Wat een naam ! Wat een titel (“Diarree”) ! Wat een hoes (drie met stront besmeurde dikke varkenskonten) ! Maar wat een muziek ! De Veulpoepers zijn wat mij betreft voorlopig dé verrassing van 1979. Omdat het Nederlanders zijn en omdat ze geëngageerd zijn, neemt iedereen de naam Bots in de mond am parallellen te trekken. Dit stemde mij enigszins pessimistisch, maar bij beluistering van de plaat bleek deze vergelijking gelukkig nergens op to slaan. Als Bots dan al op sterven na dood is, de Veulpoepers leven ! En hoe ! Met alle zes hun benen onverzoenlijk op de grond en twee erin, zou Cees Buddingh’ zeggen, maar het zijn er meer dan acht, want de groep bestaat uit een elftal leden.
Ze spelen een soort van boerenmuziek en zorgen dan ook voor boerenleute. Hun teksten zijn soms iets ernstiger (Terrorist), maar de dialectische manier waarop ze gebracht worden, maken ze dikwijls even volks als de muziek (Makrobionies, Den Egelantier). Toch opletten dat ze ergens nog niveau houden, anders glijden ze wel eens uit in Anus-excrementen (Boerenbond).
En vanwaar nu die naam en die titel ? Volgens hun eigen zeggen krijgen zij diarree van o.a. Van Agt, Carter, Duys, Grease, Luns, NAVO, Neutronenbom, Stella Artois, Strauss, Telegraaf, Tindemans, Tros, Vader Abraham en Wiegel. Misschien iets te Hollands om hier door te breken maar anders toch een ferme aanrader om onze zomerfestivals te komen verblijden.

Nog niet zo lang geleden heb ik de eerste (en voorlopig enige) elpee van deze Nederlandse groep in “Muziek in ’t rond” als volgt besproken: “Een merkwaardige naam en een merkwaardige elpee. Veulpoepers moet je dan ook vertalen als ‘mannen (en twee meisjes) die veel naar de w.c. moeten’. En waarvan krijgen zij diarree? Van “Van Agt en Wiegel en alles wat er tussen zit”. Een semi-politieke groep dus, ook een semicabaretgroep (jammer genoeg, de enige schaduwzijde — de B-zijde — op deze elpee; er wordt wat afgeluld à la Urbanus van Anus) en een semifolkloristische groep want de meeste van hun nummers refereren ofwel qua tekst ofwel qua muziek naar Nederlandse volkswijsjes. De Veulpoepers krijgen niet de barnumreclame van Tura of Neefs, nee, maar zij verdienen veel meer bekendheid hier bij ons.”
Dat moest ik eens live horen! (Al is de elpee ook live opgenomen.) En ondertussen is dat dus gebeurd. Men had mij gesignaleerd dat de Veulpoepers in Antwerpen optraden op een gemeenschappelijke verkiezingsmeeting van de KPB en de CPN en dus allen daarheen.
Nu, van een overdonderend succes kon men niet spreken. Natuurlijk moet men de omstandigheden (politieke meeting) daarbij in acht nemen. Vooral omdat de Veulpoepers «ambiance» brengen. Zij willen o.m. dat er gedanst wordt. Geen disco of slows natuurlijk, maar vrolijk huppelen in de rij of in de wei. Dat zat er, op één uitzondering na, niet in. Ook het gelul, waarvan sprake, lieten zij niet na en in de zaal was het even onverstaanbaar als op plaat. Maar kom, de geluidsinstallatie was een beetje rampzalig opgesteld enz. enz. Wij geven dus de Veulpoepers nog krediet voor hun optreden in J.C.De Spikkel in Nieuwkerken (wij hebben hen trouwens daar rendez-vous gegeven), maar prent het goed in jullie hoofd, lieve lezers en vooral lezeressen: het succes van de Veulpoepers is in grote mate afhankelijk van het publiek. Meebrullen als je de teksten kent dus en vooral stoeien, springen en lachen. De sfeer van de grote dagen kortom.
En die sfeer wàs er in De Spikkel, waar zij een overdonderend succes oogstten. Nochtans waren ze onder een slecht gesternte begonnen. Twee gitaristen van Kazzen en Koo kwamen pas om kwart voor tien opdagen in plaats van om acht uur zoals voorzien! Dit was niet naar de zin van de inrichters, het publiek en de Veulpoepers die om tien uur zouden moeten beginnen (dat werd dan natuurlijk elf uur). Kazzen had het dus zeker in ligt begin erg lastig om «over te komen». Bovendien had een bende namaak-punks zich nadrukkelijk vooraan geplaatst met van die gezichten van “ik zie mezelf ook niet graag” om te beletten dat er zou gedanst worden. Niet alleen werden na een paar nummers die punks weggespeeld (door de Veulpoepers) en weggedanst (door de Spikkelaars, die voor hun enthousiasme werden geprezen door de Nederlanders), sommigen van hen gooiden zelfs
resoluut het stuur om en waren de grootste roepers om na het finalenummer (De Egelantier, alias De Spikkelantier) de Veulpoepers nog tot twee toegiften te dwingen.
Na het optreden in De Spikkel waren zij de buitenlandse gasten op het Kritisfestival in Sint-Niklaas (naast Toy). De Veulpoepers konden dus alvast op de aanwezigheid van hun lokale fans rekenen.

Referentie
Jan Segers, De Veulpoepers in jeugdclub De Spikkel, De Voorpost, 17 augustus 1979

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.