Hugo Claus is altijd geobsedeerd geweest door de Griekse mythologie. Zo is ook “Het Schommelpaard” (1989) op een Griekse mythe gebaseerd. Kybele, de godin van de fatale liefde, werd met een absolute passie verliefd op de herder Attys. Die weigerde op haar avances in te gaan en om zichzelf beter tegen haar te beschermen, castreerde hij zich. “Een waarschuwend verhaal,” schrijft Johan Thielemans in De Morgen,“dat zijn effect totaal mist, want mannen blijven maar van goddelijke vrouwen dromen.”

Gezien in het licht van wat voorafgaat, was Hugo Claus’ nieuwste stuk inderdaad het niemendalletje waarvoor het door iedereen wordt versleten. Gezien in het licht van al die negatieve kritieken, viel het echter nog mee. Claus blijft hoe dan ook een woordkunstenaar en het grootste verwijt dat je hem kan maken is bijgevolg enkel dat hij juist onder die prachtige woordenstroom weet te verbergen dat het eigenlijk om niets of toch om zeer weinig gaat. De Hollandse “Compagnie van de XXe Eeuw” was van hetzelfde kaliber: er werd routineus vlekkeloos gespeeld, naar het Nederlandse patent, maar wij houden meer van Vlamingen die risico’s durven nemen, daarbij soms ongegeneerd plat op de buik afgaan, maar als het lukt, is het allemaal des te mooier, want des te échter. (R.D.S. in De Rode Vaan van 13 april 1989)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.