Vorige week hebben we er reeds op gewezen dat het weekend van 25 en 26 augustus 1979 van een uitzonderlijke muzikale drukte was, op nationaal vlak, maar ook – en vooral, sla er de nationale pers maar eens op na. De Morgen b.v.! – in het Waasland. Omdat we nu eenmaal niet op alle plaatsen tegelijk konden zijn, geven we geen «verslag» van deze of gene gebeurtenis, maar wel een sfeerbeeld van een weekend van heen en weer rotsen tussen Beveren (De Spiegel), Nieuwkerken (De Spikkel) en Temse (mijn Spijkerplaats).

In de jongste film van André Delvaux naar een scenario van Ivo Michiels aarzelt een jonge vrouw tussen haar liefde voor een verzetstrijder en die voor een collaborateur («Een vrouw tussen hond en wolf»). Op dezelfde manier werd deze jonge man hier heen en weer geslingerd (u zegt het wél!) tussen zijn liefde voor de twee actiefste jongerenclubs uit het Waasland: de Spikkel uit Nieuwkerken en de Spiegel uit Beveren (de mensen van de Lokerse feesten moeten mij maar niet kwalijk nemen dat men hùn activiteiten moeilijk binnen één club kan localiseren, verscheidene hebben hier hun aandeel).
THANK GOD IT’S FRIDAY
Vrijdagavond vind ik altijd een wat moeilijke uitgangsavond – moe gewerkt (jawel!) heb je dan nogal eens de neiging in een makkelijke zetel voor de t(er)reurbuis in te soezen. Deze keer was er echter geen ontkomen aan en ondanks een druilerige motregen begaven wij ons in ons rijtuigie om 20 u. naar Beveren waar een grandioos gratis rockfestival zou plaatshebben met de Lierse Kreuners, de Leuvense Scooter en de Beverse Mohawk Band.
Op het eerste gezicht bereidden wij ons voor op een massa volk, want reeds van ver voor het domein Cortewalle (foto’s) stonden de auto’s langs de-baan geparkeerd. Op het terrein zelf was echter haast niemand te zien (later zou blijken dat de belangstelling vooral uitging naar de avondmarkt). Men wist ons daar te vertellen dat het festival pas om 20.30 u. zou beginnen. Dat was niet eerlijk natuurlijk. Tel daarbij de motregen en de geringe belangstelling (als in de pers stond dat het om 20 u. zou beginnen, zou men tenminste mogen verwachten dat er dan toch al wat volk was) en dan kom je haast vanzelf tot de conclusie dat je beter meteen doorrijdt naar Nieuwkerken. Daar was – in tegenstelling met Beveren – wél reeds een gezellige atmosfeer. Je vergat er zowaar het ongure weer bij. En zo kwam het dan dat we toch The Flood moesten «ondergaan». Een ex-voorzitter van de jeugdclub had ons reeds gewaarschuwd en daarom konden we het optreden zelfs nog enigszins appreciëren. Vooral de pogingen van de zanger om nóg wat meer ambiance te krijgen. Jammer genoeg slaagde hij daar niet volledig in omdat puur muzikaal-technisch gezien de groep inderdaad toch erg zwak is. Sympathiek dus, maar de aanwezigheid van Nico Mertens (zoals ik had voorspeld) zal hen niks opleveren. Een eerste vereiste lijkt me te zijn: meer studeren en meer repeteren, want na de onvoldoende beheersing van het eigen instrument was vooral de samenhang soms ver te zoeken.
De échte vonk aan het kruitvat was het erg geslaagde optreden van Bert De Coninck. Zeer erotisch en zeer energiek had hij het jonge publiek al snel in zijn greep. De groep Sfunks verraste mij met hun professionaliteit. Fran daarentegen was wel inderdaad zeer mooi, maar meer dan een decoratieve functie heeft ze toch niet. Maar dat zal de jongens in de Spikkel een zorg geweest zijn!
Omdat mijn bengels ondertussen in slaap waren gevallen, kon ik na het optreden van Bert niet meer naar Beveren zoals ik had gehoopt. ’t Is jammer, maar helaas!
SATURDAY NIGHT FEVER
Met diezelfde bengels trek ik geregeld naar kindernamiddagen, dat wist u al. Die van De Spikkel was werkelijk succulent, waarvoor proficiat! Er werd gewerkt rond het thema van de «Schapekoppen» (de bijnaam van de Nieuwkerkenaars) en de kinderen illustreerden dit al dansend, acterend en schilderend. Je houdt het nauwelijks voor mogelijk tot wat kinderen met een beetje leiding op een korte tijd in staat zijn. Een grote belangstelling was dan ook volledig op zijn plaats en één van de inleiders, de ex-schaapherder Petrus De Keirsmaeker, zat zichtbaar te genieten van het geboden spektakel.
In onze rubriek «’t Kan altijd nog beter» echter de volgende opmerkingen:
– de leidinggevende volwassenen rookten; niet alleen verpesten ze hiermee de lucht die de kinderen moeten inademen, ze verspreiden daarmee ook de opvatting dat roken «normaal» is (de dansleidster slaagde er zelfs in – hoe stupied! – de kinderen haar te doen imiteren, dus net doen alsof ze ook rookten!);
– de inleiders spraken dialect;
– voor het schilderen werden plastic vuilniszakken gebruikt, met gaten voor hoofd en armen. Erg praktisch en eigenlijk wel goed gevonden, maar het gevaar bestaat dat kinderen thuis op eigen houtje in dergelijke vuilniszakken gaan kruipen (natuurlijk dan zonder gaten) met alle gevaren vandien.
Maar nogmaals: deze kindernamiddag behoorde tot de beste die ik al ooit heb meegemaakt (en dat zijn er heel wat). De avond begon echter niet zo schitterend…
(Een “cliffhanger” als einde? Welnee, de rest van het artikel ben ik gewoonweg kwijt. Jammer maar helaas.)

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.