Mary Poppins is een Amerikaanse film van Robert Stevenson, gebaseerd op de gelijknamige boekenreeks van P.L. Travers uit 1934. De film is geproduceerd door Walt Disney en geldt als een van de populairste musicalfilms aller tijden. De film staat verder bekend om zijn combinatie tussen animatie en live-actionMary Poppins won een Oscar voor beste visuele effecten. Beroemd uit de film is met name het fantasiewoord supercalifragilisticexpialidocious en de gelijknamige song. De titelrol wordt gespeeld door Julie Andrews. De mannelijke hoofdrol, Bert, werd gespeeld door Dick Van Dyke. (Wikipedia)

Schrijfster P.L.Travers (1899-1996) was niet tevreden over de verfilming met Julie Andrews omdat ze die te simplistisch vond. Andrews zelf hield aan haar filmdebuut wel een oscar over. Vele jaren later (met name in 2013) werd het hele verhaal verteld in “Saving Mr.Banks”. Emma Thompson vertolkt hierin P.L.Travers, die kampte met een onverwerkt jeugdtrauma en daarom hebben de originele boeken (want het is een reeks) ook een donker kantje. En bijgevolg was ze er als de dood voor dat Walt Disney – rol van Tom Hanks – van haar boek een onnozele tekenfilm zou maken. Het kostte Disney bloed, zweet en tranen om de nukkige schrijfster toch over de streep te trekken. Het tekenfilmgedeelte werd verzorgd door Frank Thomas (1912-2004) en Ollie Johnston (1913-2008), die toen pas was aangenomen, wellicht op voorspraak van Thomas, waarmee hij als student aan de Stanford Universiteit reeds samen het humoristische “The Stanford Chaparral” (wellicht gebaseerd op The Granta, het literaire magazine van de universiteit va Cambridge) had uitgegeven.

Author P.L. Travers was very critical of Mary Poppins (1964), especially the music and animation. However, towards the end of her life, she authorized the creation of a stage production by Sir Cameron Mackintosh and Walt Disney theatrically based on the movie and her novels, with the stipulation that no one involved in the creation of the movie (particularly the Sherman brothers) be involved, and even included these requirements in her will. Although she died in 1996, the play successfully debuted in 2004. Largely as a result of this reconciliation, Walt Disney Studios was able to restart negotiations with Travers’ estate, which resulted in the authorization for “Mary Poppins returns” in 2018. This was released 54 years after Mary Poppins (1964), setting a new record as the longest gap between a live-action movie and its sequel.

 Julie Andrews endorsed the casting of Emily Blunt as her successor, calling it a “wonderful” casting decision. Julie Andrews turned down a proposed cameo appearance as the balloon lady, fearing that it would be too distracting from Emily Blunt’s performance. Julie said, “this is Emily’s show, and I really want it to be Emily’s show.” Quite poetically, the balloon lady part went to Angela Lansbury, who had been considered for the title role of Mary Poppins (1964) in the first movie before Julie Andrews was cast. At the age of 93 at the time of the movie’s release, Angela Lansbury is the oldest actress ever to appear in a Disney movie (she was in fact 91 when filming took place between February and July 2017). She is just two months older than the oldest actor in a Disney movie, Dick Van Dyke, who also set the record with this movie. Dick Van Dyke was offered four options for his dance scene, each with a varying degree of difficulty. He insisted on performing the hardest dance routine and refused any help from fellow cast members while filming the scene. The resulting dance scene was so well received that there were reports of audiences applauding during screenings to see the old actor dance so well for his age.

Emily Blunt dove into P.L. Travers‘ books, and found out that the character is remarkably different from Walt Disney’s vision and Julie Andrews‘ characterization, so Blunt’s interpretation is closer to the books. Although the original setting of the first three Mary Poppins novels was the 1930s, Walt Disney and his team set Mary Poppins (1964) in 1910. This movie, set roughly twenty-five years after that, restored the 1930s setting. Toch gaat men hier weer zwaar in de fout onder invloed van het politiek correcte denken. Zo zijn er niet alleen veel meer zwarten te zien dan in werkelijkheid zo was, ze hebben ook functies (advocaat b.v.) die in die tijd haast onhaalbaar waren. Maar het ergste is natuurlijk nog dat zij “de goei” zijn, want de “slechte” is immers de Witte Man! (IMDb)

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.