De Waalse wielrenner Philippe Gilbert, op bovenstaande foto van Erik Westerlinck op weg naar zijn schitterende zege in de Ronde van Vlaanderen van 2017, heeft nogmaals toegeslagen in de Vuelta. Hij heeft woensdag de zeventiende etappe in de Ronde van Spanje op zijn naam geschreven. Onze landgenoot haalde het na 219,6 kilometer tussen Aranda de Duero en Guadalajara in een sprint met een omvangrijke groep voor de Ierse spurtbom Sam Bennett (BORA-hansgrohe), zijn Franse ploegmakker Rémi Cavagna en Dylan Teuns (Bahrain-Merida). Ploegmaat Tim Declercq, die onderweg weer berenwerk had verricht, werd achtste. Op de vraag van Het Nieuwsblad waarom Gilbert dan toch Deceuninck-Quick Step verlaat aan het einde van het seizoen, antwoordde deze kort maar krachtig: “Heel simpel, omdat ik geen voorstel kreeg. Dan kan je niet blijven. Dan moet je op zoek naar een andere ploeg. Gelukkig vond ik heel snel een team dat me bevalt. Daarenboven is Lotto-Soudal ook nog een Belgisch project, en ik kon er meteen voor drie jaar tekenen.”

Ik heb lange tijd een boontje gehad voor Gilbert. Niet alleen omwille van zijn uitslagen (als dat de enige norm zou zijn, dan zouden we allemaal supporters zijn van Eddy Merckx: hoe saai zou dàt zijn?), maar vooral omwille van zijn aanvallende manier van rijden (als “leerling” van Dirk De Wolf) en zijn goede kennis van het Nederlands (omdat hij in de jeugdcategorieën voor een Vlaamse ploeg reed). Niet zo heel lang geleden heeft hij zich in een interview met Humo echter laten verleiden tot enkele anti-N-VA-uitspraken en dat heeft natuurlijk een domper op de feestvreugde gezet. Ik weet het wel: Humo heeft hem in de val gelokt om hem dingen te doen zeggen die in hun kraam passen, maar desondanks had hij zich dan nog op de vlakte kunnen houden, vind ik.
Op 23 september 2018 heeft hij de Grote Prijs van Isbergues gewonnen. Een bijzonder straf nummer van de Belg van Quick-Step want het was pas zijn eerste wedstrijd na zijn zware valpartij in de Tour, waarbij hij zijn knieschijf brak.

In 2019 heeft hij nu ook een vierde monument op zijn naam geschreven, namelijk Parijs-Roubaix, zodat nu enkel nog Milaan-Sanremo op zijn verlanglijstje staat.

Na zijn niet-selectie voor de Ronde van Frankrijk was het geruime tijd stil rond hem, maar in de Vuelta stond hij er – in aanloop tot het WK – weer helemaal. Eerst was hij na ruim 171 kilometer de beste in Bilbao. Gilbert was één van de negentien renners die voorbij halfweg de etappe konden ontsnappen en in de lastige finale toonde hij zich dus uiteindelijk de sterkste. Op de pittige slothelling, de Alto de Arraiz, liet de 37-jarige renner van Deceuninck-Quick.Step, die volgend jaar overstapt naar Lotto-Soudal, zijn medevluchters achter. Het was zijn tiende zege in een grote ronde (zesde in de Vuelta, drie in de Giro en één in de Tour). In een interview achteraf zei Gilbert dat hij blij was met zijn eerste overwinning in het Baskenland omdat hij het qua wielergekte vergelijkbaar vindt met Vlaanderen. Jawel, met Vlaanderen en niet met België, want de Waal Philippe Gilbert ziet ook met lede ogen aan hoe de belangstelling voor het wielrennen in Wallonië achteruit gaat. (Onderstaande foto: Jean-Pierre Verstraete)

31 philippe gilbert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.