Fons Mariën las “Over identiteit” van Bart De Wever.

Het debat rond het begrip identiteit interesseert me (ik heb er eerder een boek van Fukuyama over dit onderwerp gelezen) en de auteur van dit boek, Bart De Wever, is nu eenmaal voorzitter van de grootste Vlaamse partij. Daarom alleen al is het zinvol om dit boek te lezen.

Wie Bart De Wever een beetje kent, zal niet verbaasd zijn dat al vlug de oude Romeinen ter sprake komen. Maar hij houdt het niet bij het oude Rome. Hij heeft het hier natuurlijk over de collectieve, niet individuele, identiteitsbelevenis. Ik ben het met hem eens als hij stelt dat het “om verbeelde gemeenschappen” gaat en dat “dat identiteitsgevoel een dynamisch gegeven is dat aan voortdurende verandering onderhevig is”. Toegepast op ons land hoeft het niet te verbazen dat hij het vooral over de Vlaamse identiteitsbeleving heeft en dat hij de Belgische identiteit als weinig prominent ziet. Maar hij begrijpt wel dat men zich zowel Vlaming als Belg kan voelen.
Bart De Wever somt enkele kenmerken van een gemeenschap op : een naam, (een idee van) een gemeenschappelijk verleden, een grondgebied, een cultureel referentiekader en ten slotte de wil om tot die gemeenschap te behoren. Door deze laatste, subjectieve voorwaarde “blijft identiteit finaal een kwestie van identificatie”.

Dit boek omvat veel kwesties, zoals de vraag of er een Europese identiteit kan groeien. Verwonderlijk is niet dat veel geschiedenis wordt betrokken bij De Wevers betoog, met ook verwijzingen naar denkers als Fukuyama en Huntingdon. Belangrijk is vooral de uitdaging van de ‘nieuwkomers’ die sinds zestig jaar ons land (zoals andere landen in Europa) tot een diverse, multiculturele gemeenschap gemaakt hebben. Bart De Wever stelt dat de identiteitsbeleving ook inclusie van andere mensen, uit andere culturen, inhoudt. Maar hij pleit wel voor een leidcultuur, een begrip dat hij leent bij de Duitse denker (van Syrische afkomst) Bassam Tibi. Toegepast op ons land ziet hij een gemeenschappelijke Vlaamse leidcultuur. Het hoeft niet te verbazen dat hij het belang van taalverwerving en inburgeringscursussen benadrukt.

Wie mij kent, weet dat ik geen Vlaams-nationalist ben. Ik ben het dus niet altijd eens met Bart De Wever, in het bijzonder als het gaat over de relatie Vlaanderen-België. Maar in zijn geheel vond ik dit betoog heel waardevol en genuanceerd.

Fons Mariën

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.