Vandaag is het al veertig jaar geleden dat Jan Raas het omstreden wereldkampioenschap in Valkenburg heeft gewonnen. Destijds heb ik daar in De Rode Vaan zowel een voor- als een nabeschouwing aan gewijd, wat heel uitzonderlijk was…

Dit weekend worden in het Nederlandse Valkenburg de wereldkampioenschappen wielrennen op de weg betwist. Zoals gebruikelijk zijn de liefhebbers deze toch nog steeds belangrijkste eendagswedstrijd van het jaar gaan voorbereiden in Zwitserland (de Willem Tell-ronde) en de beroepsrenners in de Ronde van Nederland.
Alhoewel de wereldkampioen der liefhebbers ook vaak een glansrol vertolkte in die Willem Tell-ronde, blijft dit wereldkampioenschap toch nog steeds een gok omwille van het grote aantal deelnemers, waarvan het merendeel ons onbekend is. Het zou ons echter niet verwonderen indien de tenoren van Zwitserland, dit zijn de Zwitsers zelf (eindwinnaar Trinkler b.v.) en de Russen (vooral Soekhoroetsjenkov en Gusiatnikov), een hoofdrol zouden vertolken. De goede prestaties van de Belgen Ronny Van Holen en Ronny Claes zijn ons daarbij ook niet ontgaan.
Bij de beroepsrenners rammelt het zoals telkenjare weer volop. Vooral de heterogene selecties van België en Italië (principe : één renner van iedere ploeg) hebben stof doen opwaaien, vooral omdat de twee voornaamste tegenstanders, Nederland en Frankrijk, uitpakken met zeer hechte teams, het eerste bestaat immers bijna volledig uit de ploeg Post (die er in België nog Paul Wellens bij krijgt) en het tweede is volledig opgebouwd rond Bernard Hinault.
Deze Hinault wordt dan ook het meest als kanshebber geciteerd naast Saronni, Raas (winnaar Ronde van Nederland) en « les frères ennemis » : de Duitser Thurau met zijn Belgische “ploegmaat” Daniël Willems. Roger De Vlaeminck en Francesco Moser zouden naar het schijnt minder in vorm zijn.
De Hollanders daarentegen zijn boos. N.a.v. de dopingsaffaire Zoetemelk zou de NOS zich té negatief hebben uitgelaten over de wielersport. Feit is dat genoemde Zoetemelk (nog ritwinnaar in Nederland en specialist van de « Cauberg »), Kuiper en titelverdediger Kneteman zeer gemotiveerd aan de start verschijnen.
De overige Belgen zijn de jonge beloften Fons De Wolf, Eddy Schepers, Gery Verlinden en Claude Criquielion, de « vaste waarden » Marc Demeyer en Michel Pollentier, de aangevochten Willem Peeters en de « oudjes » Walter Godefroot en Herman Van Springel.



Jan Raas werd zondag jl. in Valkenburg de omstreden winnaar van een totaal onwaardig spektakel dat de naam droeg van wereldkampioenschap wielrennen op de weg voor beroepsrenners. Deze “sportieve” (?) gebeurtenis is dan ook je reinste antipropaganda voor de nochtans aantrekkelijke wielersport.
Het was reeds vooraf begonnen. Niet alleen waren er de gebruikelijke discussies rond de nationale selecties, er was ook het « geval » Zoetemelk, de reactie daarop door de Nederlandse renners en daarna had ook België zijn schandaal, namelijk met Willem Peeters.
Op de koop toe kon Marc Demeyer niet aantreden wegens een kwetsuur en had de BWB verzuimd invaller Walter Planckaert de verplaatsing van amper één uur te laten meemaken.
Over het « systeem » (landenploegen) nog dit : het moet nu toch stilaan beginnen opvallen dat sommige ploegen opzettelijk
Nieuw-Zeelanders, Zweden en Luxemburgers aanwerven omdat deze renners ipso facto meegaan naar het wereldkampioenschap en daar hun « gewone » kopman kunnen van dienst zijn. Zo kon Post op niet minder dan dertien selecties rekenen, meer dan gewoonlijk zijn toegestaan in een eendagswedstrijd.
De taak van “knechten” bestaat staat er dan vooral in hun kopman naar boven te duwen of aan hun broek te laten hangen. Wereldkampioen Raas was in deze discipline alleszins kampioen.
Bovendien werden tijdens de wedstrijd allerlei cornbines genoteerd die kant noch wal raakten (b.v. Battaglin-Knudsen en Thurau-Chalmel).
Dit ontaardde na een uiterst saaie wedstrijd in een schandalige finale, waaruit Daniël Willems, Knud Knudsen en Giovanni Battaglin wegvielen wegens valpartijen voortkomend uit unfair rijden en onvoorzichtige toeschouwers.
Jammer eigenlijk dat de onbekende Fransman André Chalmel strandde op 500 meter van de meet. Een man van zijn kaliber zou een waardiger winnaar zijn van zulk een zielig spektakel.
Dan beleefden we heel wat rneer pret aan de amateurs. Een spannend koersverloop met de beste als winnaar (Gianni Giacomini) en met Jan Bogaert in een glansrol.
Ook bij de dames kon men meer sport ontwaren. Maar de val van Jenny De Smet wees reeds op de ontoereikende organisatie van de Hollanders.

Referenties
Ronny De Schepper, Wie klopt Hinault?, De Rode Vaan, 23 augustus 1979
Ronny De Schepper, Jan Raas beste broekentrekker, De Rode Vaan, 30 augustus 1979

3 gedachtes over “Veertig jaar geleden: Jan Raas wint omstreden wereldkampioenschap

  1. Mooiste kampioenschap ooit, als kleine jongen van ’s morgens vroeg tot de finish aan de buis gekluisterd gezeten met als apotheose een bloedstollende finale, Jan Raas is mijn held!

    Like

  2. Chamel (?) was dat de renner die 100m voor de streep onderuit werd gereden ? – de 4de vd vier naar de eindmeet – trouwens te zien naast de rechter bovenarm van Raas, op de grond net voor de wagen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.