Het is vandaag 25 jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Jessica Tandy is overleden. Kort daarvoor had ze nog een oscar gekregen voor haar vertolking in de film “Driving Miss Daisy”. Met haar 81 jaar werd mevrouw Tandy overigens de oudste artiest die ooit een oscar in de wacht kon slepen.

Jessica Tandy werd in 1909 geboren, maar niet in de Verenigde Staten zoals de meesten wellicht denken maar in Engeland. Het is overigens niet toevallig dat ze schittert in “Driving Miss Daisy”, dat toch op de eerste plaats een theaterverfilming is, want Jessica Tandy heeft haar hart altijd aan het theater verpand. Reeds op zestienjarige leeftijd debuteerde ze op de planken in Londen en ook haar eerste film draaide ze nog in haar vaderland, namelijk “The Indiscretions of Eve” in 1932. Het zou echter tot 1944 duren vooraleer ze opnieuw op het witte doek zou verschijnen. Ondertussen had ze in New York een tweede thuis gevonden, zodat deze tweede film meteen ook haar Hollywood-debuut was.
In “The Seventh Cross” was ze de tegenspeelster van de Canadese acteur Hume Cronyn, waarmee ze van dan af een duo zou vormen, zowel op als naast de planken. Gewoonlijk beperken dergelijke “familieondernemingen” zich tot gemakkelijke komedies, maar het echtpaar Cronyn-Tandy draaide er zowaar alle klassiekers door: Edward Albee, Anton Tsjechov, Noel Coward en natuurlijk de onvermijdelijke William Shakespeare. Voor de stukken die ze samen produceerden won Jessica trouwens tweemaal een “Tony” (het theater-equivalent voor een “Oscar”). En daarvóór nog had ze al een beeldje op haar schouw staan voor haar vertolking van Blanche DuBois in “A Streetcar Named Desire” (“Tramlijn Begeerte”) van Tennessee Williams. Toen Elia Kazan in 1951 dit beruchte toneelstuk verfilmde werd zij echter niet uitverkoren om de vrouwelijke hoofdrol naast Marlon Brando te vertolken.
Nochtans was ook Jessica Tandy niet bang om geruchtmakende rollen te aanvaarden. Haar vertolking in “Forever Amber” (1947) werd in die tijd b.v. voor erg “gewaagd” aangezien. Erg bekend is deze film evenwel niet, evenmin als haar andere films uit de jaren vijftig en zestig, behalve dan “The Birds” van Alfred Hitchcock (1963) waarin ze de ietwat gefrustreerde moeder van de door vogels bestookte Rod Taylor speelt.
Kort voor hun dood waren Tandy en Cronyn samen nog te zien in de twee “Cocoon”-films en in “The world according to Garp”. In “Camilla” (1994) gaan ze zelfs uit de kleren voor een bedscène! Ook in de Spielberg-productie
“Batteries not included”, een Amerikaanse SF-film van Matthew Robbins, speelt het echtpaar de hoofdrol als een oud koppel dat samen met enkele marginalen (Frank McRae, Elizabeth Pena…) een pand bewoont dat op het punt staat door huisjesmelkers te worden afgebroken. Dankzij de hulp van energieke kaboutertjes in kleine vliegende schoteltjes komt alles toch nog terecht.
Na de dood van Tandy hertrouwde Hume Cronyn twee jaar later nog met de schrijfster Susan Cooper. Uiteindelijk stierf hij in juni 2003 op 91-jarige leeftijd aan prostaatkanker.

Referentie
Ronny De Schepper, Jessica Tandy: een oscar als bekroning, Stepsmagazine april 1990

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.