Vandaag wordt de Amerikaanse zanger Pat Boone 85 jaar…

Boone groeide op in Nashville en begon in 1954 platen op te nemen voor Republic Records. Op school ontmoet hij Roy Orbison, die hij aanraadt maar meteen met zijn studies te stoppen en de professionele toer op te gaan. Niet slecht gezien van Boone, die voortaan in de popannalen geboekstaafd staat als de eerste popvedette-met-diploma…
In 1955 bracht hij een cover uit van de single “Ain’t That a Shame” van Fats Domino, en verbrak de verkooprecords van de originele uitvoering aanzienlijk. Het is representatief voor de beginperiode van Boones loopbaan, die vooral gericht was op het oppoetsen van rhythm’n’blues-hits tot meer toegankelijke versies, waardoor de rock’n’roll-deuntjes een veel groter publiek bereikten. Dit ging echter niet ten koste van de originele uitvoerenden, want ook hen bracht hij onder de aandacht. Bluesartiest Little Richard zei ooit: “Het was Pat Boone die me miljonair maakte”.
Boone had het imago van een frisse vlotte jongen, die zowel tieners als hun ouders aansprak. Zijn zangstijl, een volle bariton, volgde in de lijn van zijn idool Bing Crosby. Al snel stapte hij dan ook meer en meer over op het zingen van ballades, zoals ‘April Love’ of “Bernadine”, beide uit 1957. Zijn grootste hit werd echter de novelty-hit “Speedy Gonzales” uit 1962.
In populariteit moest Pat Boone eind jaren ’50 alleen Elvis Presley boven zich dulden. In ons eigen land klopt hij zelfs Elvis in de eerste pop poll van het maandblad Jukebox. En net als Elvis deed hij een poging tot wat acteerwerk. Hoewel hij aanzienlijk minder films maakte dan Elvis, wordt er gezegd dat zijn films aanzienlijk meer kwaliteit hadden. Elvis zei zelf over Pat Boone: “He is one of the nicest guys I’ve ever met.”
Daarna krijgt Pat een vaste televisieshow. Eén van zijn tekstschrijvers is een debuterende Woody Allen
Omdat hij zichzelf zag als een devote wedergeboren christen, weigerde Pat Boone filmrollen die tegen zijn morele standaarden ingingen, inclusief rollen met toenmalig sekssymbool Marilyn Monroe. Dat kwam natuurlijk op zijn eigen conto te staan, erger werd het toen hij in de jaren zestig startte met schrijven van zogenaamde zelfhulpboeken voor pubers. Eén van deze boeken speelt een rol in “The Rose”, het metaforisch boek van Leonore Fleischer over Janis Joplin alias Mary Rose Foster in het boek: “In 1958 kochten de Fosters het boek Tussen twaalf en twintig voor hun dochter Mary Rose, in de hoop dat Pat Boone’s vrome adviezen hun wilde en ongeremde kind op het rechte pad zouden houden. Mary Rose nam het iedere keer mee naar de wc. Maar niet om erin te lezen. Integendeel, iedere keer scheurde ze er een paar bladzijden uit, waarvoor ze een goede toepassing had, om ze daarna door te spoelen. In drie weken was het boek uit.” (The Rose, pagina 90).
Door the British invasion met The Beatles op kop eindigde Boones carrière als hitmachine. In de jaren ’70 stapte hij over op gospelmuziek en country en werd hij d.j. bij een populaire Amerikaanse ‘gouwe-ouwe’-zender.
Boone trouwde in 1953 met Shirley Lee Foley, dochter van country-zanger Red Foley, en kreeg met haar vier dochters: Cherry, Lindy, Debby en Laury. In de jaren ’60 en ’70 toerde de familie rond als gospelartiesten. Op het repertoire van Pat Boone stond toen o.a. het nummer “Wish you were here, buddy” met onder andere de passage:
“Ik ben op vakantie in Zuid-Vietnam
Met alle onkosten vergoed
Ik heb mijn eigen geweer
Een fantastisch uniform
En een taak die moet volbracht worden
En we moeten echte kogels ontwijken
Jongens, dat is nog eens fijn!”

Uiteraard verwijt Boone de draft resisters dat ze te laf zijn, maar hij doet dat dan ironisch genoeg door nota bene een vergelijking te maken met Cassius Clay, die zélf een draft resister was (en daarvoor zowaar zijn wereldtitel boksen werd ontnomen)!
“Oh, I know you’re not scared
You’re a real brave guy
You’re a regular Cassius Clay”

Maar gewoonweg om te kotsen wordt het, wanneer mijnheer Boone ook nog meent zowaar met doodsbedreigingen uit te pakken:
“And when the whole
Durn mess is through
I’ll put away my rifle
And the old uniform
And I’ll come looking for you”

En natuurlijk wie zijn de eersten op zijn lijstje?
“I wanna introduce
You to them Comms”

Let overigens op het gebruik van het woordje durn in plaats van damned
In 1997 bracht Boone echter een album uit met de titel ‘No More mr. Nice Guy’, met daarop een collectie van heavymetalcovers, opgepoetst om te passen in de Pat Boone-stijl. Om reclame te maken voor het album verscheen hij op de uitreiking van de ‘American Music Awards’ in zwart leer. Zijn respectabele imago was hij daarmee in één klap kwijt, in elk geval onder grote delen van zijn aanhang onder conservatieve christenen. Door deze actie werd hij ontslagen bij ‘Gospel America’, een televisieprogramma van de zender ‘Trinity Broadcasting Network’. (Gebaseerd op Wikipedia.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.