Op 2 september 1989 werd Lambada uitgebracht, de debuutsingle van de FransBraziliaanse groep Kaoma. Het was een hit: eind 1989 werden wereldwijd meer dan 5 miljoen exemplaren verkocht. 

De Lambada is een traditionele dans uit de streek van Porto Seguro in Noord-Oost-Brazilië. De naam Lambada zou “warme lenden” betekenen, uiteraard verwijzend naar de manier van dansen. De dans werd gelanceerd in de zomer van 1989 door twee Fransen, Jean Karakos (een platenproducent) en Olivier Lorsac (een publiciteitsfilmer), die allebei failliet waren gegaan en in 1988 in Brazilië van hun failliet aan ’t bekomen waren (lees: hun zwart geld aan ’t opdoen). Daar kwamen ze onder de bekoring van de Lambada en terug in Frankrijk zochten ze naar een bandje dat hun idee zou kunnen vertolken. Dat vonden ze bij vier leden die uit het orkest van Touré Kunda waren gestapt. Ze waren dus afkomstig uit de Franse Antillen, waardoor ze het ritme en de zwoele sfeer wel goed aanvoelden. Als zangeres werd de Braziliaanse Loelva Braz aangetrokken en samen vormden zij de groep Kaoma (een letterwoord naar de namen van de groepsleden wordt er gezegd, maar herken jij hierin een L of een B?). De Lambada werd een enorm succes, ook al omdat de frisdrank Orangina er zijn publiciteitscampagne aan verbond.

De Fransen meenden ook langs de kassa te kunnen passeren als “arrangeurs” (dat waren ze zéker, maar niet in de muzikale betekenis van het woord) van een “traditional”, maar nogal snel bleek dat de melodie zelf eigenlijk van Boliviaanse afkomst was en dan geen anoniem volkswijsje, maar een echte song, gecomponeerd door een politieke folkgroep Los Kjarkas. Omdat deze band nooit toestemming heeft gegeven voor het gebruikmaken van hun lied, werd dit plagiaat met succes bij de rechter aangevochten, en de band kreeg een symbolische schadevergoeding.

Ook de tekst van de Braziliaanse versie van het nummer is allesbehalve de zomerhit-tekst die men ervan verwacht. Volgens, Carlos, een Braziliaanse kelner in een Brussels restaurant, die door Het Nieuwsblad onder de arm werd genomen, gaat het nummer als volgt:
Huilend is hij vertrokken.
Hij, de eerste man,
voor wie ik ooit huilde.
Hij zal blijven treuren,
bij de herinnering aan een liefde,
die hij niet kon vasthouden.
De herinnering blijft hem bij,
waar hij ook gaat.
Terwijl ze onder de zon,
op het strand,
de lambada dansen,
ziet hij de liefde sterven
en weer geboren worden.
De lambada herinnert hem eraan
dat de liefde ook ooit de koningin
van zijn leven was.
De herinnering blijft hem bij,
waar hij ook gaat.
De herinnering blijft hem eeuwig bij.
De lambada herinnert hem aan een liefde,
die hij niet kon vasthouden.
Het lied, de lach en het leed.
De melodie van de liefde.
De melodie die altijd aanwezig blijft.

Nog een jaar later draaide Greydon Clark “Lambada, the forbidden dance” met Laura Herring in de sensuele hoofdrol. Hij werd echter gedwongen om het woord “lambada” uit de titel te schrappen. Het was immers een productie van Menahem Golan en diens vroegere partner (en neef) Yoram Globus had ene Joel Silberg bereid gevonden om “Lambada” te draaien en had tevens het woord “lambada” als filmtitel laten registreren. Toch werd er later op het jaar nog een derde film, “Lambada, the sound of love” gedraaid (door Peter Duke), die dus toch het woord “lambada” in de titel had.
Tot slot van rekening heeft “The forbidden dance” het aan de kassa best gedaan en dat niet alleen omdat dit de enige film was, waarin de “originele” versie van Kaoma te beluisteren viel. Het ecologische verhaaltje over een Braziliaanse prinses (met blekere huidskleur dan haar onderdanen) die in verzet gaat tegen een multinational die het regenwoud wil platgooien was uiteindelijk toch minder onnozel te zijn dan dat van “Lambada”, waarin een man (!), ene Kevin dan nog wel (J.Eddie Peck), via het dansen van de lambada drop-outs wil bekeren tot het studeren van wiskunde. Zijn eigenlijke beroep is inderdaad wiskundeleraar: kan het nog saaier?
“Lambada, the sound of love” situeert zich ergens tussen de twee. Een Braziliaanse danseres (gespeeld door Thelma Nunez) wil haar geluk beproeven in Europa, maar uiteindelijk keert ze toch terug naar haar eigen volk. Oost west, thuis best. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.