De Engelse zanger Elvis Costello viert morgen zijn 65ste verjaardag.

Costello kwam aan de oppervlakte in de punkperiode en wordt er daarom vaak mee vereenzelvigd, alhoewel dit helemaal niet klopt (met uitzondering misschien van zijn allereerste epeetje). Op dit moment is Costello getrouwd met een jazz-zangeres en nog niet zo lang geleden is hij met golden oldie Allen Toussaint op tournee geweest en heeft hij zelfs een eigen versie van Charles Aznavours She ingezongen voor een of andere film. Om maar te zeggen hoe veelzijdig de man is. En om aan te geven hoe populair hij op een bepaald moment wel was: mijn twee eerste konijnen werden door mijn kinderen Elvis en Blondie gedoopt. Iedereen dacht dat dit op Elvis Presley sloeg, maar het was wel degelijk de bedoeling om Elvis Costello aan Debbie Harry te koppelen! Enfin, al deze zever is nog stukken leuker als onderstaande recensie die ik destijds voor De Rode Vaan heb geschreven en die vol met inside jokes zit, die ikzelf nu niet eens meer begrijp. Om mezelf toch een beetje te verontschuldigen moet ik wel zeggen dat ik ze uit een reeks van besprekingen heb gelicht, wat vooral uit de (anders totaal onverstaanbare) inleiding moet blijken…

Indien dit 1979 was en ik helemaal de klust kwijt, dan zou « Armed forces » (de derde elpee van Elvis Costello) mooi in dit ver-doem-de rijtje passen. Zij het dan veel beter. Maar dit is 1981, mijn kluts heb ik via de servicetelefoon van Martin De Jonghe in de Brusselse metro teruggevonden en Elvis Costello is ondertussen aan zijn vijfde elpee toe en ze heet « Trust ». Reeds met de vierde (« Get happy ») hadden we dus al kunnen kennismaken met die “nieuwe” Costello en, inderdaad, als onze vorst wel vertrouwen kan inboezemen, waarom dan ook Elvis niet. Het meest typische liedje vol wijze raadgevingen, « Watch your step », is met z’n Booker-T-orgeltje meteen het hoogtepunt van kant 1.
Met zijn oproep om in hem te vertrouwen staat Elvis dus lijnrecht tegenover iemand als Pearl Harbour, die in de r.v. van vorige week verkondigde : « Volg mij niet, ik ben eveneens de kluts kwijt ». Maar verder zijn er wel heel wat overeenkomsten. De talrijke en korte nummertjes b.v. die verveling voorkomen en dan ook de rockabilly-invloed, bij Costello zelfs soms heel dicht aanleunend bij zuivere country and western. Zoals in « Different finger » dat de palm krijgt voor kant 2, zij het na fotofinish, want er staat hier wel heel wat fraais op (zoals het gastoptreden van Beethoven op « Shot with his own gun » b.v.).
Costello laat zich nog steeds door dezelfde muzikanten (The Attractions) en dezelfde producer (Nick Lowe) omringen, zodat elke plaat tegelijk wat sterker en wat minder verrassend wordt (aha, dialectiek !), maar als conclusie moeten wij toch nog altijd (100x) schrijven : « Elvis Costello is een schitterend componist, maar wij houden nog steeds niet van de man en van zijn stem ». Dat is eens iets anders dan wat pakweg Wilfried Martens zou zeggen.

Referentie
Ronny De Schepper, Ergens gelezen: Truts, een muts!, De Rode Vaan nr.15 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.