Gitarist Mark Knopfler (foto YouTube), vooral bekend als stichtend leider van de groep Dire Straits, viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ik ben ondertussen een grote fan, al was dat dan niet helemaal het geval bij het uitkomen van de eerste elpee van Dire Straits in 1978, zoals mag blijken uit onderstaande recensie uit De Rode Vaan. En toch moet ik van die recensie geen woord terugnemen, vind ik. Knopfler en zijn band zijn dan ook gegroeid met de jaren (“Brothers in arms” uit 1985 vind ik een mijlpaal) en echt “vettig” hebben ze zelfs nooit geklonken. Maar dat vind ik als uitgerangeerde ouwe zak nu ook niet meer echt een “must”. Het “vettigst” klinkt nog “Private dancer”, maar dat zal wel meer met Tina Turner dan met Knopfler zelf te maken hebben…

Op dit moment (1978) staat er in de hitparade (stel je voor!) een nummer dat zefls de moeilijksten kan bevredigen (Jan De Wilde, om geen namen te noemen): inderdaad “Sultans of Swing” van de nieuwe Engelse groep, Dire Straits. Een viermansformatie rond de broertjes Knopfler (producer Muff Winwood had vroeger ook The Sparks, een viermansformatie rond de broertjes Mael in handen, maar elke overeenkomst is louter toevallig), waarvan vooral Mark, zanger, componist, tekstschrijver en vooral uitstekend gitarist hoge ogen gooit. Zijn spel wordt niet met de minsten vergeleken: Eric “Slowhand” Clapton hoor ik Peter Cnop en Chris Schraepen al fluisteren! (Ja, dit wordt een stukje met name-dropping.) En voor de teksten wordt een vergelijking met Bruce Springsteen uit de kast gehaald. Maar hola! Buiten de sféér is dit toch wel een beetje doordraven. De teksten van Knopfler handelen bijna steeds over hetzelfde, namelijk over seks en dit dan dikwijls in verband gebracht met water (rivieren e.d.). Vadertje Freud zou hier wel weg mee weten.
Deze elpee is zeker “af”, maar ze is voor mij iets té cool, té clean. Er is te weinig “excitement”, volgens mij nog steeds de kern van rock’n’roll. Vandaar dat Anthony’s (*) vergelijking met Creedence Clearwater Revival mij niet kan overtuigen. Als je “Born on the Bayou” vergelijkt met “Down to the waterline” bijvoorbeeld, dan moet je toch vaststellen dat zelfs CCR veel “vettiger” klonk.

Ronny De Schepper

(*) Bedoelde ik daar nu Paul Verbrugghe mee, ook bekend als d.j. Anthony, the prince of darkness?

Een gedachte over “Mark Knopfler wordt zeventig…

  1. Dire Straits heeft mij vanaf de eerste lp bekoord. Sultans of Swing, Water of love en Six Blade Knife, waren songs die er toen uitstaken en de reden: de fingerpicking van Mark Knopfler. Later heeft hij nog samen met zijn “leermeester” Chet Atkins een lp gemaakt die ik na de release direkt gekocht heb, “Neck and Neck”, nu nog altijd één van mijn favoriete cd’s.
    Jeff Beck speelde gitaar op Private Dancer, misschien daarom dat het wat “vettiger” klonk?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.