De Amerikaanse acteur Dennis Quaid (foto gdcgraphics via Wikipedia) viert vandaag zijn 65ste verjaardag.

Op Bellaire High School in Bellaire volgde hij zijn eerste dramalessen, later ook op de Universiteit van Houston. Hij stopte voortijdig met zijn studie en ging op zijn twintigste naar Hollywood, waar zijn oudere broer Randy al een acteercarrière begonnen was. De eerste jaren leefde hij in armoede. Behalve acteur is Quaid ook muzikant en heeft hij een eigen band: Dennis Quaid and the Sharks.
Na enkele kleine rolletjes eind jaren zeventig maakte hij in 1979 voor het eerst indruk in de film “Breaking Away”, een “coming-of-age” film van Peter Yates naar een scenario van Steve Tesich over vier “cutters” (zonen van steenhouwers) die het in een aflossingswedstrijd opnemen tegen de verwende studentjes die in hun dorp zijn neergestreken. Daarna was hij te zien in het komisch bedoelde “Caveman” (1981) van Carl Gottlieb met in de hoofdrol Ringo Starr. Zijn doorbraak volgde in 1983 met zijn rol als astronaut in de film “The Right Stuff”, waar hij goede kritieken voor kreeg. Hierna kreeg hij meer aanbiedingen voor rollen. In 1987 was hij onder andere te zien in “The Big Easy” van Jim McBride uit 1987. Dennis Quaid en Ellen Barkin beleven erin een broeierige liefdesgeschiedenis, terwijl Quaid “en passant” ook nog enkele moordzaken oplost.
In 1988 volgde “Innerspace”. Regisseur Joe Dante is in Gremlins-topvorm met deze uitzinnige komedie/sf/romance/avonturenfilm, en ik vergeet nog enkele genres. Geschorste piloot Tuck (Dennis Quaid), een rebelse vlotte bink, leent zich voor een experiment: hij zal een toestel besturen dat, tot microscopische afmetingen verkleind, in een konijn wordt geïnjecteerd — het uitgangspunt van Fantastic Voyage (1966). Door een inval van snode spionnen komt de naald in het zitvlak van onschuldige Jake (Martin Short) terecht, Tucks tegenpool: een sullige, overwerkte winkelbediende. Tuck maakt contact met Jake’s trommelvlies zodat ze kunnen praten. Meteen begint de eerste buddy-movie met de ene binnenin de andere! Met ongebreidelde fantasie, niet gehinderd door enig respect voor logica, buit Dante ingenieus zowat alle komische en avontuurlijke mogelijkheden uit, voortdurend verspringend van Jake’s aardse avonturen met de James Bond-achtige slechteriken naar Tucks « innerlijke » ruimte-exploratie (met sprookjesachtige trucages). Intussen wordt Tuck zowat Jake’s alter ego, een meer ervaren oudere broer, terwijl Jake verliefd wordt op pittige journaliste Lydia (Meg Ryan), Tucks vriendin! Het zijn Dante’s onmiskenbare filmische virtuositeit, pittige dialogen, een goede casting, het evenwicht spanning/parodie/romance en de pure wervelwind-energie van het geheel die dit tot onweerstaanbare dolle pret maken. Met dat bijna poëtische moment wanneer Tuck, in Lydia beland, ontdekt dat hij vader zal worden. (Dirk Dufour in “Film & Televisie”)
Op de set van de “Innerspace” ontmoette hij dat jaar zijn tweede vrouw, Meg Ryan (in 1978 was hij al gehuwd met actrice P.J.Soles). In 1989 wist hij veel indruk te maken met de rol van Jerry Lee Lewis in de biografische film “Great Balls of Fire”.
In de jaren negentig ging het slechter met zijn carrière, mede door een cocaïneverslaving. Enkele films waarin hij te zien was zijn onder andere “Postcards from the Edge” (1990), met Meryl Streep, en “Something to talk about” (1995), met Julia Roberts, naar een scenario van Callie Khouri, dat tegen haar zin werd verfilmd door Lasse Hallström. Het gaat over “het gedroomde paar” tot blijkt dat de man eigenlijk vreemd gaat. Dat jaar was er ook “Wyatt Earp”, een film die een raspberry kreeg als slechtste remake van de film over het leven van de legendarische sheriff. Verfilmd door Lawrence “Silverado” Kasdan is het vooral Dennis Quaid die (naar goede Hollywood-traditie) met zijn vertolking van de zieke Doc Holliday de aandacht trekt.
In “Dragonheart” (1996) is zijn tegenspeler een draak is met de stem van Sean Connery. Vanaf 1998 leek het beter te gaan met zijn carrière. Dat jaar speelde hij onder andere in de succesvolle remake van de Disneyfilm “The Parent Trap” (met een kleine Lindsay Lohan in de hoofdrol). In 2001 scheidde hij van Meg Ryan.
Dat jaar vormt hij een koppel met Andie MacDowell in “Dinner with friends” van Norman Jewison, de zoveelste variatie op “Who’s afraid of Virginia Woolf?” van Edward Albee. Omdat een bevriend koppel uit elkaar gaat, komt ook de relatie van MacDowell en Quaid onder vuur te staan. Beiden zijn niet echt overtuigend. Het enige opmerkelijke aan deze film is dan ook dat het een beetje vooruitloopt op de hype van de verkoop van kookboeken, want het koppel in kwestie is van beroep inderdaad auteurs, niet zozeer van kookboeken, maar boeken over gastronomie. Vooral in het begin van de film is het vervreemdend om de relationele problematiek doorspekt te zien met discussies over de kwaliteit van het eten, maar in feite is er geen echt verschil met de rol van alcohol in het stuk van Albee natuurlijk.
Voor zijn rol in de film “Far from Heaven” van Todd Haynes uit 2002 kreeg hij zeer goede kritieken. Hij werd onder andere genomineerd voor een Golden Globe. In deze film, die zich afspeelt in een buitenwijk in de jaren vijftig, is hij te zien als de echtgenoot (van Julianne Moore) die niet durft uit te komen voor zijn homoseksualiteit.
Hij was drie jaar verloofd met actrice Lea Thompson, die hij had leren kennen op de set van “Jaws 3-D”. In 2002 volgde “The Rookie” van John Lee Hancock (”what did mr.Hancock do?”) met de onvermijdelijke “aan lager wal geraakte” honkbalspeler (Dennis Quaid als James Morris) die de onmogelijke opdracht krijgt een team van nietsnutten naar de titel te coachen. En hij slaagt in zijn opdracht natuurlijk. ‘t Zou anders Amerika en zeker Hollywood niet zijn! Nochtans verschilt deze film in een paar opzichten van het gebruikelijke cliché. James Morris (°1964) heeft namelijk echt bestaan en hij is niet “aan lager wal geraakt” door de drank of zo, maar wel door een blessure. Zijn schoolteam doet hem dan ook een voorstel: als zij kampioen worden, moet hij alsnog proberen om zijn droom waar te maken… Geen komedie dus, maar een “hartverwarmende” tearjerker!
In 2004 was er “The day after tomorrow” van de specialist in rampenfilms Roland Emmerich. Het voor het medium film nu eenmaal noodzakelijke feit dat je een evolutie van honderden jaren tot een paar dagen moet reduceren, levert echter wel mooie beelden op, maar de geloofwaardigheid schiet er natuurlijk niet mee op. Bovendien is de combinatie van het persoonlijke verhaal van de redding van Quaids zoon en diens vrienden met het feit dat hij tegelijk ook de bedenker van het rampenscenario is, is ook niet echt gelukkig.
Dat jaar trouwde Quaid met Kimberly Buffington, met wie hij in 2007 via een draagmoeder een tweeling kreeg (hij had al een zoon bij Meg Ryan). In oktober 2012 vroeg Kimberly de scheiding aan. [Wikipedia]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.