Het is alweer vijf jaar geleden dat iemand van ons is heengegaan voor wie ik veel ontzag en sympathie had: de Gentse advocaat Piet Van Eeckhaut (foto YouTube). Hij is onverwachts overleden op vakantie in Turkije.

Zelf ontmoette ik Piet Van Eeckhaut vooral… op het perron van Sint-Pieters, als hij toevallig ook eens naar Brussel moest sporen, wat voor mij dagelijkse kost was. We praatten dan wat over literatuur (vooral over Louis Paul Boon uiteraard) of zelfs eens over gastronomie (natuurlijk naar aanleiding van zijn vriend en confrater John Bultynck), maar veel herinner ik mij daar niet meer van, moet ik eerlijk toegeven. Wat ik me wél nog herinner is dat hij op een bepaald moment heel passioneel over zijn jeugd in Aalst vertelde, vooral dan over de rol van zijn vader, die meestergast was bij de spoorwegen. Nadien, als een soort van afterthought, voegde hij daar ook wat liefderijke woorden voor zijn moeder aan toe. Het gezin behoorde tot de Aalsterse daensistische traditie, waarbij de aandacht uitging naar het sociale en Vlaamsgezinde. Dat zou er later toe leiden dat Van Eeckhaut zich vooral op lokaal vlak (zowel in Gent als in de provincieraad) zou engageren voor de socialistische partij, maar in 2008 behoorde hij toch ook tot de ondertekenaars van het Gravensteenmanifest. Dus hij behoorde zeker niet tot dat soort Vlaamse socialisten die alleen maar de slippendragers van de PS zijn.
Die uiteenzetting gaf hij op het perron in van die ronkende volzinnen die we ook uit de rechtbank kennen. Maar hij kon ook soms kortaf zijn, zoals ik eens ondervond op een feestje in Elcker-Ik. Toen stelde hij me voor aan Nicole Rowan, die ik natuurlijk al kende en ik zei dat ook. Ik zei namelijk: “Die heeft me nog gebuisd voor mijn aggregaat.” Nu geef ik toe, dat zal wat giftig geklonken hebben, al was dat zeker niet de bedoeling, want ik vind mezelf zeker niet geschikt voor het onderwijs, althans toch niet aan middelbare scholieren. Maar Piet antwoordde vlakaf: “Daar zal ze dan wel goede redenen voor gehad hebben.” En daarmee was de kous af voor de rest van de avond.
Het belangrijkste contact was echter niet informeel of vriendschappelijk, maar wel pure business. Ik zat op een bepaald moment in een vervelende rechtszaak gewikkeld, die maar bleef aanslepen. Echter één bezoekje aan Piet volstond om de zaak uit te klaren. Hij schreef een brief en het was opgelost. Dat was in de jaren tachtig en ik moest vijfduizend frank ereloon betalen. Vijfduizend frank voor één briefje, zal u zeggen, dat is niet mis. En dat is waar. De advocaat die ik tot dan toe onder de arm had genomen, had meerdere brieven geschreven en factureerde mij daar minder voor. Maar zoals gezegd, de zaak blééf maar aanslepen. Dan liever vijfduizend frank voor één brief. Heel die affaire deed me toen altijd aan een liedje denken dat toen erg populair was: “It ain’t what you do, it’s the way that you do it, that’s what gets results!”
Met de rechtszaak die op dit moment als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt, dacht ik dan ook onmiddellijk aan Piet Van Eeckhaut om me nogmaals uit de penarie te helpen. Helaas zal ik nu dus op zoek moeten gaan naar iemand anders, zo besloot ik vijf jaar geleden, maar dat zal uiteindelijk niet nodig blijken, aangezien de zaak (een copyright-probleem i.v.m. mijn blog) verticaal werd geklasseerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.