Drie zaterdagavonden heeft men nodig gehad om de liedjes te presenteren waarmede de BRT meende naar het Eurovisiesongfestival te kunnen trekken. Een zondagavond (6-3-1983) was voorzien om de onderscheiden nummers nog eens in het geheugen van de luisteraars te brengen. Toen is men gekomen tot een preselectie van negen nummers waaruit tijdens een vierde zaterdagavond-uitzending (19-3) uiteindelijk « de song » zal gekozen worden die te München onze kansen gaat verdedigen.

Geef toe dat « Eurosong » een ontzettend omslachtige gebeurtenis is geworden waarvan het sop de kool hoegenaamd niet waard kan zijn. Want ook al kiest een uitgebreide jury (tot nu toe gebeurde alles eerder « en petit comité ») uiteindelijk het beste liedje uit de vracht aan inzendingen, dan nog zal dit het schrale van de oogst die ons door de heren componisten en tekstschrijvers aangeboden werd (misschien waren er ook wel enkele dames onder) niet kunnen verhelen.
In plaats van duidelijk die armoede te bekennen en het hele boeltje tot een strikt minimum aan zendtijd te beperken, blijft de BRT dit gedoe evenwel breed op het scherm uitsmeren. Voor de dienst ontspanning lijkt het er eerder op aan te komen de zaterdagavonden te vullen dan degelijke waar aan te bieden op die momenten van hoge kijkdichtheid.
En dat men ons niet komt vertellen dat het competitie-element nog altijd veel mensen aan de buis kluistert. Die tijd — het supportersgeroep in de zaal ten spijt — is al lang voorbij.
Al bij al zitten wij nu met de gebakken liedjes waarvan sommige veel meer op bekijken dan op het beluisteren afgestemd waren. Niet waar, lieve Venus-bergen ? Wanneer men toch een voorkeur van ons vraagt : « Sofie » omdat zij de grootste routine en het meeste klasse heeft. « Pas de deux » omdat die een vrij origineel geluid produceren. Maar liedjes met inhoud en met melodie — de eigenlijke inzet van een Songfestival — die waren ver te zoeken… (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.11 van 1983)

Het is nu reeds een jaar geleden dat de Vrouwenbeweging in Vlaanderen in rep en roer stond omdat wegens een zetfout in de televisierubriek van de rv de naam Dett Peyskens tot obscene interpretaties aanleiding gaf. En ik durf wedden dat diezelfde briefschrijfsters van toen al niet meer weten wie Dett Peyskens was ! Daarom ter herinnering : samen met Walter Verdin en Hilde Van Roy vormde zij het trio Pas de Deux, dat met « Rendez-vous » de BRT vertegenwoordigde op het Eurosongfestival. Zonder veel succes overigens want het minimalisme van Pas de Deux was aan Europa niet besteed, daar vond men het leven eerder een cadeau. Vandaar wellicht dat de RTBF-collega’s dit jaar ook liever zeker spelen met « Avanti la vie » van Jacques Zegers (geen familie van Jan, nee). Maar wat is er ondertussen in ’s hemelsnaam met Pas de Deux gebeurd ? We vroegen het aan Walter Verdin, brein van de groep en als dusdanig de enige bezitter van een telefoontoestel.
Walter Verdin : Vóór het Songfestival hadden wij « Rendez-vous » enkel verkocht in Frankrijk en Nederland. Onmiddellijk daarna echter heeft ook Duitsland een contract getekend, terwijl het in Scandinavië en Israël ook op een verzamelplaat is verschenen. We hebben nog geen cijfers van de verkoop van deze platen, maar dat zal wel niet zoveel zijn want achteraf hebben we nergens TV-optredens moeten gaan verzorgen, tenzij dan in Nederland.
— Was dat dan telkens in de Nederlandse versie ?
W.V.
: Ja, maar in Frankrijk stond er op de keerzijde ook een Franse versie (“Ma tête est fermée”? red.). Achteraf hebben we ook nog een elpee gemaakt voor Spanje, een andere compilatie dan die hier in België, en voor Duitsland en deze laatste werd dan ook in andere landen uitgebracht zoals Oostenrijk en Scandinavië. Dit is een contract met de firma van Siegel, je weet wel de auteur van « Ein bisschen Frieden » die onlangs dat proces heeft verloren (wegens plagiaat van Iglesias, red.). Die zet er zich nogal achter, zodat we tamelijk goeie kritieken krijgen in Duitsland.
— Je spreekt nog steeds in de tegenwoordige tijd. Ik dacht nochtans dat Pas de Deux gesplit was?
W.V.
: Neenee, maar er zijn wel wijzigingen. Dit jaar hebben we voortgedaan met enkel Dett, dat is de zwarte zangeres (zwartharig, bedoelt hij), Hilde is er uit gestapt. En nu ben ik weer alles aan ’t overdenken, maar ik weet nog niet juist hoe.
— Samengevat : ondanks het feit dat het allemaal niet zo schitterend verlopen is, toch geen spijt?
M.V.
: Zeker niet. Ik vind het plezant dat eens te hebben meegemaakt en we hebben toch wel contacten in het buitenland daardoor.
— Het was wel een « merkwaardig » nummer, zeker voor een Songfestival. Reacties op gehad ?
W.V.
: In Duitsland zelf zei men dat het « een moedige bijdrage » was. Echt negatieve reacties hebben we daar niet gehad, men vond het wel speciaal. Daarom valt het me nu dubbel op, als ik naar de televisievoorstelling van de ingezonden nummers kijk, dat ze nu allemaal — want vorig jaar had je dan toch ook Spanje dat iets moderner was — echt den eurovisiestijl (of zegt hij nu :de neurovisiestijl ?) aan het hanteren zijn.
— Ja, het was niet de eerste keer dat België dat probeerde te doorbreken, want ook Telex was reeds door de RTBF gestuurd_
W.V.
: … en met Rapsat vond ik dat ook, ja. Dat was wel nog een chanson, maar geen « eurovisie-chanson ».
— Maar nu hebben ze dus zoals de andere opnieuw voor een « melodrama » geopteerd. Er is dus een teruggang ?
W.V.
: Ik vind van wel. Ik heb weliswaar nog maar de eerste tien nummers gezien op de televisie, maar als ik die bekijk, die zijn echt slecht van melodie, van arrangementen. Heel het concept is echt « eurovisie » aan het worden, zoals je Oscar-films hebt en andere films.
— Zou ik je, al is het dan maar op basis van die tien nummers, om een favoriet durven vragen ?
W.V.
: Ik denk dat de Engelse inzending (“Love Games” van Belle and the Devotions, RDS) een beetje kans heeft. Dat is zo in de stijl van Tamla-Motown, de Supremes, maar dan door drie jonge meisjes in een punk-outfit, een blonde, een rosse en een zwarte. Nederland zou daarnaast ook wel eens kunnen winnen omdat dit een tamelijk zuivere, weinig georchestreerde slow is, al zal de taal daar weer een probleem zijn. Maar als ik zeg dat deze nummers niet zo slecht zijn, dan is dat natuurlijk binnen die normen, hé !
Uiteraard. Wat we vroegen was een soort tiercé, geen echt waardeoordeel. Want daar gaat het tenslotte niet om…

Referentie
Jan Draad, Walter Verdin aan het lijntje, De Rode Vaan nr.19 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.