Het Eurovisiesongfestival 1969 vond plaats in Madrid en kende niet minder dan vier winnaars. Of om nog preciezer te zijn: winnaressen! Van links naar rechts op bovenstaande foto: de Nederlandse Lenny Kuhr met “De troubadour”, de Franse Frida Boccara met “Un jour, un enfant”, de Spaanse Salomé met “Vivo cantando” en de Britse Lulu met “Boom bang-a-bang”.

Na de één-na-laatste stemming, die van Portugal, stonden Spanje, Nederland en Frankrijk allen op 18 punten. De presentatrice Laurita Valenzuela was al een beetje beduusd en kondigde aan dat ze de winnaar bekend wilde maken. De EBU-controleur Clifford Brown wees haar er op dat Finland nog punten moest geven. Als Finland één punt aan Spanje, Nederland of Frankrijk zou geven, zou de winnaar duidelijk zijn. Finland deed dat niet en gaf integendeel één punt aan het Verenigd Koninkrijk dat nu óók op 18 punten kwam. Toen de Finse juryvoorzitter zijn stemming afsloot ontstond er flinke beroering in de zaal.
Een merkwaardige situatie deed zich voor: gastland Spanje, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Nederland stonden aan het einde van de puntentelling samen op de eerste plaats met 18 punten. Paniek in de tent, want hierin voorzag het reglement niet. De presentatrice wendde zich vertwijfeld tot Clifford Brown met de vraag wat er nu moest gebeuren, waarop deze antwoordde dat alle vier winnaars zouden zijn. Er waren maar vier medailles (oorspronkelijk bestemd voor artiest, producer, componist en tekstschrijver), die nu maar verdeeld werden onder de uitvoerende artiesten. De producers, componisten en tekstschrijvers kregen hun exemplaar na afloop van het festival per post thuisbezorgd.
In de commotie wordt vaak vergeten dat Spanje Eurovisie-geschiedenis schreef: voor het eerst won een land immers twee keer achter elkaar.
Aangezien het reglement bepaalt dat het winnende land het jaar erop het festival mag organiseren, ontstond ook daar een probleem. Via loting werd uiteindelijk bepaald dat Nederland in 1970 gastland zou zijn.
De organisatie trok lessen uit het gebeurde en in de toekomst zou er bij gelijke stand worden nagegaan wie het meeste was genomineerd als winnaar (de fameuze “douze points”, maar die waren dus nog niet van toepassing op dat moment neem ik aan, aangezien de winnaars slechts achttien punten behaalden!). Op die manier zou in 1991 de Zweedse Carola de Franse Amina verslaan, ondanks dat ze het gelijke aantal punten hadden behaald. Aangezien beide landen ook even vaak 12 punten hadden gekregen (allebei vier keer), werd er gekeken naar het aantal malen 10 punten. Met een 5-2-voordeel werd de Zweedse Carola met “Fångad av en stormvind” tot winnares uitgeroepen.
Oostenrijk nam vijftig jaar geleden niet deel uit protest tegen het regime van dictator Franco. Voor België zong Louis Neefs “Jennifer Jennings” en haalde daarmee een zevende plaats. Jean Jacques, die Monaco vertegenwoordigde en zesde eindigde, was de jongste deelnemer aller tijden aan het Eurovisiesongfestival. Hij was toen slechts twaalf jaar. Nu is er een reglement dat bepaalt dat de deelnemers tenminste zestien jaar moeten zijn. Dat reglement kwam er dan weer na de overwinning van de zogezegd vijftienjarige Sandra Kim (in werkelijkheid was ze amper dertien).
En nog een “wistjedatje” om te besluiten: het decor in Madrid werd ontworpen door Salvador Dalí. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.