Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Sharon Tate op beestachtige wijze werd afgeslacht door de volgelingen van Charles Manson.

In zijn roman “Het schervengericht” (*) uit 2007 verbindt de Nederlandse auteur A.F.Th. Van der Heijden de twee meest dramatische momenten uit het leven van Polanski: de moord op zijn hoogzwangere vrouw Sharon Tate door de bende van Charles Manson en zijn veroordeling wegens zedenfeiten met een meisje van dertien acht jaar later. ’t Is te zeggen: op de flap staat wel degelijk dat het om Polanski gaat en het is sowieso overduidelijk als men het boek leest, maar voor alle zekerheid heeft de auteur toch maar nergens de naam van de cineast gebruikt (**). Hij gebruikt de naam Remo Woodehouse die ook de naam is waarmee de cineast incognito in de streng beveiligde afdeling van de Californische staatsgevangenis Choreo zit. Het is alvast een beter procédé dan Kay Foldaway of Catherine Du Nuevo (p.556). Voor het meisje heeft Van der Heijden wél zelf een naam bedacht, Wendy Zillgitt. Een vergezochte naam zal hijzelf hebben gedacht maar als men op het internet gaat zoeken, blijkt inderdaad iemand met die naam te bestaan (geboren in 1958).

Ronny De Schepper
(met dank aan Ph.M., S.V.B. en Wikipedia)

(*) Een schervengericht of ostracisme was in de Atheense democratie een stemprocedure in de Ekklèsia (Volksvergadering) om politieke leiders (generaals) die men te machtig vond voor tien jaar te verbannen. Men probeerde zo waarschijnlijk al te grote tegenstellingen binnen de politieke gemeenschap (polis) te overbruggen. De procedure werkte als volgt: als de burgers in de Volksvergadering besloten dat er een ostracisme moest worden gehouden, kon iedere burger op een bepaalde dag in de Agora de naam van een door hem gewraakte politiek leider op een stuk gebroken aardewerk (vandaar de naam, ostrakon = scherf) schrijven. Als er minimaal 6000 scherven waren beschreven, werd de persoon wiens naam het meest werd genoemd voor eeuwig verbannen uit de stad, met behoud van bezittingen en burgerrechten. Rond 415 v.Chr. raakte de procedure in onbruik. De definitie komt uit Wikipedia, want alhoewel Van der Heijden zelf een aantal keren expliciet naar deze procedure verwijst (p.42, 360, 460, 571, 875, 888), is op geen enkele plaats een echt duidelijke omschrijving te vinden. Het is een voorbeeld van de gekunsteldheid van het boek, dat – ondanks het feit dat het herhaaldelijk werd bekroond – mij dan ook niet is bevallen. De gekunstelde structuur tot daaraan toe, daar kan ik zelfs nog een zekere bewondering voor opbrengen, maar de gekunstelde dialogen hingen mij verschrikkelijk de keel uit.
(**) Misschien om dezelfde reden heeft Van der Heijden de Beatlessong “Helter Skelter” veranderd in “Hurly Burly” (en hij heeft er meteen ook een nummer van John Lennon van gemaakt in plaats van Paul McCartney), wat voor mij wel een beetje vervelend was, want ik kén namelijk een nummer met die naam. Het is van de hand van Joseph Haydn en het is een heel lieflijk nummertje, zowat het complete tegendeel van “Helter Skelter”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.