jaren nog niet één bezienswaardigheid mogen meepikken!), en is verantwoordelijk voor de veiligheid op het strand, zij ijvert vooral voor gezonde bizarre voeding en samen vangen ze af en toe pleegkinderen op wat voor nieuw bloed zorgt in het verhaal. Al komt dat bloed ook anderzijds wel binnen wanneer er al eens een rare vogel aanspoelt, een undercoveragent met geheugenverlies bijvoorbeeld (ja je kan het zo gek niet bedenken of het gebeurt daar in Summer Bay), of een familie met autopech die het plaatsje zo mooi vindt dat ze er een huis en de snackbar kopen, en zich na veel moeite in de gemeenschap binnendringen, de Astoni’s. Rare vogels zijn er trouwens voldoende. Helaas mocht u de aanvechting hebben samen met mij aan te schuiven voor de volgende afleveringen: de kleurrijke semi-misdadige Braxtonbende met poeslieve trekjes is inmiddels afgevoerd, ondergedoken. Maar niet getreurd, vers bloed kwam er altijd wel binnen. Al werd er ook vergoten: in de loop der jaren ontvielen ons twintig personages, acht van hen stierven een gewelddadige dood – geef toe dat cijfer valt, voor een soap nog mee. Vooral indien je weet dat er in het naburige dorp, Mangrove River, een heuse bende the River Boys actief is; maar als puntje bij paaltje komt: het zijn watjes, hulpvaardig voor de medemens in nood. Ach ja, er sluipt soms wel een echte bandiet rond in ‘Home and away’ maar te gek moet het voor de scenaristen niet worden. Er is ook een gevangenis voorhanden, een heel eind weg van de kust uiteraard…
Al gingen de auteurs wel de heel vreemde toer op met het gezin Morgan, een zus Tori (dokter) en enkele broers, die reeds vele jaren onder wisselende identiteiten van stad naar stad verhuizen, onder justitiële hoede, om aan de maffia (die hun ouders doodde) te ontsnappen. De escapades van Tori, die BOM-moeder wil worden, de sterrenchef Brody die het Summer Bay-restaurant uitbaat, Mason, studerend voor dokter, en Justin die een garage openhoudt, werden vlug een heel nieuwe en vaak spannende verhaallijn. Die het inmiddels al een hele poos uithoudt zodat de acteurs zelf nauwe banden wisten te smeden blijkbaar. Want recent is James Stewart die Justin Morgan voor zijn rekening neemt, gehuwd met Sarah Roberts die Willow Harris vertolkt, een frivool, gokverslaafd meisje dat intens bekommerd is om haar evennaasten. Ze trouwden in Ierland, in Luttrellstown Castle nabij Dublin. U vraagt zich misschien af hoe ik dit weet. Tja, zal ik bekennen dat ik in een staat van opperste verdwazing ooit op facebook de fanclub van ‘Home and Away’ aanklikte. Zodoende schuift zo iedere drie of vier dagen enige nutteloze info over acteurs en actrices over mijn scherm. Ik bezweer u: nooit lees ik dat, wat zou het mij interesseren wie een tripje naar Vegas maakte, of zijn tante Elodie bezocht, of wie met haar plastisch chirurg ging kuieren in Venetië. Nee, het was toen ik het plan opvatte dit ‘Hoekje’ te schrijven dat ik dan toch even die boeiende informatie aanklikte. Om meteen te vernemen dat het enige originele personage van 1988, Alf Stewart, enfin de acteur himself Ray Meagher, in het ziekenhuis lag: driedubbele bypass. Inmiddels gaat het hem goed, dank u. Die Alf, bezige bij, baat een winkel uit met spullen voor hobbyvissers, verhuurt boten, heeft een caravanpark en leidt steeds de acties als hoofd van een team reddingwerkers wanneer er zich drama’s voordoen. Geen wonder dat hij het aan zijn hart kreeg… 
Wat zijn zoal de eetgewoonten in dat rustige plaatsje? Wel, zo op het eerste zicht wordt er niet zo vaak thuis gegeten. Maar dat is wellicht omwille van het verhaal: de mensen ontmoeten elkaar graag en vaak in de twee eetgelegenheden. Daar is het mooie restaurant Salt, dat de laatste jaren onder de deskundige culinaire hoede staat van Brody Morgan. Boven is er trouwens gelegenheid tot biljarten, waarvan gretig gebruik wordt gemaakt en waar zich dus dankbaar veel scènes kunnen afspelen. Net als op het romantisch terras trouwens. En dan is er de veredelde snackbar, the Diner. Eigendom en uitgebaat door enkele dames, o.m. door Lea Patterson met Griekse roots: wat inhoudt dat er hoe vreemd ook, naast de talloze take away-koffies, Griekse specialiteiten op het menu staan. En die zie je iedere week wel eens verschijnen. Laat dit personage nu gespeeld worden door Ada Nicodemou… Griekser kan nauwelijks, geef toe de scenarioschrijvers zijn niet van enige humor gespeend. Eten, dat zien we vaak gebeuren. En verdere ontspanning – er wordt televisie gekeken, bier gedronken uit flesjes met een schroefdop. Soms organiseert men een festivalletje, in Salt of op het strand. En natuurlijk zijn er de emotionele hoogtepunten: al eens een huwelijksaanzoek, al dan niet gevolgd door het huwelijk zelf, een begrafenis, enfin de leuke dingen des levens. En de dramatische gebeurtenissen. Men zit zelden om een storm verlegen daar in dat zonovergoten Summer Bay. En er gaat nauwelijks een week voorbij of men draagt wel iemand binnen in het grote ziekenhuis. De bossen, die zijn uitstekend geschikt opdat er ieder jaar minimaal drie mensen in verdwalen; en ze bevatten ook voldoende rotsen en kleine ravijnen om een zelfde aantal personen naar beneden te laten kukelen. Geen probleem, eind goed altijd goed, het blijft een soap – en dokter Tori moet bezig blijven, net als de reddingsteams van Alf. Die ook ingeschakeld worden op zee. Want wanneer iemand, of bij voorkeur een koppel, de boot neemt kan je er donder op zeggen dat de motor stilvalt, de gsm het niet doet, er een hevige wind opsteekt, en de nacht valt… Oh ja, af en toe daagt er zelfs een heuse bandiet op en belanden we afleveringen lang in een semi-detectiveverhaal. Er is ook heel sympathieke politie in Summer Bay, werkelijk ‘de politie uw vriend’. Ja bijna alles is mooi. Al belandt men er soms in de gevangenis; gelukkig is er een begaafde advocate die slechts indien nodig opdaagt, en dan de (on)schuldige weet te behoeden voor erge straffen. Helaas voor de jeugd van dat idyllisch plaatsje, het lijkt er misschien steeds vakantie voor ons, niets is minder waar. Er is de High School waar ze allen braaf in uniform heengaan. Een gewilde locatie met eigen intriges. En veel, heel veel liefdesverdriet.
‘Home and away’, bij ons te zien, wat zeg ik, mee te beleven!, sinds 1990, eerst op VTM, daarna op 2BE en inmiddels op Vitaya. Maar laat dit geen aansporing zijn, dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Een ‘guilty pleasure’, wellicht, maar blijkbaar voor velen vermits deze soap verkocht is aan tachtig landen. Zowat één der beste exportproducten van Australië. Naast grote broer ‘Neighbours’ waar men reeds sedert 1985 de belevenissen in Ramsey Street kan volgen, eveneens van Channel 7. Zo nu weet u op welk tijdstip u mij niet mag storen. Gedurende twintig minuten vertoef ik dan in het aangenaam gezelschap van Alf, Willow, Irene Roberts die inmiddels haar alcoholverslaving vaarwel zei, de Morgans, de Astoni’s. Of ben ik op pad met de River Boys. Al zou een dinertje bij kaarslicht in Salt mij meer behagen.  

Johan de Belie 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.