35 jaar geleden werden twee komische films uitgebracht die elk een parodie vormden op het horror-genre. Het betrof “Ghostbusters” van Ivan Reitman en “Gremlins” van Joe Dante.

Het concept voor “Ghostbusters” was geïnspireerd door de fascinatie van acteur Dan Aykroyd voor het bovennatuurlijke. Het oorspronkelijke scenario van Aykroyd was duidelijk anders dan de uiteindelijke versie. In de oorspronkelijke versie zouden de Ghostbusters door de tijd en andere dimensies reizen om kolossale spoken te verslaan.
Aykroyd bood dit idee aan bij producer Ivan Reitman. Deze vond het op zich een goed idee, maar zag al gelijk dat voor een dergelijke film een groot budget nodig was. Daarom stond hij erop dat het scenario zou worden aangepast.
Ondanks de aanpassingen in het scenario kostte de film nog steeds veel geld. Vooral de climax was een van de grootste en duurste filmsets ooit gemaakt in die tijd. Voor de vele verlichting die nodig was moesten andere sets in de omgeving van de stroom worden afgesloten.
“Ghostbusters” werd goed ontvangen en scoorde anno 2015 nog altijd 97% op Rotten Tomatoes. De film bracht $229.242.989 op bij de uitgave, waarmee de film de op een na best verkochte film van 1984 was.
De filmmuziek werd gecomponeerd door Elmer Bernstein. De theme song werd echter gezongen door Ray Parker jr., en introduceerde de twee bekende citaten uit de film: “Who you gonna call? Ghostbusters!” en “I ain’t ‘fraid of no ghost(s)”.
De film bracht twee televisieseries voort: The Real Ghostbusters en Extreme Ghostbusters. In 1989 kreeg de film een vervolg getiteld Ghostbusters II. In 2016 kwam er een reboot met vrouwelijke Ghostbusters.
De uitvoerende producent van “Gremlins” was niemand minder dan Steven Spielberg. Het idee voor “gremlins” ontstond in feite tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen mechanische problemen bij wijze van spot werden toegeschreven aan kleine monsters die machines zouden saboteren. Deze “gremlins”, zoals ze werden genoemd, werden al snel een populair onderwerp in veel media. Zo publiceerde de kinderboekenschrijver Roald Dahl een boek getiteld The Gremlins in 1943. Dante had dit boek gelezen en zou later toegeven dat dit boek hem mede geïnspireerd had tot het maken van de film.
Het verhaal van Gremlins werd geschreven door Chris Columbus. Hij schreef het originele scenario als een “voorbeeld” om potentiële werkgevers te laten zien dat hij talent had. Toen Spielberg dit scenario zag, was hij meteen geïnteresseerd.
Spielberg koos Dante als de regisseur omdat Dante ervaring had met horror-komedies. Zo regisseerde hij al eerder The Howling (1981). Het scenario van de film onderging ook hier verschillende aanpassingen. De eerste versie was veel duisterder. Zo zou Billy’s moeder omkomen in haar gevecht met de Gremlins en zou Billy’s hond door de Gremlins verslonden worden. Ook kwam Stripe in het originele scenario niet voor, en zou in zijn plaats Gizmo zelf de Gremlinleider worden. Spielberg was tegen dit plan omdat hij Gizmo “schattig” vond, en van menig was dat hij in de hele film mee moest doen als Mogwai [een mogwai is een goedaardig wezen dat zich nog niet tot gremlin heeft ontpopt].
De filmmuziek werd geschreven door Jerry Goldsmith. De reacties van critici varieerden. De meeste reacties waren echter positief. De film werd gezien als een satire op de westerse samenleving, en hoe afhankelijk ze zijn van technologie.
Commercieel was de film wel een succes. De film werd gemaakt met een budget van $11.000.000, wat meer was dan Spielberg eigenlijk in gedachten had. In Amerika bracht de film $12,5 miljoen op in zijn openingsweekend. Toen de film weer uit de bioscopen verdween had hij $148.168.459 opgebracht. Dat maakte de film de op drie na meest succesvolle film van dat jaar. De andere drie waren Beverly Hills Cop, Ghostbusters en Indiana Jones and the Temple of Doom.
Iets waar kijkers van de film kritiek op hadden was dat volgens de toenmalige filmrating de film veel minder gewelddadig leek dan hij eigenlijk was. Er waren gevallen van ouders die hun kinderen meenamen naar de film in de veronderstelling dat het een familiefilm was. Om die reden werd het Amerikaanse filmratingsysteem van de Motion Picture Association of America aangepast, en kwam de categorie PG-13 erbij.
Gremlins werd al snel het middelpunt van een grote promotiecampagne. Vooral de Mogwai Gizmo was populair bij het publiek. Van hem werden onder andere poppen en knuffelbeesten gemaakt. Van zowel Gizmo als de Gremlins werden actiefiguurtjes gemaakt. De film kreeg in 1990 een vervolg getiteld Gremlins 2: The New Batch. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.