Susie Wolff heeft op het circuit van Silverstone geschiedenis geschreven als eerste vrouw in 22 jaar die deelnam aan een Formule 1-weekend. Maar na de vierde ronde begaf de motor van haar Williams het en was haar vrije oefensessie afgelopen.

De hoop van Wolff om indruk te maken bij haar F1-debuut werd snel de kop ingedrukt. Na de vierde ronde van de eerste vrije oefensessie moest ze er de brui aan geven met een olieprobleem, maar de testrijder van Williams blikte toch tevreden terug. “Het was een zware dag, maar dit kan gebeuren bij Formule 1. Ik wil iedereen enorm bedanken voor de steun. Het betekent veel voor me en het was een geweldige ervaring.” Binnen twee weken krijgt Wolff een tweede kans op het circuit van Hockenheim in Duitsland. Susie Wolff is de dochter van Paul Stoddart, voormalig eigenaar van F1-renstal Minardi, en de echtgenote van Toto Wolff, de baas van Mercedes-AMG. Sinds 2012 is ze actief bij Williams als testrijder. Het was voor het eerst in 22 jaar dat een vrouw een officiële F1-oefensessie afwerkte. De Italiaanse Giovanna Amati was in 1992 de laatste die deze eer had. Lees verder voor een overzicht van alle vrouwelijk Formule 1-rijdsters. (Sporza)

Vrouwen in de formule 1 zijn zeldzaam. Achter het stuur bedoelen we, want over de fameuze pitspoezen hebben we het nu eens expliciet niét. Nochtans hoeft dat niet zo te zijn. Ondanks het feit dat autorenners zich in televisie-uitzendingen als de Superster-wedstrijden de meerdere tonen in allround sportief zijn dan vele “atleten”, is er geen fysieke reden waarom vrouwen de formule 1 minder goed zouden verdragen dan hun mannelijke collega’s. Bovendien is het niet altijd zo geweest. In de oertijden van de racerij waren de vrouwen er zelfs meteen bij. De Franse Camille du Gast is als eerste de annalen ingegaan en wel ter gelegenheid van de wedstrijd Parijs-Berlijn in 1901. Alhoewel ze in haar Panhard als laatste diende te starten, had ze toch tal van tegenstrevers ingehaald aan de finish.
Ze was ook één van de leiders in de fameuze race Parijs-Madrid, twee jaar later, die het einde zou betekenen van de wegracerij wegens het regelrechte slagveld dat werd aangericht bij de deelnemers én toeschouwers. Merkwaardig genoeg vond mevrouw du Gast het racen op circuit te minnetjes voor haar en schakelde over op motorbootwedstrijden. Alweer stond ze aan de leiding van een wedstrijd die diende te worden stilgelegd wegens de ravages die werden aangericht. Met name de race Algiers-Toulon 1905 schreef ze op haar naam omdat ze de laatste “overlevende” was (’t is te zeggen: haar boot was het verste geraakt vooraleer te zinken, zijzelf werd op het nippertje gered door een passerende destroyer).
Ondertussen had Dorothy Levitt in een Napier als eerste vrouw een autorace gewonnen, met name in 1902 de Gordon Bennett race, die ondanks haar naam wel degelijk in Frankrijk werd betwist.
Toch kreeg ze in 1907 startverbod in Surrey “voor haar eigen welzijn”. Het was echter maar uitstel: een jaar later won een andere vrouw, Muriel Thompson, in een Austin een race op het Brooklands circuit.
Gebruikmakend van haar talenten als danseres en naaktmodel wist de Française Hellé Nice haar plaatsje te verwerven in de autosport nadat een blessure haar skicarrière brutaal had afgebroken. Nice maakte furore in het Amerikaanse circuit en zette in 1929 zelfs een nieuw snelheidsrecord voor vrouwen op de tabellen. In 1937 stopte ze na een zware crash. Na Wereldoorlog II werd Nice valselijk beschuldigd van samenzwering met de Gestapo. Ze raakte aan lagerwal en werd door haar familie verbannen. De Française stierf in 1984 op 83-jarige leeftijd.
Later waren er nog legendarische piloten als Elsie “Bill” Wisdom, Gwenda Hawkes, Margaret Allen of Kay Petre, maar na de Tweede Wereldoorlog verdwenen de vrouwen uit het circuit omdat er nogal veel dodelijke ongelukken waren. Weliswaar met mannelijke slachtoffers, maar toch maakte men zich blijkbaar meer zorgen om de vrouwen…
De allereerste vrouwelijke formule 1-pilote was Maria-Teresa de Filippis die in 1958 debuteerde met een tiende plaats in de Grote Prijs van België. In totaal nam ze deel aan drie Grote Prijzen. Dan duurde het tot 1975 vooraleer met Lella Lombardi er opnieuw sprake was van een vrouw in het formule 1-circuit. Drie jaar later was er Divina Gallica, alweer een Italiaanse dus, die zich echter nooit heeft kunnen plaatsen voor een GP. Nog eens drie jaar later was bijna hetzelfde weggelegd voor Desiré Wilson, die als Zuid-Afrikaanse lange tijd de enige niet-Italiaanse formule 1-pilote is. Ook zij slaagde er echter enkel in zich voor de GP van haar land te plaatsen, waarin ze dan nog uitviel met technische problemen. In 1991 was er dan Giovanna Amati, die in de formule 1 is terecht gekomen dankzij Elio de Angelis, zelf ook al een vreemde eend in de bijt omdat hij door zijn ouders eigenlijk voor het concertpodium was bestemd. Hij is kort daarna omgekomen tijdens een trainingsrit in Zuid-Frankrijk, maar dat is natuurlijk totaal naast de kwestie. Amati kwam uit voor Brabham maar slaagde er nooit in zich effectief te plaatsen voor een race (ze ondernam wel drie pogingen). De enige vrouw die echter punten pakte in Formule 1 (zij het dan maar een half) is Lella Lombardi.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.