Het is vandaag al twintig jaar geleden dat de Londense acteur Oliver Reed (foto Jac.de Nijs via Wikipedia) op Malta is gestorven.

Robert Oliver Reed debuteerde in 1958 in de Norman Wisdom-film “The Square Peg”. In 1959 volgde “Beat girl” van Edmond T.Gréville. The film was later released in the United States under the title “Wild for Kicks”. The title character of Beat Girl was played by starlet Gillian Hills, who later went on to have numerous small roles in 1960s and 1970s films, such as “Blowup” and “A Clockwork Orange”, and became a successful “ye-ye” singer in France. Beat Girl marked the first film roles of British pop idol Adam Faith and actor Peter McEnery. The film also features Christopher Lee and Nigel Green as strip joint operators, and Oliver Reed in a small role as one of the “beat” youth. Tussen 1959 en 1969 was Reed getrouwd met Kate Byrne; ze kregen één kind.
Hij speelde zijn eerste hoofdrol in “The Curse of the Werewolf” (1961) van Terrence Fisher uit de befaamde Hammerstudio’s. Normaal spelen Peter Cushing of Christopher Lee in deze griezelfilms de hoofdrollen, maar deze keer is zowaar de jonge Oliver Reed de weerwolf. De Hammerstudio’s staan zoals gezegd bekend om hun koppeling van de horrorelementen aan erotiek. In deze film is Yvonne Romain de schone die door het beest wordt overweldigd (*).
Reed was een notoir drinker. Na een bargevecht in 1963 had hij 36 hechtingen in zijn gezicht nodig. De verwonding liet een permanent litteken achter. Even was Reed bang dat dit het einde van zijn carrière zou betekenen, maar hij was onder meer nog te zien in “Oliver!” van Carol Reed, een Engelse musical naar het boek van Charles Dickens over de weesjongen Oliver Twist. Met verder: Ron Moody, Mark Lester, Harry Secombe e.a. Een jaar later volgde “La Dame dans l’auto avec des lunettes et un fusil” (1966) van Anatole Litvak en met Samantha Egger. In het voorbestemde jaar 1969 moet het er natuurlijk ook van komen dat de eerste penissen op het scherm te zien waren: die van Robert Forster in “Medium Cool” klopte Alan Bates en Oliver Reed in “Women in love” met een neuslengte, zouden we kunnen zeggen. De censuur in Argentinië knipte de naakte worstelscène tussen Alan Bates en Oliver Reed in “Women in love” weg, maar aangezien men eerst de beide heren zich ziet uitkleden en nadien hijgend op de grond liggen (zie onderstaande foto), ging men nu juist dingen veronderstellen die er helemaal niet waren! Of juist wel? Auteur D.H.Lawrence zelf was immers ook biseksueel!
kr-wil
Daarna was Oliver Reed te zien in “The Devils” (1971), een film van Ken Russell. Ene H.V. schreef bij het uitkomen dan ook in de Gazet van Antwerpen: “Cela ne vaut ni ces éloges, ni cette indignité.” Jep, zonder vertaling, daarmee konden de lezers van de Frut het toen doen. Dat waren heel andere tijden dan nu, wanneer de boeiende levens van de WAG’s volledige achterpagina’s van populaire kranten kunnen inpalmen.
H.V. geeft ook een goede samenvatting: “Steunend op het Aldous Huxley-boek ‘The Devils of Loudun’, evoceert cineast Ken Russell (‘Women in Love’, ‘Music Lovers’) het heksenproces, een van de talloze in die periode, dat in 1634 leidde tot de dood op de brandstapel van Abbé Urbain Grandier, pastoor van St.-Pierre-du-Marché te Loudun (Oliver Reed, RDS). In de geest van die nog lang niet aan de ontdekking van Freud toe zijnde époque, in een door godsdienstveten en politieke twisten verscheurd land, was het mogelijk dat de opstook van een hysterische vrouw tot dergelijke katastrofe leidde. Deze vrouw was Jeanne de Belciel, in het klooster Mère Jeanne des Anges (Vanessa Redgrave, RDS) en overste van het Ursulinenconvent in dezelfde stad. Grandier, die inderdaad wel libertijns leefde en openlijk met het celibaat overhoop lag, vormde een welkom object voor de fantasieën van Mère Jeanne, die, allerminst voor het kloosterleven geschikt, daarote vanwege haar mismaaktheid door haar familie werd gedwongen. Zij klaagde de pastoor aan wegens hekserij. met het reeds vermelde gevolg.”
“Waarschijnlijk ging Russell van de vooropstelling uit: nu gaan ze het eens flink van mij krijgen, die lelijke papen,” gaat H.V. verder. “Maar het algemene concept deed de prestatie dermate naast de bedoeling gaan lopen, dat ze nog nauwelijks merkbaar is,” besluit hij en hij vindt “deze stoute nonnetjes” dan ook “nog slechts een troep giechelende, krijsende, ontspoorde marionetten”. Toch besluit hij met het advies: “Voorlopig negatief.”
In De Omroeper van Temse en Omliggende van 6 juli 1972 geven de uitbaters van cinema British Palace ook een korte samenvatting van de film: “De naakte waarheid in een schandaleneeuw dat grenst aan ’t ongelooflijke. Alle kloosternonnen verliefd op hun plaatselijke priester die een verbond met de duivel heeft. Alle jonge meisjes worden non om de liefde te bedrijven. Deze nonnen – behekst, betoverd – worden op sensuele wijze getracht de duivels uit hun lichaam te doen verdwijnen. En nog veel meer, een film die u beslist moet zien.”
Zo staat er en zo liep de aftandse wijkbioscoop helemaal vol, terwijl men de cinefielen in Temse op één hand kon tellen. Al die would-be cinefielen moesten dan wel achttien jaar oud zijn, zo stond er (wat geen afschrikking maar eerder een aansporing was). Maar ik moet niet zo hoog van de toren blazen, want ik was één van hen, al was ik ook pas de achttien gepasseerd.
“Het is niet te verwonderen dat de GvA zich tegen de Devils keert,” noteerde ik destijds. “De kerk wordt er immers netjes in haar hemdje gezet. Vooral het gevaar dat dit voor het individu en het volk inhoudt, wanneer kerk en staat een absolutistisch huwelijk aangaan. Wat de uitwerking van dit aspect in klank en beeld betreft, menen we parallellen te kunnen trekken met ‘Viva la muerte’ van Arabal en de ‘Marat/Sade’ van Peter Brook. In mindere mate ook met ‘If…’ van Lindsay Anderson.”
Zijn grootste commerciële successen in deze periode waren “The Three Musketeers” (1973) en het vervolg “The Four Musketeers” (1974). De films waren destijds controversieel, omdat de producers, Alexander en Ilya Salkind (vader en zoon), besloten de oorspronkelijke film in tweeën te splitsen toen de film al grotendeels klaar was. Veel hoofdrolspelers klaagden hen aan, omdat ze een contract hadden voor maar één film.
In 1975 maakte de reeds genoemde Ken Russell een film van de rockopera “Tommy” van The Who met Oliver Reed in de rol van Frank Hobbs. Daarna volgde de remake van “The Big Sleep”. Vanaf 7 september 1985 tot aan zijn dood was Reed getrouwd met Josephine Burge.
Voor de film “Castaway” uit 1986 moest hij gewicht verliezen. Reed deed dat door middel van een vodkadieet. In 1987 moest hij vanwege nierproblemen het drinken enige tijd opgeven, hoewel hij later toch weer begonnen is met het innemen van alcohol.
In 1988 bracht Lester alle acteurs van de Musketeers bijeen voor een vervolg: “The Return of the Musketeers”. Maar tijdens het filmen in Spanje, viel zijn hartsvriend en acteur Roy Kinnear van een paard en stierf. Lester maakte de film af, maar besloot daarna als regisseur met vervroegd pensioen te gaan.
In 1996 is Oliver Reed te zien in “Funny bones” van Peter Chelsom met Oliver Platt, Leslie Caron en vooral Jerry Lewis. Hierin keert Jerry Lewis als mislukte komiek uit Amerika terug naar Blackpool.
Reed stierf op 61-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. Hij zat op dat moment in zijn favoriete bar, tijdens een pauze in de filmopnamen van “Gladiator”. Daar had hij drie flessen Jamaicaanse rum, acht flessen Duits bier en talloze dubbele The Famous Grouse-whiskey’s achterover geslagen. Zijn rekening was inmiddels opgelopen tot bijna 450 Britse ponden, het equivalent van zo’n 550 euro, vijftien jaar later. De bar werd postuum naar hem vernoemd en heet tegenwoordig Ollie’s Last Pub.
De scènes met Reed voor de film “Gladiator” waren bij zijn overlijden nog niet allemaal opgenomen. Met behulp van computerbeelden en 3 miljoen dollar konden zijn scènes toch nog worden afgemaakt. (Wikipedia)

(*) Een minstens even vraatzuchtige seksualiteit vinden we in “Cat People”, een film uit 1942 van Jacques Tourneur, waarin het mannelijke hoofdpersonage de naam van… Oliver Reed draagt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.