Morgen zal het ook dertig jaar geleden zijn dat ik van een vriendin (Kristin VDB) een kaartje kreeg toegestuurd uit Connemara, waar ze toen met vakantie was.

Alhoewel “Les Lacs du Connemara” van Michel Sardou al uit 1981 dateert, had ik daar op dat moment (acht jaar later dus) nog altijd niet van gehoord. Een beetje onbegrijpelijk, achteraf bekeken, maar ik behoor tot die grote meerderheid van Vlamingen die pas met het nummer heeft kennis gemaakt ter gelegenheid van de docusoap over de Pfaffs, waarbij ze op een huwelijksfeest met hun servetten beginnen te zwaaien.

Als verontschuldiging kan ik wel aanvoeren dat ik toen op De Rode Vaan werkte, meer zelfs dat was nog in de tijd dat we in hetzelfde gebouw zaten als Le Drapeau Rouge, en het was dus absoluut not done om naar Michel Sardou te luisteren, laat staan hem goed te vinden. Hij had zich namelijk ooit eens uitgesproken als voorstander van de doodstraf en ik geloof ook (al ben ik daar minder zeker van) dat hij zich als aanhanger van het Front National had geout. Gelukkig kan ik nu al die politiek correcte onzin achter mij laten en als ik een nummer goed vind ervan genieten, ook al ben ik dan (nog altijd niet) geen fan van de zanger zelf.

Ondertussen is wat Connemara betreft de politieke correctheid vervangen door een culturele correctheid en nu mag je het nummer om die reden niet meer goed vinden. Grote Denkers als Ben Crabbé en Marcel Vanthilt zijn daarvan de lijsttrekkers. Maar dan steek ik een duidelijke middenvinger op, vloek Fuck you, assholes en begin driftig met mijn zakdoek te zwaaien, b.v. elk jaar op Vlaanderen Zingt, ongetwijfeld ook een verwerpelijke manifestatie in de ogen van de cultureel correcten, al was het maar omdat het woord Vlaanderen erin voorkomt. In Gent b.v. wordt deze manifestatie elk jaar nog georganiseerd door een private vzw (Onder de Draak), want het stadsbestuur vertikt het om daar een initiatief in te nemen. Meer zelfs, dit jaar was de samenzang om de Gentse Feesten te openen op de Reep duidelijk een tegenzet tegen de manifestatie, die ’s anderendaags plaatsvond op het Sint-Baafsplein.

Les lacs du Connemara (“De meren van Connemara“) is niet alleen een single, maar een heel studioalbum van Michel Sardou. Het is het elfde studioalbum van de zanger. Het album is vooral bekend door het titelnummer, dat een grote hit werd in Frankrijk en pas veel later dus ook in Vlaanderen en Nederland (al moet ik toegeven dat ik op het internet ook een clip heb gevonden van een optreden van Sardou in Top Pop).

Sardou gaf gedurende de jaren ’70 en ’80 vrijwel nooit een titel aan zijn albums. Alleen zijn naam stond op de voorkant van het album. Deze albums werden dan ook aangeduid met zijn achternaam en het jaar van verschijnen; een album uit 1980 zou Sardou 1980 heten. De albums werden meestal uit elkaar gehouden door hier de titel van het eerste nummer of de eerste single aan te geven. Les lacs du Connemara was hierop een uitzondering.

Benoit Delaere vertelt op zijn website het verhaal achter het ontstaan van het nummer. Het is gegroeid uit de gebruikelijke samenwerking van Sardou met componist Jacques Revaux en met tekstschrijver Pierre Delanoë. “Het wordt een chanson over het huwelijk tussen Maureen en Sean, een protestant en katholiek, die elkaar eeuwige trouw zweren dans l’église en granit de Limérick. De tekst is op dat moment behoorlijk actueel; de IRA zaait in die periode immers angst en onrust met verschillende aanslagen. Sardou zal later zeggen dat dit louter op toeval berust en dat hij het thema koos omdat het ‘een universeel en historisch thema over liefde en verzoening is’.

Bij het horen van de muziek en het beluisteren van de tekst waan je jezelf zo in het natuurgebied Connemara. Daar waar de gure wind je om de oren slaat en de groene heuvels je omarmen. Sardou, Revaux en Delanoë putten overigens niet uit eigen ervaring. Pas zes jaar later zetten zij voor het eerst voet aan Ierse wal.

Na de opnames van Les lacs, met medewerking van het London Symphony Orchestra en bewerkt in de mythische Abbey Road Studio’s, twijfelt Sardou. Zou het hoofdzakelijk Franstalige publiek bijna zeven minuten willen luisteren naar het verhaal over een Ierse trouwpartij? Zitten ze wel te wachten op een paar doedelzakken? Zijn twijfel blijkt onterecht: het nummer wordt vrijwel onmiddellijk een grote hit en tilt de populariteit van de zanger naar ongekende hoogtes.”

Les lacs du Connemara is commercieel gezien het meest succesvolle album van Sardou met ruim 1,3 miljoen verkochte exemplaren. Behalve het titelnummer worden in Frankrijk ook Être une femme en Je viens du sud als klassiekers gezien. (Wikipedia)

En natuurlijk wil ik jullie ook nog eens van het nummer zelf laten genieten: https://www.youtube.com/watch?v=KZxAlaRfMC8 en hier een versie met zakdoeken: https://www.youtube.com/watch?v=WejJVX47VXI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.