Het is al 25 jaar geleden dat de Franse filmmaker Christian-Jaque is overleden (foto IMDb).

Christian-Jaque werd in Parijs geboren als Christian Maudet. He began his motion picture career in the 1920s as an art director and production designer. By the early 1930s, he had moved into screenwriting and directing.
Christian-Jaque draaide in 1941 “L’assassinat du père Noël” tijdens de Duitse bezetting. De film werd goedgekeurd door de strenge Duitse censuur, ondanks de allegorie van goed en kwaad en de duidelijke boodschap van hoop en patriottisme. Hoofdvertolker Harry Baur, die vaak joodse personages vertolkte, werd kort nadien (in 1942) gearresteerd door de nazi’s. Dat jaar draaide Christian-Jacque “La symphonie fantastique” over het leven van de Franse componist Hector Berlioz, waarin vooral de spanning tussen twee van zijn geliefden, Harriet en Marie, werd gestalte gegeven. Gemakshalve werden vele andere liefjes buiten beschouwing gelaten. Maar nog veel belangrijker waren de oorlogsomstandigheden waarin de film tot stand kwam. Berlioz wordt immers naar voren geschoven als een icoon (op het einde wordt hij zelfs letterlijk als een soort van afgod afgebeeld) van de Franse esprit, waarbij niet geaarzeld wordt om op een bepaald moment (met de jonge Franse romantici als Victor Hugo, Alexandre Dumas, Eugène Delacroix e.a. gewoonweg de patriottische toer op te gaan. Vreemd dat dit de Duitse censuur heeft gepasseerd. Jean-Louis Barrault is een fysiek erg gelijkende Berlioz, Renée Saint-Cyr is Marie en Lise Delamarre Harriet.
Steven Van Impe uit Antwerpen schrijft op de Internet Movie Database: “In this age, the French movie studios produced a lot of low-budget biographical movies, most of which are very bad. La Symphonie Fantastique, about composer Hector Berlioz, is no exception: bad acting, sloppy backgrounds, pseudo-drama, and worst of all total inaccuracy. Persons that never existed play a lead role (ik vermoed dat hij hiermee het personage van Dr.Antoine Charbonnel bedoelt, gespeeld door Bernard Blier), and important people are never mentioned at all. You could argue that this isn’t a documentary, but a historical drama, but the movie does announce itself as a biography and as far as ‘drama’ is concerned, there’s more drama in a bucket of dying fish. Which is a shame, not just for the fish but also for the drama: the life of Hector Berlioz, as he himself described it in his Memoirs, is very romantic and dramatic. A more modern approach could become a major success. Who bites?”
Christian-Jaque won the Best Director award at the 1952 Cannes Film Festival for his popular swashbuckler Fanfan la Tulipe. At the 2nd Berlin International Film Festival, he won the Silver Bear award for the same film.
In 1952 is Martine Carol naakt te zien in “Lucrèce Borgia”, een film van haar echtgenoot Christian-Jaque. De badscène is de geschiedenis ingegaan omdat er voor het eerst expliciet géén body double werd gebruikt, maar dat klopt niet, want zoals gezegd was in 1939 Arletty al in een vergelijkbare scène ten voeten uit te zien, zodat ook hier geen body double kon worden gebruikt.
Maar, who cares, vaak draven in Franse films een hele reeks “adorables créatures” (Christian-Jaque, 1952) of “ravissantes idiotes” (Edouard Molinaro, 1963) op, vaak gebaseerd op eerst Martine Carole (“adorable”) en later op Brigitte Bardot (*).
In 1955 is Martine Carol te zien in “Nana” van Christian-Jacque naar het boek van Emile Zola. Degene die haar van de troon zal stoten, Brigitte Bardot, is dat jaar te zien in “Futures vedettes” van Marc Allegret. Men zou kunnen zeggen: nooit was een filmtitel beter gekozen, maar wie heeft er bijvoorbeeld ooit nog van Isabelle Pia gehoord? De haan in dit kiekenkot was Jean Marais, al is onderhand geweten dat deze alleen maar op het witte doek zijn hanerigheid kon doen gelden…
In 1959, Christian-Jaque was a member of the jury at the 1st Moscow International Film Festival. He continued working into the mid-1980s, though from 1970 on, most of his work was done for television.
Christian-Jaque died at Boulogne-Billancourt in 1994.

Ronny De Schepper

(*) “Une ravissante idiote” is gebaseerd op een toneelstuk van François Billetdoux en het is regisseur Eduard Molinaro zelf die het naar het witte doek vertaalde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.