Vandaag wordt de Engelse rocker Dave Edmunds 75 jaar. In 1981 besprak ik de hierboven staande elpee (weliswaar met een andere hoes) voor De Rode Vaan samen met nog enkele vergelijkbare elpees onder de titel Rock’n’roll is ook nog wat anders dan “Rock around the clock”. Edmunds kwam aan bod nà Moon Martin en daarom begint zijn bespreking als volgt:

Als Moon Martin dan al eens het voorprogramma van de komische (?) hardrockgroep Cheap Trick heeft mogen verzorgen (in afwachting van vice versa), dan werd Dave Edmunds ooit door hen als gast gevraagd. Kwestie van te weten dat we hier in eredivisie spelen. Nochtans is Edmunds niet de superster die Martin blijkens een aantal interviews wenst te worden. Hij is gewoon één der beste vakmensen uit de business. En met het hart (en alle andere lichaamsdelen die bij rock’n’roll van pas komen) op de juiste plaats.
Enkele jaren geleden verscheen van deze Welshman een dubbelelpee onder de titel « Early Works (1968-1972) », die geen onverdeeld succes was omdat de échte « Early Works » toch een beetje te breed waren uitgesmeerd (over twee plaatkanten namelijk) en iederéén moet toch leergeld betalen… Daarom misschien dat er nu een soort van gecomprimeerde versie verschijnt, zij het dat het elpeewerk buiten beschouwing werd gelaten, want de nogal oncommerciële titel luidt « Singles A’s & B’s ».
Oncommercieel zeggen wij, want iedereen wéét natuurlijk welke « Onnoemelijke Zaken » er wel eens met B-zijden gebeuren. En in het geval van Dave Edmunds is dit hoegenaamd niet waar. Ten eerste omdat hij Dave Edmunds is en ten tweede omdat zijn loopbaan een soort van popgeschiedenis en zakformaat is, wat door de B-zijden vaak beter wordt geïllustreerd.
Begonnen bij de skifflegroep van zijn broer (geen opnamen), haakt hij daarna in op de beatrage met The Raiders, leert wat rhythm and blues is bij The lmage en gaat de psychedelische toer op met The Human Beans.
Met Love Sculpture is hij één van de voortrekkers zowel van de hard-rock als van de symfo-rock als van de harde bluesgroepen. Dan duikt hij een tijdje als een vitalistische versie van Phil Spector de studio in om er met springlevende kopies van oude rockgoden uit te komen. En tenslotte vormt hij in 1976 met Nick Lowe, Bill Bremner en Terry Williams Rockpile, alweer een boegbeeld, maar nu van de new rock. Jammer genoeg werden de singles van Rockpile echter niet op deze verzamelaar gezet, wat maakt dat de jury “slechts” een zeven bovenhaalt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.