Het is vandaag al vijf jaar geleden dat voormalig wielrenner Martin Vangeneugden op 82-jarige leeftijd is overleden aan een hersenbloeding. De Limburgse wielerlegende was op dat moment naar de Tour aan het kijken op tv. Hij stelde zijn lichaam beschikbaar aan de wetenschap.

19 martin van geneugdenMartin Vangeneugden behaalde al 80 overwinningen in de jeugdcategorieën alvorens kampioen van België te worden in 1950 bij de amateurs. In 1953 stapte hij over naar de profs en werd meteen winnaar van Parijs-Valenciennes en van de 6e etappe in de Ronde van Frankrijk. Vangeneugden, een spurter, won in de jaren ’50 en ’60 in totaal zes etappes in de Ronde van Frankrijk (foto 2): in 1958 (6de en 12de rit), 1960 (9de en 14de rit) en 1961 (18de etappe). Hij zou uiteindelijk zeven keer deelnemen aan ‘La Grande Boucle’ met als beste klassement een 27ste plaats in 1958.
In 1955 was hij 4e bij Antwerpen-Luik-Antwerpen, 10e bij Parijs-Tours, 10e bij de Ronde van Limburg, 11e bij Parijs-Brussel, 11e bij de Ronde van Lombardije en winnaar van vier ritten in eigen land. In 1956 werd hij 8e bij Parijs-Valenciennes, 6e bij de Grote Prijs van Limoges, 2e bij de Drie Zustersteden, 4e bij de Ronde van Nederland en 18e bij Parijs-Tours. Van Geneugden haalde verder nog ereplaatsen in onder meer Luik-Bastenaken-Luik (vierde in ’57), de Ronde van Vlaanderen (negende in ’61) en het WK op de weg (elfde in ’53).
In zijn vroegste jaren reed Vangeneugden voornamelijk voor Franse merken (eerst Gitane, daarna Mercier), maar later ging zijn voorkeur uit naar Italiaanse ploegen (Ghigi, Carpano en Baratti, foto 1 en 3)
Naar het einde van zijn carrière toe, boekte hij voor Torpedo nog vier ritzeges in de Ronde van Duitsland (1961 en 1962) en stond hij als derde op het podium van Parijs-Brussel. Zijn laatste overwinning behaalde hij een jaar later in de Ronde van Sardinië. Die laatste jaren reed hij in dienst van vroegere concurrent Rik Van Looy (Faema-Flandria en GBC-Libertas).
Hij won ook tal van criteriums in eigen land en onderscheidde zich tevens als zesdagenrenner (foto 4) zonder daarbij echter een overwinning te kunnen afdwingen.
68 martin van geneugdenIn de Gazet van Antwerpen van 28 juni 2012 stond een interessant interview van good old Noël Truyers met Martin Vangeneugden (het zal dan wel oorspronkelijk uit Het Belang van Limburg komen). Enkele fragmenten.
“Ja, ik heb doping gebruikt, maar nooit in ritten waarvan ik wist dat ik ze niet kon winnen. Dan bleef ik er vanaf, want ik wilde niet verslaafd geraken. Zij die altijd pakten zijn nu dood, ik niet. Ze hadden iets nodig om te slapen, dus ook om wakker te worden en nog meer om te koersen, ik had daar weinig last van. Doping is iets van alle tijden. In de tijd van Sylveer Maes werd gekoerst op pure cafeïne, in mijn tijd waren amfetamines aan de orde. De Amerikanen hadden die uitgevonden om tijdens de oorlog hun piloten veilig lange nachtvluchten te laten maken. Mijn eerste Tour reed ik zonder, denk ik, hoewel ik soms argwaan had bij wat de verzorgers achter mijn rug uitspookten. Ik ben ooit met een van de pilletjes die ze me gaven naar mijn huisdokter gegaan. `Amfetamines’, zei die. Ik ben daarom blij dat ik 80 ben. Nu kunnen ze niet zeggen dat ik van doping ben gestorven. Probleem met doping is dat ze veel te lang veel te veel door de vingers zagen. Ik ben nooit naar een controle moeten gaan. Nooit. Dat bestond niet en dat was jammer.”
“Ploegdokters bestonden in mijn tijd niet, een Tourdokter wel en dat was ene Pierre Dumas. Een echte blaaskaak, vond ik. Die heeft me ooit een loer gedraaid die ik hem nu nog altijd kwalijk neem. Ik was bij een val met mijn hoofd tegen een rots gebotst en bloedde van alle kanten. Ik ben toen na de etappe naar het ziekenhuis gebracht waar ze een half uur nodig hadden om me op te lappen en te hechten, maar ik wilde niet opgeven. ‘Kom me halen, ik start morgen’, had ik de ploegleiding laten weten. Dumas stak daar echter een stokje voor. Hij had immers tegen iedereen gezegd dat mijn Tour afgelopen was. Achteraf bleek dat Dumas geen dokter, enkel een verpleger was. Ik ben er nog kwaad op.”
27 martin van geneugden“Journalisten in de Tour kon je vroeger bijna op één hand tellen. Ik weet nog dat de volledige Belgische pers in één camionette zat. We waren allemaal kameraden. Dat ging zo ver dat wij, renners, ’s morgens voor hun bevoorrading zorgden. Ik kreeg zelfs ooit de vraag of ik in koers een paar vragen wilde stellen aan Coppi en Charly Gaul, want ze geraakten er moeilijk bij. Ik deed dat, ja.”
“Ik heb de eerste plastieken drinkbussen in het peloton zien verschijnen. Eerst hadden we van die ijzeren en aluminium exemplaren met een kurken stop op. Je moest je twee handen gebruiken om eraan te drinken en om die stop er weer in te duwen. Als je niet oplette, sprong die er onderweg vanaf. Daarom dat we er dunne koordjes aan vast maakten. Het is met sponsors als Nestlé dat de plastieken bidon zijn intrede deed. Leuke nieuwigheid, vond ik.”
“De bevoorrading was niet georganiseerd. Wij waren genoodzaakt van onderweg een café binnen te snellen om aan drank te geraken. Eigenlijk waren we brave dieven, maar we hadden geen keuze. Denk niet dat de cafébazen ons graag zagen komen, amai. We hebben het meegemaakt dat een collega de kelder indook op zoek naar bier en water en dat de patron zo kwaad was dat hij het kelderdeksel achter hem dichtklapte en de sleutel omdraaide. Hij mocht er maar uit als hij de rekening betaalde. Jacques Anquetil legde die dag de koers stil tot de renner in kwestie weer in het peloton zat. Vanaf 1960 is de Tour beginnen in te grijpen. Cafébazen stuurden immers hun rekening en die werd betaald en wij beboet. Het jaar nadien had ik er iets op gevonden. Ik had een schoonbroer die Frans kende. Hij deed zich voor als cafébaas, stuurde een rekening en die werd zonder controle vereffend. Zo had ik mijn centen terug.”

2 gedachtes over “Martin Vangeneugden (1932-2014)

  1. Lezer Hendrik Vanherreweghe merkt terecht op dat Martin Van Geneugden zich vergaloppeert wat Dr.Dumas betreft: hij is wel degelijk begonnen als verpleegkundige, maar heeft nadien (en nog vóór hij in dienst werd genomen door de Tourdirectie) wel degelijk een doktersdiploma gehaald: https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Dumas. Bij zijn dood werd hij zelfs een baanbreker op het gebied van sportgeneeskunde genoemd: http://www.letelegramme.fr/ar/viewarticle1024.php?aaaammjj=20000302&article=20000302-792428&type=ar

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.