Vandaag viert de Duitse schrijver Andreas Eschbach zijn zestigste verjaardag…

“Zijn buurman in het vliegtuig herkende hem toen ze over de Alpen vlogen. ‘Neemt u me niet kwalijk, maar bent u niet de schrijver Peter Eisenhardt?’ zo luidde zijn verrukkelijke vraag, waarvan alle niet al te bekende schrijvers evenveel houden als van hun kinderen. Ja, gaf Peter Eisenhardt toe, hij was het. ‘Ik heb een paar van uw boeken gelezen,’ zei de man en noemde de titels van twee romans, die helaas allebei van een andere auteur waren. ‘Ik vond ze erg mooi, echt waar.’ Eisenhardt grijnsde als een boer met kiespijn. ‘Leuk om te horen.'”
Na ontgoochelende ervaringen met Brusselmans, Alfau en zelfs een verkeerd gekozen boek van Gabriel Garcia Marquez besloot ik deze keer maar resoluut voor ontspanning te kiezen. Aangezien ik om een of andere reden erg geïnteresseerd ben in de Dode Zee-rollen (zie hier, hier en hier), nam ik “Het Messias Mysterie” van Andreas Eschbach uit mijn boekenkast. Al vlug merkte ik echter de oorspronkelijke Duitse titel “Das Jesusvideo” (2002) luidde en in de tekst werd ook snel duidelijk dat men deze titel heel letterlijk mocht interpreteren. “Godverdomme, wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen,” dacht ik, zeker toen ik op het internet ook nog een zinnetje oppikte: “Er bekennt sich hemmungslos zu seinen Vorbildern Konsalik, Simmel, Kneifel, nennt aber auch Hamsun, Hemingway und Astrid Lindgren als prägende Lektüren.”
Maar toen kwam ik op p.24 bovenstaande tekst tegen. Het mag duidelijk zijn dat Eschbach hiermede zichzelf beschrijft. Om de eenvoudige reden dat hij in deze paragraaf elke schrijver typeert… En dat vond ik dan weer zelfrelativerend genoeg om verder te lezen.
Eschbach studeerde lucht- en ruimtevaartkunde in Stuttgart, maar maakte zijn studies niet af. Hij werkte dan maar als softwareontwikkelaar en zelfstandig ondernemer, tot op het ogenblik dat zijn succes als schrijver hem toeliet, hiervan zijn hoofdberoep te maken. Samen met zijn tweede echtgenote Marianne, leeft hij op dit moment in Bretagne (Frankrijk).

P.S. Uiteraard zou ik bijna zeggen, uiteraard heeft Eschbach er ook alweer totaal geen benul van wat “de onbevlekte ontvangenis” werkelijk betekent (p.183). Binnenkort gaat men gemakshalve weer decreteren dat dit eigenlijk de “juiste” betekenis is, gewoon uit gemakzucht omdat iedereen er zo over denkt (net zoals dat met “een riem onder het hart” is gegaan)…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.