Vandaag is het 35 jaar geleden dat het jaarlijkse Feest van De Rode Vaan plaatsvond. We duiken even terug in de tijd…

We gaan verder met ons overzicht van wat er op het grote podium zoal gebeurt tijdens ons feest op 15 en 16 september e.k. Nadat we vorige week reeds Lou and the Hollywood Bananas (foto), Cosa Nostra en andere « vedetten » van het programma van zaterdag hebben voorgesteld, is nu zondag aan de beurt. De climax dus.
Climax, maar vooraf — zo hadden we het reeds aangekondigd — een programma in het teken van « culturen als buren ». In de namiddag met name komt zowel muziek uit Zuid-Amerika als uit Afrika aan bod.
We beginnen om 15 u met Machitun. Het is ondertussen reeds meer dan tien jaar geleden dat het bloedige heerschap Pinochet de macht greep in Chili en een groot deel van de Chileense muzikanten, die sterk geëngageerd waren in de Unidad Popular, over de grens dreef. Tal daarvan kwam in België terecht. Als we dus Machitun als een Chileense groep aankondigen, dan moet u er wel rekening mee houden dat deze mensen nu reeds zo’n tien jaar de muzikale evolutie hier bij ons volgen. Dat betekent o.m. dat de percussie (reeds aanwezig in de Chileense muziek) nog meer aan belang gewonnen heeft en dat er ook jazz- en funk-invloeden zijn te bespeuren.
Dat ritme, die aandacht voor percussie-elementen, dat komt uiteraard voort uit de Afrikaanse muziek, de grote rage op dit moment. Ook deze muziek mocht dus niet ontbreken op een feest dat de polsslag van 1984 wil laten aanvoelen. Om 16.30 u gebeurt dat onder de vorm van Bustown Rumours, een groep die uitsluitend akoestische (dus niet elektrisch versterkte) instrumenten bespeelt. Percussie uiteraard, maar ook koperinstrumenten. Ambiance !
Om 18 u wordt er aan onze vrienden immigranten gedacht. Carte de Séjour (verblijfsvergunning) is een Franse rockgroep die bestaat uit Arabische immigranten. Muzikaal kaderen zij zich op die manier dus wel in in de westerse traditie (rock) maar hun teksten zijn in het onvervalst Arabisch. Hier kan er dus alvast geen taaltwist over ontstaan.


Dat zal ook wel niet het geval zijn bij de West-Vlaamse groep T.C. Matic. Zanger Arno Hintjens (foto) zingt immers zowel in het Frans (« Ohlalala c’est magnifique »), in het Engels, in het Oostends als in het koeterwaals. Op zich reeds een attractie, maar de andere aantrekkingspool van T.C. Matic is ongetwijfeld gitarist Jean-Marie Aerts, niet meer van de jongsten, maar nog steeds jong van hart en hard van slag en dáár komt het op aan. « Welk festival heeft T.C. Matic nog niet aangedaan ? » zo vroegen onze popmedewerkers zich af naar aanleiding van Torhout-Werchter veertien dagen geleden en het antwoord was natuurlijk : het feest van de rode vaan. Nu zal zelfs dát niet meer kunnen worden beweerd. (*)
En dan om 21 u de grandioze finale die we u hadden beloofd : Valerie Lagrange. « Valerie wie ? » hoor ik de meesten onder jullie al vragen en terecht natuurlijk, want al heeft Valerie Lagrange voor onze franstalige landgenoten vast en zeker een naam van betekenis dan is dit ondanks haar hitje « La folie » zeker niet de « climax » die wij hadden aangekondigd. We hadden er veertien dagen geleden voorzichtigheidshalve aan toegevoegd « als er niets misgaat » en jawel, ’t is misgegaan. We hadden namelijk een nederlandstalige zanger voorzien (die ontbreekt zoals u kunt merken) die zich niet (uitsluitend) tot een jong publiek richt en daarna zowaar een zeer bekende en toch betaalbare zangeres uit Engeland, maar helaas zullen deze twee namen voor eeuwig voor u een raadsel blijven want met namen pronken die niet komen, zo zijn wij niet (**). Dan zouden we al net zo goed de come-back van Elvis Presley kunnen aankondigen…
Het wordt dus Valerie Lagrange. In het beruchte jaar 1968 debuteerde dit meisje als filmster (bestaat die term nog ?), maar nadien trok ze zich verbitterd uit dit wereldje terug. Ze nam echter de draad weer op als zangeres zo’n zes á zeven jaar geleden en introduceerde meteen de reggae-muziek bij onze zuiderburen die zoals u weet steeds lengten achterop komen. Behalve in de Tour de France dan. We zijn benieuwd of Valerie ook de Vlaamse kijkers en luisteraars zal weten te imponeren. Wij duimen alvast !

Referentie
Ronny De Schepper, Ohlalala c’est magnifique!, De Rode Vaan nr.30 van 1984

(*) Uiteindelijk zal het optreden toch niet plaats vinden. T.C.Matic was wel ter plaatse, maar Arno was te ziek (aldus manager Herman Schueremans) of te zat/stoned (aldus Jacques Moins, directeur van Le Drapeau Rouge). Even hing er een rechtzaak in de lucht (Jacques Moins was immers tevens advocaat), maar uiteindelijk werd alles nog in der minne geregeld, zoals dat dan heet, al weet ik niet (meer?) precies hoe.
(**) Na al die jaren zou ik die namen nu wel kunnen bekend maken uiteraard, maar ik weet bij god niet meer wie dat waren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.