Fons Mariën las “Serotonine” van Michel Houellebecq (foto YouTube).

Het nieuwste boek van ‘enfant terrible’ van de Franse letteren Michel Houellebecq is onmiskenbaar een boek van deze schrijver, waarvan ik alle romans gelezen heb. Dit keer is de hoofdpersoon (en verteller) een man van 46, een landbouwingenieur die in Parijs woont en voor het ministerie werkt als consulent. Hij woont samen met de Japanse Yuzu. Maar hij is een typisch Houellebecq-personage : hij is uitgeblust, depressief eigenlijk, zijn relatie zit in het slop en ook voor zijn goedbetaalde baan voelt hij nog weinig enthousiasme.
Op een dag in de zomer besluit hij zijn baan en appartement op te zeggen en Yuzu in de steek te laten. Hij verbreekt alle contacten en vestigt zich voorlopig in een Parijs’ hotel. Omwille van zijn depressie gaat hij naar een dokter, die hem Captorix voorschrijft, een antidepressivum op basis van serotonine. Zijn gedachten gaan uit naar vroegere geliefden, zoals Claire en vooral Camille. Hij hoopt Camille terug te zien en de relatie nieuw leven in te blazen. In flash-backs vertelt hij zijn levensverhaal.
Om de kerst- en nieuwjaarssfeer in Parijs te ontvluchten besluit hij een oude studiemakker op te zoeken, die een grote boerderij heeft in Normandië. Die man zit eveneens in de miserie: zijn vrouw heeft hem in de steek gelaten en financieel heeft hij het moeilijk als melkveehouder door de dalende prijzen voor melk en het Europees landbouwbeleid. Na een zoveelste zelfmoord van een boer uit de streek komen de boeren in opstand…
Met deze laatste wending komt het verhaal in een andere bedding terecht en wordt de politieke actualiteit geïntroduceerd. Houellebecq zou eens te meer voorspellend geweest zijn door zijn visie op in de steek gelaten mensen van het platteland en hun protest, en zou hij als het ware het protest van de gele hesjes voorspeld hebben. Toch blijft dit politiek-sociale aspect van de roman volgens mij veeleer beperkt. Uiteindelijk draait alles weer rond het lot van de depressieve veertiger.
Alle ingrediënten van een typische Houellebecq zijn hier aanwezig: een uitgebluste man van middelbare leeftijd, relaties die in het slop zitten, seks of het gebrek daaraan (de serotonine heeft als bijwerking dat zijn libido gekelderd wordt), maar ook maatschappijkritiek. Bij mij, als liefhebber van Houellebecq, heeft dit alles toch een beetje een déja-lu-gevoel en ontbreekt hier een zekere originaliteit. Het is een boeiend en heel leesbaar boek, maar minder onmisbaar dan Houellebecqs eerdere romans.

Fons Mariën

2 gedachtes over “De leestips van Nonkel Fons (8)

  1. Wat seks betreft heb ik hier nu toch de stelligste indruk dat Houellebecq er enkel op uit is te shockeren. Zoals die totaal overbodige passage van Yuzu met die honden. Hij zegt het trouwens zelf op p.107 als hij over zijn samenzijn met Yuzu vertelt tegen Claire.

    Like

  2. Ik zou ook nog een fout willen signaleren. Hij vertelt namelijk op een bepaald moment hoe Camille aan haar kind is gekomen. Maar hij heeft haar (of iemand uit haar onmiddellijke omgeving) niet meer persoonlijk ontmoet na hun scheiding. Hoe kan hij dat dan weten? Schakelt Houellebecq hier plotseling over op de “alwetende verteller”? Of was ikzelf onaandachtig en is het allemaal slechts speculatie van zijn kant?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.