Laten we de makers zelf aan het woord om het stuk aan u voor te stellen : « Marionettentheater Taptoe kreeg van het ministerie van Nationale Opvoeding de opdracht om een stuk te maken in het kader van de nationale actie Jaar van het Kind. In vier Gentse schoolklassen (derde en vierde leerjaar) werd inspiratie gezocht zowel wat de inhoud betreft als voor de plastische uitwerking van het stuk. Aldus schreef Freek Neirynck dan Kind van het Jaar, een stuk in twee bedrijven dat het verhaal vertelt van disco-ster Oliver Einstein John die geëngageerd wordt door de Firma Multinationaal Allesbehalvestaal om commercials te maken voor een nieuw product. De directie wil namelijk in het jaar van het kind een kindershampoo op de markt brengen met de naam Discogrease. Een andere reclamestunt bestaat hierin dat de firma een kind van het jaar zal kiezen om op affiches een nieuwe shampoo te presenteren… vervolg op het scherm. »

Zoals het dikwijls gaat bij dergelijke producties overtreffen de intenties de uiteindelijke realisatie. Het grote probleem bij Taptoe is immers nog steeds dat de stemmen vooraf op band werden opgenomen. De geluidskwaliteit is niet steeds even goed en ook de articulatie van sommige sprekers laat te wensen over, zodat stukken van de dialoog alleszins de jonge luisteraars zullen ontgaan. Even vreesden we zelfs dat de algemene boodschap ook niet zou worden begrepen, maar na afloop bleek dat zelfs jongere kinderen dan de « doelgroep » de kern hebben gesnapt, wat alleszins een pluspunt is.
Ook de poging om via twee spelers (Freek zelf als Steven Stevens en Luk De Bruycker als Oliver) de kinderen beter bij het gegeven te betrekken was lovenswaardig, maar het deed soms nogal paternalistisch aan (« Nu ben ik weer acteur en moeten jullie terug in de zaal » en vooral wanneer de acteurs groeten terwijl de kinderen naar de achtergrond worden gedrongen).
Bovendien waren de vragen die hen werden gesteld blijkbaar een beetje te moeilijk en ook de bandopname belette het inspelen op vragen uit de zaal (zo weten we nog steeds niet of « discogrease » nu vet bevat, zoals een kind vroeg). De grootste miskleun was echter Luk De Bruycker die voor John Travolta moest doorgaan. Even dachten we nog dat het parodisch bedoeld was, maar dat bleek achteraf niet zo te zijn. De originele discomuziek van Hatch was niet zo briljant en alleszins veel te stil weergegeven.

R.D.S.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.